IV SAB/Wa 362/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. stwierdza bezczynność Prezydenta [...] 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia 15 czerwca 2016 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego J.G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. G. złożył w [...] września 2016 r. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...], polegającą na nierozpoznaniu wniosku złożonego przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2016 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa z terenu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...], obręb [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla [...] w [..], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. Skarżący zarzucił Prezydentowi [...]: i) naruszenie art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a., poprzez nierozpoznanie wniosku od dnia 15 czerwca 2016 r. do dnia złożenia skargi; ii) naruszenie art. 64 § 2 K.p.a. poprzez pozostawienie podania bez rozpoznania mimo, że spełni;) ono wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa; iii) naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich koniecznych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy wszczętej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz uznanie, że organ nie jest zobowiązany do podjęcia jakichkolwiek czynności z urzędu; iv) naruszenie art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez pozostawienie sprawy bez rozpoznania bez jakiegokolwiek uzasadnienia odnoszącego się do prowadzonej sprawy, a w szczególności przez brak odniesienia się w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. do złożonych przez skarżącego wyjaśnień oraz przyczyny, dla których uznane zostały one za niewystarczające; v) naruszenie art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, ze zm., zwanej dalej: "u.o.p.", poprzez negatywne rozpoznanie przedmiotowego wniosku w formie czynności materialno-technicznej mimo, że w przedmiotowej sprawie powinna zostać wydana decyzja administracyjna; vi) naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez rozpoznanie wniosku w formie czynności materialno-technicznej, co prowadzi do pozbawienia prawa do złożenia odwołania. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezydenta [...] do niezwłocznego wydania decyzji w sprawie zezwolenia na wycięcie drzewa, o którym mowa we wniosku, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia rozpoznania niniejszej skargi; 2. zasądzenie od Prezydenta [...] kosztów postępowania oraz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., z przeznaczeniem na sfinansowanie robót związanych z wycięciem przedmiotowego drzewa. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu [...] czerwca 2016 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa z terenu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...], obręb [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla [...] w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. W odpowiedzi na opisany wyżej wniosek, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] wezwał do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez dołączenie zgody współwłaściciela nieruchomości na wycięcie drzewa oraz podanie informacji dotyczących terminu dokonania wycinki oraz stanowiska co do nasadzeń następczych. Skarżący podał, że w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r., informującym o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, Prezydent [...] nie odniósł się do treści jego odpowiedzi z dnia [....] lipca 2016 r. na otrzymane wezwanie do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, a merytoryczne stanowisko skarżący otrzymał dopiero w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czyli w momencie, gdy zapowiedział złożenie skargi. Z wcześniejszej korespondencji w sprawie nie wynikało, by organ prowadzący postępowanie w jakikolwiek sposób rozważał to, czy nieruchomość, której jest współwłaścicielem, ma uregulowany stan prawny czy też nie. Dalej skarżący wskazał, że w dniu [...] lipca 2016 r., podał obie żądane przez organ informacje oraz wyjaśnił, że zgoda współwłaścicieli nieruchomości w tym przypadku nie jest wymagana przepisami ustawy o ochronie przyrody i nie może być dostarczona, a ponadto poinformował organ o przyczynach takiego stanu rzeczy. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], skarżący został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego w otrzymanej korespondencji zignorowano okoliczność przesłania przeze mnie pisma z dnia [...] lipca 2016 r., zawierającego merytoryczne stanowisko w sprawie. Wobec powyższego pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący wystosował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz niezwłocznego wydania decyzji. Prezydent [...] nie ustosunkował się do pisma. Dalej skarżący argumentował, że przepis art. 64 § 2 K.p.a. służy jedynie uzupełnieniu braków formalnych złożonego wniosku i nie może stanowić podstawy dokonywania jego merytorycznej oceny — jeśli Prezydent [...] uznał wniosek za bezzasadny, wówczas powinien wydać decyzję odmawiającą wydania wnioskowanego zezwolenia. Tymczasem w niniejszej sprawie nie istniały jakiekolwiek przeszkody formalne uniemożliwiające rozpoznanie sprawy — wniosek sformułowano jednoznacznie, przedmiotowy dokument został skierowany do właściwego organu administracji publicznej oraz został należycie podpisany, jak również organ administracji publicznej zna adres wnioskodawcy, a nawet prowadzi z nim korespondencję. W tym zakresie skarżący wskazał, że wraz z wnioskiem złożył wydruk księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości potwierdzający, że pozostali współwłaściciele nieruchomości zostali w niej ujawnieni, na zasadach wspólności majątkowej małżeńskiej, na podstawie umowy sprzedaży