V SA/Wa 1735/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. w W. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Pismem z dnia [...] maja 2018r. znak: [...] Narodowe Centrum Badan i Rozwoju (dalej także jako: organ, NCBiR) poinformowało Instytut [...] w W. (dalej także jako: strona, skarżący), iż jego projekt pt.: "[...]" został wybrany do dofinansowania. W wyniku oceny spełnił wszystkie kryteria dostępu oraz uzyskał 20 pkt. Kolejnym pismem (z dnia [...] sierpnia 2018r.) organ poinformował stronę, iż w/w projekt uzyskał ocenę negatywną na etapie oceny formalnej z uwagi na to, że Instytut [...] w W. nie jest przedsiębiorcą spełniającym kryteria mikro, małego albo średniego przedsiębiorstwa (MŚP) w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia komisji (UE) nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. W związku z tym, ostateczna ocena formalna wniosku zakończyła się wynikiem negatywnym - wniosek nie spełnił kryterium formalnego: "Kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania." W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono bowiem, iż strona jest instytutem badawczym zależnym od Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii. Zgodnie z art. 3 ust. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny. Zatem z kategorii MŚP wyłączone są przedsiębiorstwa, między którymi zachodzi co najmniej relacja partnerska z organem publicznym. Ponieważ wnioskodawca jest państwową jednostka organizacyjną, powoływaną przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego ze względu na planowaną działalność instytutu, można tu mówić o podmiocie powiązanym z organem publicznym, a więc spełniającym przesłanki z art. 3 ust. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014. W ocenie NCBiR na powiązania z organem publicznym wskazują także zapisy statutu strony. Otóż zgodnie z § 2 ust. 4 statutu, nadzór nad instytutem sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki. Zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższym piśmie strona wniosła protest, podnosząc, że nie zgadza się z oceną, iż nie spełnia kryteriów małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów załącznika nr 1 do rozporządzenia komisji UE nr 651/2014. Zdaniem strony, wykluczenia przewidzianego w w/w przepisie nie znają przepisy prawa polskiego, które implementowało przepisy unijne. Następnie skarżący wskazał, że art. 7 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców podaje definicje legalne mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, które nie zawierają żadnych wyłączeń ani ograniczeń. Poza tym, zwraca uwagę na to, że problem kontrolowania instytutu przez Ministra, co mogłoby wyłączać instytut z kategorii MŚP i uniemożliwić korzystanie mu z pomocy publicznej, zniknął z dniem 1 stycznia 2005r., kiedy to został skreślony art. 108 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 220 poz. 1447). Niezależnie od powyższego, skarżący uważa, że w/w przepis nie dotyczył instytutów badawczych (wówczas jednostek badawczo-rozwojowych), gdyż Skarb państwa nie posiadał w nich wkładów, udziałów lub akcji, ani prawa do udziału w zysku czy głosów "wspólników". Poza tym skarżący przed złożeniem wniosku o dofinansowanie wystąpił do NCBiR z pytaniem czy spełnia kryteria umożliwiające mu udział w konkursie i na to pytanie uzyskał odpowiedź pozytywną (NCBiR potwierdził, że Instytut [...] może być wnioskodawcą w konkursie [...]). Po rozpoznaniu protestu NCBiR pismem z dnia [...] października 2018r. poinformował stronę, że protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu w/w pisma wskazano m.in., że dofinansowanie w ramach konkursu [...] MŚP stanowi pomoc publiczna, która jest udzielana zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 lutego 2015r. w sprawie warunków i trybu udzielania publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. poz. 299). Rozporządzenie to w § 5 pkt 2 zawiera definicję mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy, w ramach której odwołuje się do Załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dalej: GBER). Status wnioskodawcy jako MŚP w kontekście konkursu [...] jest oceniany na podstawie Załącznika I do GBER, a nie ustawy z dnia 6 marca 2018r. – Prawo przedsiębiorców. Poza tym, zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzenia mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich. GBER jest zatem aktem prawnym, który obowiązuje w polskim porządku prawnym. NCBiR podkreśla, ze wskazane powyższe okoliczności były znane Wnioskodawcy, ponieważ zostały upublicznione wraz z ogłoszeniem o konkursie [...]