V SA/Wa 1688/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. Spółki jawnej z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez P. Spółka jawna w T. (zwana dalej: stroną lub skarżącą) jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] grudnia 2011 r. postanowieniem nr [...] Zastępca Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) odmówił stronie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na dzień 5 lipca 2011 r. w kwocie 154.500,00 zł, tj. 39.126,80 euro. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy przez postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. Pismem z dnia 2 października 2012 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. Uzasadniając wniosek podniosła, iż przy wydaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. – utrzymanego w mocy ww. postanowieniem organu II instancji z dnia [...] maja 2012 r. – doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Postanowienie to zostało bowiem wydane przez Zastępcę Prezesa Zarządu PFRON, tj. podmiot nie mający przymiotu organu i nie posiadający kompetencji do rozstrzygnięcia w przedmiocie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis. Tym samym została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wnioskodawczyni wskazała następnie, że PFRON jest państwowym funduszem celowym – państwową osobą prawną, a jego organami zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o rehabilitacji", są Rada Nadzorcza i Zarząd. Stosownie zaś do art. 53 ust. 1 ww. ustawy to Prezes Zarządu reprezentuje Fundusz na zewnątrz. Tym samym, w ocenie strony, to Prezesa Zarządu PFRON należy uznać za właściwego do podpisywania wszelkich rozstrzygnięć administracyjnych o charakterze władczym. Natomiast Zastępca Prezesa Zarządu PFRON, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, uprawniony jest jedynie do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu, uprawnienie to dotyczy sfery cywilnoprawnej, a zatem nie objętej kognicją sądów administracyjnych. W ocenie strony rozstrzygnięcie Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2011 r. o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis miało niewątpliwie charakter władczy. Ponadto strona podkreśliła, iż w zakresie procedury uzyskiwania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wszelkich rozstrzygnięć dokonuje Prezes Zarządu PFRON. Przepisy art. 26a ust. 8, ust. 9, ust. 9a, 9d, 11 ustawy o rehabilitacji w sposób wyraźny przyznają Prezesowi Zarządu PFRON kompetencje w tym zakresie. Skoro Prezes Zarządu PFRON jest organem udzielającym pomocy publicznej ze środków publicznych (środków własnych PFRON oraz dotacji z budżetu państwa) w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, to on także w przypadku wydatkowania przez pracodawcę środków pochodzących z nadwyżki dofinansowania nad wynagrodzeniem osiąganym powinien dokonywać rozstrzygnięć w sprawach o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis. Zastępca Prezesa Zarządu PFRON takich kompetencji nie posiada. Następnie skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1168/11, w którym stwierdzono nieważność postanowienia Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis z powodu przekroczenia kompetencji i wydania tego postanowienia przez podmiot nieuprawniony. Dodała również, że w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 335/11 wyraźnie wskazano, iż konieczne jest dokładne ustalenie kompetencji Funduszu i jego organów oraz określających ich zasad i trybu działania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie o tej treści organ wymienił określone w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) i stwierdził, że żadna z nich w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Powołując się na przepisy ustawy o rehabilitacji oraz na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił również, że Zastępca Prezesa Zarządu PFRON jest organem upoważnionym do wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie zaświadczeń o pomocy de minimis. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podtrzymała w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszej kolejności, że kwestionowane postanowienie Prezesa Zarządu PFRON było przedmiotem kontroli organu odwoławczego, które nie zostało obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Niezależnie jednak od tego, odnosząc się do zarzutów strony, Minister zauważył, iż zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. nr 191, poz. 1411 i nr 245, poz. 1775). Zgodnie natomiast z art. 50 ustawy o rehabilitacji, organami PFRON są Rada Nadzorcza i Zarząd, zaś zgodnie z art. 51 ust. 1 tej ustawy, w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu, zwany dalej "Prezesem", i dwaj jego zastępcy. Z kolei w myśl art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu są upoważnieni Prezes lub każdy z jego zastępców samodzielnie. Dopełnienie powyższego uzasadnienia dla umocowania Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON jako uprawnionego do podpisywania postanowień w sprawach dotyczących zaświadczeń de minimis stanowią przepisy art. 51 ust. 3 pkt. 3 i 6 ustawy o rehabilitacji, w myśl których do zadań Zarządu należą w szczególności: - gospodarowanie środkami Funduszu, - sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem środków Funduszu przekazywanych na realizację zadań określonych ustawą. