V SA/Wa 1359/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. T. B. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, iż jako producent pomidorów i innych warzyw z uwagi na wstępną fazę cyklu upraw, gdzie ponosi wyłącznie wydatki na sadzonki, opał, nawozy, energię elektryczną i inne środki niezbędne do produkcji roślin w szklarniach nie mając żadnych dochodów, gdyż sezon sprzedaży tych produktów rozpocznie się dopiero na przełomie kwietnia i maja. Dodał, iż spłaca raty dwóch kredytów inwestycyjnych udzielonych w latach 2001 i 2003 na budowę obiektów szklarniowych oraz kredytu obrotowego z 2013 r., którym głównie finansuje bieżące koszty produkcji. Podniósł, iż jego deklarowany roczny dochód nie przekracza kwoty 20.000 zł. Zauważył, iż obecnie sytuacja na rynku owoców i warzyw jest bardzo trudna z uwagi na załamanie się rynków wschodnich i nałożenie embargo na polskie owoce i warzywa. Tym samym, w ocenie skarżącego, jednorazowa spłata kwoty 5.109 zł wraz z naliczonymi odsetkami stanowiłaby znaczące obciążenie jego budżetu i doprowadziłaby do znacznej i nieodwracalnej szkody w uprawach, a nawet do załamania się całej produkcji rocznej. Do wniosku skarżący załączył harmonogramy spłat do trzech umów kredytowych oraz zaświadczenie z II Urzędu Skarbowego w K. o figurowaniu w ewidencji podatników, w którym zawarto informację, iż na rok 2014 dochód skarżącego deklarowany w deklaracji PIT-6 wyniósł 19.482,02 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki ponieważ wniosek o wstrzymanie ich wykonania nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, iż mając na uwadze obecną sytuację na rynku owoców i warzyw jednorazowa zapłata kwoty 5.109 zł wraz z odsetkami stanowiłaby znaczące obciążenie jego budżetu i doprowadziłaby do znacznej nieodwracalnej szkody w uprawach, a nawet załamania całej produkcji rocznej. Nie przedstawił on jednak aktualnego stanu swego majątku oraz ewentualnego konkretnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez niego działalność rolniczą. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Słuszne jest również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 (niepubl.) wyjaśniające istotę drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżący przedłożył jedynie zaświadczenie o uzyskanym dochodzie w 2014 r. oraz harmonogramy spłat trzech umów kredytowych, które to dokumenty w ocenie skarżącego miały zobrazować jego aktualną kondycję finansową oraz potwierdzać możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. W ocenie Sądu przedłożone dokumenty są niewystarczające do oceny zasadności wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z załączonego zaświadczenia z Urzędu Skarbowego wynika bowiem jedynie iż skarżący zadeklarował dochód za rok 2014 r. w kwocie 19.482,02, zaś z przedłożonych harmonogramów spłat umów kredytowych wynika, iż skarżący regularnie spłaca raty kredytów udzielonych mu w łącznej kwocie 1.272.250,00 zł. Na dzień 9 lutego 2015 r. skarżącemu do spłaty z tytułu trzech umów kredytowych pozostała kwota 592.938,51 zł. Zdaniem Sądu, w oparciu o powyższe dokumenty, nie sposób jest uznać, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżącemu grozi znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Pomimo twierdzeń strony skarżącej, argumentacja wniosku dotycząca obowiązku spłaty zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw w kwocie 5.109 zł, w odniesieniu do skali prowadzonej przez niego działalności, nie stanowi wypełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla przykładu w aktach administracyjnych znajduje się protokół kontroli przeprowadzonej w dniach [...],[...],[...] listopada 2013 r. przez pracowników Agencji Rynku Rolnego z którego wynika, iż w II kwartale 2013 r. wartość netto z faktur sprzedaży produkowanych przez skarżącego warzyw wyniosła 304.561,00 zł, zaś w III kwartale 2013 r. była to kwota 494.113,00 zł. Należy zauważyć, iż skarżący nie przedstawił również innych dokumentów, które mogłyby zobrazować jego aktualną sytuację majątkową. Dodatkowo należy podkreślić, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. określenie wysokości zobowiązania względem Funduszu Promocji Owoców i Warzyw nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.