. W tym kontekście należy dodatkowo zwrócić uwagę, że Wnioskodawca miał możliwość zapoznania się z listą dokumentów niezbędnych, do podpisania umowy, wśród których znajduje się wzór "Oświadczenia o spełnianiu kryteriów MŚP". We wzorze "Oświadczenia" także wyraźnie wskazano, że status Wnioskodawcy jako MŚP podlega ocenie na podstawie kryteriów ustanowionych w Załączniku nr I do GBER. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, iż Instytut [...] Jest instytutem badawczym, zależnym od Ministra Przedsiębiorczości i Technologii. Powyższe wynika ze statutu instytutu [...], o którym mowa w piśmie informującym Wnioskodawcę z dnia [...] sierpnia 2018 r. (znak: [...]) oraz z przepisów prawa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 736, j.t.) Minister nadzorujący wyposaża instytut w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie o utworzeniu instytutu. Organ wskazany w akcie o utworzeniu instytutu wyposaża tworzony instytut w nieruchomości Skarbu Państwa, instytut osiąga przychody z subwencji i dotacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Kontrola Instytutu [...] przez organ państwowy objawia się również tym, że sprawozdanie finansowe instytutu zatwierdza minister nadzorujący (art. 18 ust. 13 ustawy o instytutach badawczych). Minister nadzorujący Instytut [...] powołuje i odwołuje Dyrektora (art. 24 ust. 2 ustawy o instytutach badawczych). Dyrektor instytutu badawczego reprezentuje go na zewnątrz i podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących instytutu, z wyjątkiem spraw należących do zakresu działania rady naukowej. Kompetencje ministra nadzorującego, który w rozumieniu art. 3 ust. 4 Załącznika i do GBER jest organem państwowym kontrolującym instytut [...] oprócz decyzji personalnych, dotyczą zgodności działań instytutu z przepisami prawa i statutem, realizacji przez instytut podstawowych zadań instytutu, prawidłowości wydatkowania środków publicznych (art. 31 ust. 1 ustawy o instytutach badawczych). Dyrektor i przewodniczący rady naukowej są zobowiązani do realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych przez ministra nadzorującego, co również jest oznaką kontroli na kapitałem, sposobem działania i podejmowania decyzji przez instytut badawczy. NCBiR wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust, 4 Załącznika I do GBER, "(...) przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny." Wyjątki od tej reguły określa art. 3 ust. 3 Załącznika 1 do GBER, w którym wskazano, że przedsiębiorstwo można uznać za samodzielne, nawet jeśli kwalifikowani Inwestorzy osiągnęli lub przekroczyli pułap 25%, pod warunkiem że nie są oni powiązani, indywidualnie ani wspólnie, z danym przedsiębiorstwem. W tej sprawie nie jest jednak możliwe zastosowanie wyjątków z art. 3 ust. 3 Załącznika I do GBER. Zatem Instytut [...] posiada status inny niż MŚP. Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniósł Instytut [...] w W. Zarzucając rozstrzygnięciu rażącą, mającą istotny wpływ na wynik postępowania, obrazę: 1. Art. 3 ust. 4 Załącznika nr 1 do Rozporządzenia Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, przez jego błędną wykładnię; 2. Art. 45 ust. 4 i 5 oraz Art. 46 ust. 3 Ustawy Wdrożeniowej przez zdyskwalifikowanie projektu po jego uprzednim zakwalifikowaniu do finansowania i umieszczeniu na liście projektów które uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania; 3. Art. 53 ust. 2 Ustawy Wdrożeniowej przez jego błędne zastosowanie, gdyż Projekt uzyskał pozytywną ocenę formalną i merytoryczną; 4. § 3 ust. 4 oraz § 7 ust. 4 w zw. z § 8 ust. 3 pkt. 1 Regulaminu Przeprowadzania Konkursu przez dokonanie bez podstawy prawnej ponownej oceny formalnej wniosku po jego merytorycznym rozstrzygnięciu i zakwalifikowaniu do dofinansowania, co potwierdza umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania; 5. Art. 7-9 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przeprowadzenie postępowania niezgodnie z przepisami prawa, nie rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, wprowadzenie strony w błąd, naruszenie zaufania strony do Państwa i jego organów. Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o: 1. uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o 2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są także przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Nie ulega dla Sądu żadnej wątpliwości, że skargę Instytutu należy rozpatrywać w wyżej opisanym trybie uregulowanym ustawą wdrożeniową. Sąd podkreśla, że już na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zarysował się w orzecznictwie pogląd, iż odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w sytuacji, w której instytucja uprawniona do zawarcia z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", skutkującą w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej - zawarcia umowy. Uprawniona instytucja ma prawo, także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione, jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania - winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust, 1 ustawy wdrożeniowej. Inaczej ujmując, z racji celu unormowania tej ustawy nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia de facto negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero tuż przed zawarciem umowy. Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen. Prawo do sądu przysługujące beneficjentowi, którego projekt został oceniony negatywnie, zostało bowiem zagwarantowane w ustawie wdrożeniowej. Przepis art. 61 ust. 1 uprawnia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Sądy oraz. orzecznictwo konsekwentnie stoją na stanowisku, że niedopuszczalne jest ograniczanie możliwości złożenia i rozpoznania środka odwoławczego poprzez zawężanie pojęcia "negatywnej oceny" (por. R. Poździk Komentarz do art. 53 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 Wyd. Sejmowe 2016). Odmowa podpisania umowy o dofinansowanie oznacza, że projekt nie uzyskał pozytywnej oceny/wobec czego wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo wniesienia środka odwoławczego (zob. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie I SA/Sz 58/11; NSA z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie II GSK 1380/11 oraz postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem pozytywna lub negatywna ocena projektu następuje także poprzez ocenę możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie (postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). We wszystkich wyżej wskazanych sytuacjach wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo do złożenia środka odwoławczego i jego merytorycznego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie III SA/Kr 754/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 78 Konstytucji RP każdy wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji przez właściwą instytucję. Tym samym realizacja tego prawa powinna odbywać się poprzez przyznanie wnioskodawcom prawa do skutecznego zaskarżenia każdego podjętego w ich sprawie rozstrzygnięcia. Definitywne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu projektu, jednak (zatwierdzonej) liście projektów wybranych do dofinansowania - innymi słowy wyborowi projektów - można jednak nadać jedynie walor deklaratoryjny, podobnie jak i samej informacji o pozytywnej ocenie projektu (por. R. Poździk w: M. Dołolwiec, D.E. Harasimiuk, M. Metlerska - Drabik, J. Ostałowski, R. Goździk, A. Wciłyniec - Ostrowska, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, (red. R. Poździk), Warszawa 2016, s. 296). Powyższe znajduje swoje uzasadnienie w argumencie z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3. Tym samym, na etapie poprzedzającym zawarcie umowy lub wydanie decyzji, właściwa instytucja musi ponownie sprawdzić spełnianie wszystkich kryteriów (warunków) konkursowych, na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru danego projektu do dofinansowania, notyfikując (wcześniej) fakt jego wyboru w sposób określony w art. 46 ust. 3 przywołanej ustawy - nie dość bowiem, że stan rzeczy z daty oceny projektu w relacji do stanu rzeczy z daty zawierania umowy może ulec zmianie, to również może się okazać, że stan rzeczy z daty zawierania umowy nigdy nie korespondował - bo nie mógł - ze stanem rzeczy z daty oceny projektu oraz kryteriami wyboru, co może stanowić również rezultat błędnej oceny odnośnie do spełniania kryteriów wyboru. Z powyższego wynika, że lista projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia, ani też zobowiązania zawarcia umowy, czy wydania decyzji o dofinansowaniu projektu (por. wyroki NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3577/17, z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17 oraz z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 267/18). Oznacza to, że do dnia zawarcie urnowy stosunki prawne pomiędzy instytucją organizującą konkurs, a podmiotem starającym się o dofinansowanie nie mają charakteru cywilnoprawnego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. Zaskarżone pismo spełnia powyższe warunki. Sąd podkreśla jednocześnie, że zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyklucza to weryfikację przez sąd zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Wobec powyższego za niezasadny uznać należy zarzut sformułowany w pkt 2, 3, 4 i 5 skargi. W ocenie Sądu nie jest zasadny także zarzut opisany w pkt 1 skargi. Dla oceny statusu wnioskodawcy (skarżącego) mają bowiem znaczenie i zastosowanie regulacje zawarte w załączniku nr I Rozporządzenia Komisji UE nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznające niektóre rodzaje pomocy (...). To, że pierwotnie zostały one błędnie zinterpretowane przez organ, nie oznaczało obowiązku zawarcia umowy o dofinansowanie i w konsekwencji przyznanie tegoż dofinansowania. Pierwszeństwa w tym z zakresie nie mają bowiem regulacje krajowe, na które strona powołuje się w skardze. Sąd podkreśla, iż strona miała tego pełną świadomość, czego potwierdzeniem jest znany jej w momencie przystąpienia do konkursu wzór oświadczenia o spełnianiu kryteriów MŚP, w którym wyraźnie wskazano, że status wnioskodawcy (jako MŚP) podlega ocenie w oparciu o kryteria ustanowione w w/w załączniku, nie zaś według kryteriów przewidzianych w przepisach krajowych. Nie budzi wątpliwości sądu, że skarżący Instytut jest zależny od Ministra, co potwierdza jego statut oraz ustawa z dnia 30 kwietnia 2010r. i instytucjach badawczych (Dz.U. z 2018r. poz. 736). Wynika z niej (zob. art. 6), że Minister nadzorujący wyposaża Instytut w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie o jego utworzeniu, w tym także w nieruchomości Skarbu Państwa. Co niezmiernie istotne, Instytut osiąga przychody także z subwencji i dotacji udzielanych na podstawie ustawy o finansach publicznych. Zależność, o której mowa jawi się więc w przypadku skarżącego jako oczywistość. Jej potwierdzeniem jest również to, że Minister nadzorujący skarżącego powołuje i odwołuje jego Dyrektora oraz zatwierdza sporządzone przez Instytut sprawozdania finansowe. Przejawem zależności, o której mowa jest wreszcie obowiązek realizacji przez stronę zaleceń pokontrolnych, wydanych przez ministra. Powyższe wynika z przepisów art. 18 ust. 13, 31 ust. 1 oraz 24 ust. 2 ustawy o Instytucjach badawczych. Niezależnie od powyższego, trzeba przywołać art. 3 ust. 4 załącznika nr I, z którego wynika, że poza wypadkami określonymi w ust. 2 akapit drugi, przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25 % lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny. Przypadki, o których mowa w ust. 2 akapit drugi wskazują, że przedsiębiorstwo można jednak zakwalifikować jako samodzielne i w związku z tym niemające żadnych przedsiębiorstw partnerskich, nawet jeśli inwestorzy wymienieni pod lit. a, b, c lub d tegoż akapitu osiągnęli lub przekroczyli pułap 25 %, pod warunkiem, że nie są oni powiązani w rozumieniu ust. 3 indywidualnie ani wspólnie z danym przedsiębiorstwem. Przywołany ust. 3 art. 3 przewiduje natomiast, że "przedsiębiorstwa powiązane" oznaczają przedsiębiorstwa, które pozostają w jednym ze związków skazanych pod lit. a, b, c lub d art.3 ust. 3. Analiza powyższych regulacji, w tym zwłaszcza art. 3 ust. 4 z jednej strony, z drugiej zaś poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, pozwala na uznanie, iż skarżąca nie spełniła kryterium formalnego "kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania" . Z tych tez względów sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej (Dz.U. 2016.217).