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn.. akt V SA/Wa 1652/10, organ wskazał następnie, że wydawanie zaświadczeń o pomocy de minimis jest sprawą z zakresu praw i obowiązków majątkowych Funduszu, a Zastępca Prezesa Zarządu z mocy ustawy występuje w imieniu Funduszu. W skardze strona skarżąca zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie: - art. 53 ust. 1 oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem za organ administracji uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON, podczas gdy organami PFRON są Rada Nadzorcza i Zarząd, a Fundusz reprezentuje na zewnątrz Prezes Zarządu PFRON, który w związku z tym jest jedynym organem właściwym do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Ponadto w ocenie skarżącej orzekające w niniejszej sprawie organy nie dokonały rozróżnienia kompetencji organów Funduszu na gruncie administracyjnoprawnym, jakim jest wydawanie postanowień w postępowaniach administracyjnych, w tym postanowień o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis i cywilnoprawnym, jakim jest składanie oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Funduszu. Jak wskazała skarżąca, do tych pierwszych jest uprawniony Zarząd Funduszu reprezentowany przez Prezesa lub sam Prezes Zarządu Funduszu. Zastępcy Prezesa Zarządu Funduszu mają zaś ustawowe prawo reprezentowania PFRON jedynie na gruncie cywilnoprawnym, co skutkowało utrzymaniem w obrocie prawnym aktu administracyjnego obarczonego wadą nieważności z uwagi na wydanie go z naruszeniem przepisów o właściwości, - art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 2 pkt 12 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. nr 59, poz. 404, z późn. zm.) w związku z art. 9 § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810, z późn. zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem za organ administracji uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON, podczas gdy podmiotem udzielającym pomocy jest organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców, a w konsekwencji w sytuacji w której mamy do czynienia z organem administracji działającym na podstawie przepisów k.p.a. brak jest podstaw prawnych do uznania, że rozstrzygnięcia administracyjne w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis może wydawać podmiot nie posiadający przymiotu organu administracji - Zastępca Prezesa Zarządu PFRON uprawniony do reprezentowania Funduszu tylko w zakresie praw i obowiązków majątkowych, a zatem w sferze cywilnoprawnej, a nie administracyjnoprawnej. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty skarżąca przytoczyła argumentację analogiczną jak we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła zatem w szczególności, iż Zastępca Prezesa Zarządu PFRON jest upoważniony do reprezentowania Funduszu wyłącznie w sferze cywilnoprawnej, tymczasem postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis ma bez wątpienia charakter władczy (administracyjnoprawny). Powołała się również na treść wyroków NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1168/11, oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 335/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty podniesione w skardze należało stwierdzić, iż są one bezzasadne, a sama skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącej z dnia 2 października 2012 r. dotyczył postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Jedyną przesłanką, na którą powołała się wnioskodawczyni była natomiast przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie (decyzji) postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie Sądu nie ulega jednak wątpliwości, iż ww. postanowieniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2012 r. nie można zarzucić takiego uchybienia, ponieważ jako organ wyższego stopnia był on upoważniony do rozpoznania zażalenia od postanowienia Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia o pomocy de minimis. Należy oczywiście zauważyć, że sama skarżąca – jak to wynika z uzasadnień pism składanych przez nią w toku postępowania administracyjnego i sądowego – nie kieruje zarzutów mających wykazać naruszenie przepisów o właściwości przeciwko ww. postanowieniu Ministra, lecz przeciwko postanowieniu Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2011 r. Faktycznie oznacza to jednak, że skarżąca występuje o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w pierwszej instancji, niekończącego postępowania w sprawie. Tymczasem – jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę – wszczęcie i prowadzenie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezesa Zarządu PFRON (Zastępcy Prezesa Zarządu) jest możliwe tylko w sytuacji, gdyby to postanowienie kończyło postępowanie w sprawie. Skarżąca zdaje się powyższego faktu nie dostrzegać, gdyby bowiem było inaczej, we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2012 r. powinna zostać powołana nie przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., lecz z § 1 pkt 2 tego artykułu mówiąca o wydaniu (decyzji) postanowienia bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazane "rażące naruszenie prawa" przez organ II instancji mogło bowiem stanowić ewentualną konsekwencję naruszenia przepisów o właściwości przez organ I instancji. W oderwaniu jednak od ww. rozważań podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. W pierwszej kolejności – odnosząc się do zarzutów dotyczących braku kompetencji Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON do wydania postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. o odmowie wydania stronie skarżącej zaświadczenia o pomocy de minimis – należy wskazać, że na gruncie prawa publicznego nie funkcjonuje jednolity model organu administracji. W obrocie prawnym występują przede wszystkim takie organy, którym ustawodawca powierzył wprost rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji lub postanowień administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.). W art. 1 pkt 2 k.p.a. wskazano natomiast także na inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Mogą to być państwowe jednostki organizacyjne, w tym państwowe osoby prawne, które nie należą do sfery administracji w sensie ustrojowym, a którym przepisy prawa przyznają kompetencje do działania w formie władczej. