V SA/Wa 1126/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 19 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Ministra Rozwoju z [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia – Gmina [...], reprezentowana przez pełnomocnika, r. pr. D. C., wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Rozwoju. Skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2016 r. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi we wskazanym terminie, pomimo odebrania stosownego wezwania. Pismem z 12 sierpnia 2016 r. (data nadania za pośrednictwem Poczty Polskiej: 12 sierpnia 2016 r.) pełnomocnik gminy złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia, jak również złożył przedmiotowe zażalenie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik poinformował, że sprawa ze skargi Gminy była zlecona do prowadzenia współpracującej z kancelarią adwokat A. L., z uwagi na jej lepszą orientację w specyfice problemu. Ze względów praktycznych skarga w niniejszej sprawie została sporządzona na firmówce i z adresem kancelarii w Warszawie, tak aby zawiadomienie o rozprawie było przekazane do osoby, która będzie w niej uczestniczyła. W związku z tym korespondencja w niniejszej sprawie, przesyłana na adres kancelarii r. pr. D. C. była następnie skanowana i przesyłana drogą mailową do adw. A. L.. Tak właśnie stało się z postanowieniem z 19 lipca 2016 r. o odrzuceniu skargi – zostało ono przekazane w ten sposób 29 lipca 2016 r. Następnie pełnomocnik wskazał, że 8 sierpnia 2016 r. adw. A. L. poinformowała go, iż w dniach 27 lipca – 8 sierpnia była całkowicie wyłączona z pracy z uwagi na konieczność leczenia ambulatoryjnego, w związku z czym w tym czasie nie odbierała korespondencji, zwróciła się do sekretariatu kancelarii o awizowanie kierowanej do niej korespondencji oraz zorganizowała zastępstwo lub przesunęła terminy dyżurów. W związku z powyższym nie dotarła do niej informacja o odrzuceniu skargi Gminy. Powyższe okoliczności zdaniem pełnomocnika uzasadniają przyjęcie, że w sprawie brak było winy strony, a uchybienie terminu wynikało z sytuacji nieprzewidzianej – choroby współpracującej z kancelarią adwokat, która co podkreślono, prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą, nie korzysta z pomocy innych osób w prowadzeniu firmy oraz codziennym funkcjonowaniu. Stąd zasadnym jest w jego ocenie przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W ocenie Sądu w sprawie zostały spełnione warunki formalne wniosku, bowiem została wraz z nim dokonana czynność, do której dokonania domagano się przywrócenia terminu. Odnosząc się do kwestii dochowania terminu do złożenia wniosku, Sąd stwierdza, że ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności obowiązku uprawdopodobnienia zachowania siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., zaś Sąd w takiej sytuacji powinien rozpoznać merytorycznie przedmiotowy wniosek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 65/11; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania wniosku Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż pełnomocnik nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Nie zasługuje bowiem na uwzględnienie okoliczność choroby adwokat A. L. jako przyczyny uchybienia przedmiotowego terminu. Dla Sądu bowiem, jedynym występującym w sprawie w imieniu Gminy pełnomocnikiem był r. pr. D. C., to jemu doręczane były wszystkie pisma w sprawie i to on zobowiązany był działać w imieniu strony, którą reprezentuje. Natomiast to, że pisma w sprawie były przekazywane innemu pełnomocnikowi, nieznanemu Sądowi, jak również cała organizacja współpracy pomiędzy tymi pełnomocnikami, pozostaje kwestią ich własnej umowy, której ryzyko i odpowiedzialność ponoszą. Ponadto uzasadnienie wniosku jest dla Sądu wewnętrznie niespójne – z jednej strony podkreślono bowiem, że adwokat A. L. prowadzi swoją praktykę sama, z drugiej strony mowa jest o poinstruowaniu sekretariatu kancelarii m. in. o awizowaniu korespondencji, a także o poinformowaniu klientów o swojej niedyspozycji czy też organizacji zastępstw. Niezrozumiałym jest dla Sądu, dlaczego zatem o występujących problemach zdrowotnych nie został poinformowany również r. pr. D. C., który mógłby wtedy podjąć stosowne działania w celu obrony interesów swojego mocodawcy. Niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, świadczą one o zaniedbaniach leżących po stronie pełnomocnika i jego współpracowników. Sąd podkreśla przy tym, że pogląd o ponoszeniu odpowiedzialności przez stronę za zaniechania ustanowionych przez nią pełnomocników, jak również o odpowiedzialności za wybór osób, którym powierzono dokonanie czynności, jest szeroko rozpowszechniony i akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wspominając jedynie przykładowe orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowienie z 7 maja 2004 r. sygn. OZ 109/04; postanowienie z 12 kwietnia 2016 r. sygn. II GZ 315/16; postanowienie z 30 września 2015 r. sygn. I OZ 1100/15; postanowienie z 29 lipca 2015 r. sygn. II GZ 360/15. Co warte ponownego podkreślenia, pełnomocnik Gminy we wniosku podniósł jedynie okoliczności dotyczące problemów współpracującej z nim adwokat, pomijając przy tym, że w pierwszej kolejności on, jako ustanowiony pełnomocnik, poinformowany o fakcie odrzucenia skargi poprzez prawidłowe doręczenie postanowienia w tym przedmiocie, był zobowiązany działać na rzecz skarżącej. W ocenie Sądu, takiego rodzaju organizacja współpracy nie może stanowić skutecznej przesłanki dla przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.