V SA/Wa 1209/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... marca 2016 r. nr ... w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zawartym w skardze i uzupełnionym pismem z dnia 2 listopada 2016 r., wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że organ doręczył jej wezwanie do zapłaty kwoty określonej zaskarżoną decyzją. Wobec tego następnym krokiem będzie wszczęcie postępowanie egzekucyjnego. Skarżąca wskazała też, że organ wstrzymał dofinansowanie dla zatrudnianych przez nią pracowników niepełnosprawnych. Z tego względu prowadzona działalność gospodarcza przynosi straty. Egzekucja kwoty ponad 10.000 zł, o której mowa w zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wzrost tych strat i prawdopodobnie ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz utratę płynności finansowej przez skarżącą spółkę. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżąca nadesłała wezwanie do zapłaty kwoty 10.132,28 zł oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, a użycie przez ustawodawcę zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Oznacza to że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek uzasadniających odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne niewystarczające jest wykazanie, że na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, a także wywód uzasadniający przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje. Dokonując oceny wniosku Sąd musi oprzeć się na wiarygodnym materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko, celem ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia stronie szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie ma natomiast instrumentów prawnych do samodzielnego ustalania sytuacji majątkowej czy rodzinnej strony, które to ustalenie jest niezbędne przy ocenie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować w danym przypadku skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 575/16, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona Skarżąca, choć zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji może zachwiać płynnością finansową Spółki i ograniczeniem prowadzonej działalności gospodarczej. Strona – pomimo wezwania Sądu – nie wykazała przy tym jednak, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również strona Skarżąca, kondycję finansową obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem Skarżąca tego rodzaju informacji nie przedstawiła, ograniczając się do nadesłania rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2016 r. oraz wezwania do zapłaty kwoty określonej zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do straty w wysokości 5.988,05 zł wykazanej w nadesłanym przez Skarżącą zeznaniu rachunku zysków i strat za ww. okres wskazać należy, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością, ponieważ nie jest wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Dodać należy, że strata wykazana w rachunku zysków i strat jest skutkiem ponoszenia znacznych kosztów uzyskania przychodów. Z tego względu to wartość przychodów jest najbardziej wymiernym wyznacznikiem do oceny sytuacji finansowej skarżącej spółki. W przypadku skarżącej wysokość przychodu za ww. okres wyniosła 130.519,68 zł, a więc kwotę wielokrotnie przekraczającą kwotę określoną w zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważyć należy, iż rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą, tj. zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09, dostępne w CBOSA – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.