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdzie sprawa dotycząca pomocy de minimis załatwiana była przez inny podmiot niż organ administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym. Pomoc publiczna, do której odnoszą się regulacje zawarte w art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864, z późn. zm.), a także w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest - co do zasady - udzielana przez różnego rodzaju podmioty na podstawie odrębnych unormowań prawnych. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przez podmiot udzielający pomocy publicznej należy rozumieć nie tylko organ administracji publicznej, ale także inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców. Należy również dodać, że z art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej wynika, że to właśnie podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Z powoływanych regulacji prawnych wynika zatem, że podmiotem właściwym do wydania zaświadczenia w sprawie pomocy de minimis jest nie tylko organ administracji publicznej w sensie ustrojowym, ale również "inny podmiot udzielający pomocy". Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 3a ustawy o rehabilitacji, PFRON jest państwowym funduszem celowym, uprawnionym do rozpatrywania i rozstrzygania spraw na podstawie także przepisów k.p.a. Wspomnianym wcześniej "innym podmiotem udzielającym pomocy" jest więc Fundusz, a nie jego Prezes. Oznacza to z kolei, że podmiotem wydającym zaświadczenie o pomocy de minimis lub odmawiającym wydania takiego zaświadczenia jest Fundusz. Związanym z tym zagadnieniem jest upoważnienie do wykonywania powierzonych Funduszowi kompetencji w zakresie pomocy de minimis. Jak zaś trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, ustrojowymi organami Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 i 2 tej ustawy w skład Zarządu Funduszu wchodzą Prezes Zarządu Funduszu i dwaj jego zastępcy. W art. 51 ust. 3 ustawy zawarto otwarty katalog zadań powierzonych Zarządowi Funduszu. Wymieniono wśród nich m. in. dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków Funduszu oraz gospodarowanie środkami Funduszu. Do wykonywania tych oraz innych, niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu PFRON funkcji upoważnieni są także pozostali członkowie Zarządu Funduszu. Przemawia za tym sposób powoływania ich na stanowisko Zastępcy Prezesa Zarządu. Prezesa Zarządu PFRON powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zastępców Prezesa, na wniosek Prezesa zaopiniowany przez Radę Nadzorczą, powołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Zastępcy, podobnie jak Prezes Zarządu są pracownikami Funduszu wyłanianymi w drodze konkursu, powoływanymi i odwoływanymi z udziałem ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego jako organu założycielskiego Funduszu. Końcowo zauważyć trzeba, że Prezes Zarządu PFRON na mocy przepisów szczegółowych ustawy o rehabilitacji wykonuje swoje kompetencje w ściśle określonym zakresie (np. art. 26a ust. 8, art., art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Oznacza to, że załatwianie spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis w imieniu PFRON nie zostało w ustawie o rehabilitacji zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Prezesa Zarządu. Należy więc przyjąć, że sprawy te mogą być załatwiane zarówno przez Prezesa Zarządu PFRON, jak i przez jego zastępców. W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezzasadne. Odnosząc się do powołanych przez stronę skarżącą wyroków mających stanowić poparcie jej stanowiska wskazać należy, że Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1168/11, zgodnie z którym zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje organ administracji, którym jest Prezes Zarządu PFRON, a wydanie tego rodzaju zaświadczenia przez jego zastępcę skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości. Jak wynika z przedstawionej powyżej argumentacji, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela natomiast pogląd przeciwny, zawarty w utrwalonej już linii orzeczniczej, znajdującej wyraz m.in. w wyrokach NSA z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2262/11 i z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1146/11 oraz w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 695/11 i z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2715/10. W odniesieniu do drugiego z powołanych przez skarżącą wyroków NSA (z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 335/11) wskazać zaś należy, iż wyrok ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Nie wskazano w nim bowiem wprost, iż Zastępcy Prezesa Zarządu PFRON nie są upoważnieni do załatwiania spraw dotyczących zaświadczeń o pomocy de minimis. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano jedynie, że – na gruncie ww. konkretnej sprawy rozpoznawanej przez NSA – należało ocenić jaki faktycznie organ wydał postanowienie o odmowie wydania takiego zaświadczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.