z [...] czerwca 1954 r. Biorąc, pod uwagę fakt, że skarżący nie jest spokrewniony ze pozostałymi współwłaścicielami i nigdy nie miał z nimi kontaktu – w jego ocenie - należy uznać, że jest to jedyny dowód w sprawie, który mógł przedstawić - zwłaszcza biorąc pod uwagę konieczność jak najszybszego rozpoznania złożonego wniosku ze względu na zagrożenie stwarzane przez drzewo. Skarżący wyraził stanowisko, że inne dokumenty (akta stanu cywilnego, ewidencja gruntów i budynków, dokumentacja nieruchomości, rejestr korespondencji) znajdują się w posiadaniu organu prowadzącego postępowanie i to na tym organie spoczywa weryfikacja złożonych dowodów z powołanymi wyżej rejestrami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. I. Skarga okazała się zasadna. II. Jej przedmiotem jest bezczynność Prezydenta Miasta [....] w rozpatrzeniu wniosku złożonego przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2016 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa z terenu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] oraz [...], obręb [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy dla [...] w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. III. Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. IV. Wyjaśnić trzeba, iż warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Warunek zawarty w art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. wyczerpanie środków zaskarżenia, rozumiany powinien być w postępowaniu ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jako złożenie środka prawnego w postaci zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia (karta 6 akt administracyjnych sprawy), co organ powinien potraktować jako zażalenie na bezczynność i przekazać sprawę do rozpoznania organowi wyższego stopnia. Brak takiego działania nie może jednak obciążać strony, zamykając jej prawo do sądu, wobec czego sąd rozpatrzył skargę merytorycznie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż przepisy P.p.s.a. nie uzależniają wniesienia skargi na bezczynność od rozpoznania przedmiotowego zażalenia, nie ma znaczenia sposób również rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 207/12, orzeczenie dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), jak również od upływu określonego czasu od jego wniesienia, co stanowi argument na rzecz uznania, że w rozpatrywanej sprawie doszło do wyczerpania środków odwoławczych. Tym samym uznać należało, że przedmiotowa skarga wniesiona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 P.p.s.a. V. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi podkreślić na wstępie wypada, iż organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). Nadto o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Odnośnie do podstaw merytorycznego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zauważyć należy, że zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.) Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że użycie wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu, tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie wyklucza orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości czy bezczynności organu. Nawet wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 12269646 oraz postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013 Nr 1, poz. 7; z 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12, LEX nr 1247155). Oceniając zasadność skargi na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy organ - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył wszczętego postępowania administracyjnego wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). VI. Przeprowadzając ocenę sprawy zważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie do merytorycznego rozpatrzenia sprawy nie doszło, bowiem wniosek strony skarżącej pozostawiony został bez rozpoznania. Organ uznał, iż skarżący nie uzupełniła braków formalnych wniosku, co skutkowało zastosowaniem art. 64 § 2 K.p.a., w związku z czym pismem z dnia 26 lipca 2016 r. zawiadomił skarżącego, że na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. pozostawił sprawę bez rozpoznania, w związku z nieuzupełnieniem wniosku skarżącego z [...] czerwca 2016 r. w zakresie wymaganym w wezwaniu z dnia [...] czerwca 2016 r. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia następuje w drodze czynności materialno-technicznej, na podstawie której organ nie rozstrzyga o uprawnieniach czy obowiązkach wynikających wprost z ustawy, a objętych żądaniem wnoszącego podanie, nie potwierdza ich ani nie zaprzecza ich istnieniu, a jedynie informuje stronę, że nie rozpozna sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w nie uzupełniono wskazanych braków. W takiej sytuacji zarzut niezałatwienia sprawy w terminie na tym etapie jest niezasadny. W rozpoznawanej sprawie sytuacja jest jednak inna, a działanie organu należy ocenić jako przedwczesne. Należy bowiem przypomnieć, że pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku przez złożenie zgody właścicielskiej oraz podanie terminu zamierzonego usunięcia drzewa i wyjaśnienie czy planowane jest nasadzenie drzew na terenie działki, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ uzasadniając wymóg dołączenia zgody właścicielskiej wskazał, że stanowi ona współwłasność trzech osób, co ustalił na podstawie księgi wieczystej i ewidencji gruntów. Przepis art. 64 K.p.a. stanowi, że w sytuacji, gdy podanie nie czyni zadość innym (niż wymienione w § 1 tegoż artykułu) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, innych niż wskazane w § 1 art. 64 K.p.a., do których stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 K.p.a. – należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika – dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy zatem wyłącznie takich braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu – wnioskowi biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem wniosek skarżącego wniesiony [...] czerwca 2016 r. zawierał wszystkie wymogi przewidziane w art. 63 § 2 K.p.a. Nie można również prawnie uzasadnić działania organu, poprzez odwołanie się do stanowiska, że decyzja zezwalająca na usunięcie drzew powinna być odzwierciedleniem złożonego wniosku. W sposób oczywisty przeczy temu chociażby fakt, że w decyzji nie wskazuje się przyczyny usunięcia drzew pomimo tego, że we wniosku przyczynę taką należy wskazać zgodnie z wymogiem stawianym przez przepis art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody. Przyznać należy, że postępowanie w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów może zainicjować wyłącznie strona zainteresowana przyznaniem zezwolenia, a wniosek wszczynający postępowanie ma ściśle określone wymogi formalne przewidziane przez art. 83 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. Nadużyciem byłoby jednak twierdzić, że wymogi formalne wniosku winny przekładać się na kształt ostateczny rozstrzygnięcia o uprawnieniach i obowiązkach strony. Norma prawna statuująca wymogi formalne wniosku skierowana jest do wnioskodawcy, nie do organu orzekającego w sprawie zezwolenia. Informacje wymagane we wniosku mają stanowić wskazówkę dla organu, który w ramach dużej swobody ma ukształtować sytuację prawną wnioskodawcy. Ukształtować ją może jednak w granicach wyznaczonych przez obowiązujące prawo zgodnie z naczelną zasadą praworządności, a zatem nie jest dopuszczalne umieszczenie w zezwoleniu jakichkolwiek postanowień nieznanych ustawie w dacie rozstrzygania o uprawnieniach (taki pogląd, podzielany przez skład orzekający wyraził NSA w wyroku z 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 334/12, CBOSA). Konieczność odróżnienia warunków formalnych wniosku od elementów materialnoprawnych, stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy, akcentowana jest również w innych wyrokach NSA, a stanowisko tego Sądu w tym zakresie należy uznać za niezależne od rodzaju sprawy administracyjnej. Wskazuje się przy tym, że ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie (tak NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1056/14, CBOSA). Jak wyżej wskazano przepis art. 83 u.o.p. wprowadza określone wymogi w odniesieniu do treści wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Na wnioskodawcy ciąży zatem nie tylko wymóg wykazania się uprawnieniem do występowania z takim wnioskiem (pkt 1 i 2 art. 83 ust. 4), ale także wskazania pozostałych informacji wymienionych w ust. 4, przede wszystkim przyczyny i terminu zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu. W każdym wypadku szeroko rozumiana ochrona przyrody wymaga uzasadnienia przyczyny zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1133/09, CBOSA), które powinny zostać wnikliwie i wyczerpująco rozważone przez organ administracyjny. Rozstrzyganie w ramach uznania administracyjnego, a do takich rozstrzygnięć należy zezwolenie na wycinkę drzewa, wymaga od organu administracji nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 K.p.a.). Równie istotne jest także respektowanie zasady załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.) i udzielając stronie odpowiednich informacji o okolicznościach faktycznych i prawych, które mogą mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 K.p.a.). Przez właściwe uzasadnienie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a., której zachowaniu służą szczegółowe rozwiązania wskazane w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Powyższe dodatkowo przemawia za tym, że rozpatrywanie zaistnienia pozytywnych i negatywnych przesłanek wydania zezwolenia powinny były być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym przed wydaniem decyzji, a nie w ramach czynności poprzedzających pozostawienie podania bez rozpoznania. W rozpatrywanym przypadku w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. jako podstawa do pozostawienia wniosku bez rozpoznania podane jest nieuzupełnienie wniosku. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, iż w tym zakresie, że Prezydent, pozostawiając wniosek bez rozpoznania, a zatem stosując formułę zastrzeżoną wyłącznie dla kwestii niemerytorycznych, wykroczył poza formalną ocenę wniosku. Ocena, czy podane przez organ przyczyny uzasadniają uzyskanie wnioskowanego zezwolenia na usunięcie drzew powinna nastąpić dopiero po dopuszczeniu wniosku do rozpoznania i powinna zostać wyrażona w decyzji administracyjnej. VII. Do dnia rozpoznawania sprawy przez Sąd organ nie wydał jednak merytorycznej decyzji, co nakazuje uznać, że skarga na bezczynność była uzasadniona. Stąd na mocy art. 149 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku, zobowiązując skarżony organ do wydania decyzji w terminie 2 miesięcy od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III wyroku), bez wskazania jaka powinna być jej treść. W przedstawionych okolicznościach nie można uznać, że stwierdzona bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa (powoływany wyżej art. 149 § 1a P.p.s.a.), czemu Sąd dał wyraz w punkcie II sentencji wyroku. Sąd rozstrzygając w ten sposób miał na uwadze, iż organ podejmował czynności mające na celu nadanie biegu wnioskowi, a pozostawienie podania bez rozpoznania wynikało z błędnej wykładni przepisów, a nadto Sąd uwzględnił okoliczność, że od dnia złożenia wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia pozostawienia wniosku bez rozpoznania tj. [...] lipca 2016 r. upłynął stosunkowo niewielki okres czasu. VIII. O kosztach, w związku z wnioskiem o ich zasądzenie, zawartym w skardze z dnia 2 września 2016 r. Sąd orzekł (pkt 4 wyroku) na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając że skarżący uiścił wpis z wysokości 100 zł.