V SA/Wa 2211/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w likwidacji z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; oddala skargę. Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS") z [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. nr [...] z [...] września 2017 r. o wymierzeniu Spółce kary pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach do gier. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. udzielił G. sp. z o.o. na okres 6 lat zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 33 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...]. W związku z naruszeniem warunków prowadzenia działalności określonej w ww. zezwoleniu, decyzją nr [...] z [...] lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w S. cofnął w całości udzielone Stronie zezwolenie. W dniu [...] listopada 2014 r. funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili kontrolę w lokalu znajdującym się na S. pod adresem [...], w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 990, z późn. zm.), tj. rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2137, dalej także jako: "Kodeks kamy skarbowy" lub "te") i ujawnili włączone do sieci elektrycznej i gotowe do eksploatacji automaty o nazwach: VEGAS MULTIGAME nr [...] i VEGAS MULTIGAME nr [...]. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w S. przeprowadzili w miejscu ujawnienia oględziny zewnętrzne automatów, opisane w protokole oględzin z [...] listopada 2014 r. Przeprowadzono również eksperyment gry na ujawnionych automatach opisany w protokole z [...] listopada 2014 r. Urządzenia znajdujące się w lokalu posiadały elementy konstrukcyjne występujące w automatach do gier hazardowych tj.: monitory, akceptor banknotów, wrzutnik monet. W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego określonego w art. 107 § 1 w ustawie z 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, ww. automaty zostały zatrzymane do dalszego postępowania. W wyniku przeprowadzonych czynności ujawniono umowę najmu zawartą w dniu 10 listopada 2008 r. pomiędzy G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Najemca) a M.C., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P. (Wynajmujący). Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem nr [...] z [...] października 2015 r. wszczął z urzędu wobec strony postępowanie dotyczące wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier na automatach. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją nr [...] z [...] grudnia 2015 r. wymierzył Stronie karę pieniężną w kwocie 205.987,20 zł z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych w okresie od 23 lipca 2014 r. do 28 listopada 2014 r. na ww. automatach. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją nr [...] z [...] lutego 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 363/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka urządzała gry na automatach poza kasynem gry. W związku z powyższym w ocenie Sądu istniały podstawy faktyczne i prawne do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, a nie jak to miało miejsce art. 89 ust. 1 pkt 1 u ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Wobec powyższego decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. wymierzył G. sp. z o.o. w likwidacji karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 24.000 zł. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] listopada 2017 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", w związku z art. 91 oraz art. 2 ust. 3 i 4, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm.), dalej: "u.g.h.", Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że oględziny zewnętrzne automatów i przeprowadzony eksperyment procesowy wskazywały na uzasadnione podejrzenie, iż na kontrolowanych automatach były urządzane gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Powołując się na notorię urzędową, Dyrektor IAS wskazał, iż Skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, ani innego zezwolenia albo koncesji, o której mowa w ustawie. Nadto automaty, na których urządzano gry nie były zarejestrowane. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 23 ustawy o grach hazardowych, automaty i urządzenia do gier powinny być przystosowane do ochrony praw grających i realizacji przepisów ustawy. Szczegółowe warunki dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier zawarte zostały w przepisach tej ustawy. Z kolei w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ustawodawca określił, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zapis art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. definiuje, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości rozpoczęcia nowej gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. W ocenie organu przedmiotowe urządzenia niewątpliwie są urządzeniami elektronicznymi (komputerowymi). Z oględzin zewnętrznych i innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika bowiem, że posiadają one m.in. monitory, przyciski do prowadzenia gier (panele sterowania), oprogramowanie oraz są zasilane energią elektryczną. Nie budził też wątpliwości organu komercyjny cel organizowania gier na ww. automatach ze względu na to, iż urządzania były udostępnione publicznie na S. pod adresem [...], a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniężnej. Ponadto organ II instancji stwierdził, że prowadzone gry na kontrolowanych automatach mają charakter losowy, ponieważ zatrzymanie obracania się bębnów następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automatach, co powoduje, iż zatrzymanie bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Następnie organ, odwołując się do przeprowadzonych w sprawie eksperymentów, uznał, że automaty umożliwiają uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci wygranych punktów kredytowych pozwalających na prowadzenie dalszych gier bez kolejnego wykupowania punktów, ale też uzyskiwanie wygranych pieniężnych. W oparciu o powyższe ustalenia Dyrektor IAS przyjął, że gry prowadzone na przedmiotowych automatach wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 4 u.g.h. Ustosunkowując się do zarzutów, podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu, Dyrektor IAS zaakcentował, iż w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - stanowiący podstawę wydania poddanej kontroli decyzji - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w omawianym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Ponadto Sąd ten sformułował pogląd, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Organ odwoławczy wskazał również, że nie podziela stanowiska odwołującego się, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji (wynikającego z art. 8 Dyrektywy nr 98/34/WE) jest bezwzględna niemożność zastosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego. Konsekwentnie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, stanowiącego podstawę wydania skarżonej decyzji - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Przepis ten może zatem stanowić samoistną podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. To w ocenie Dyrektora IAS świadczy o tym, że zarzuty przedstawione w odwołaniu należy uznać za bezzasadne. Organ odwoławczy dodał, że materiał dowodowy sprawy został prawidłowo zebrany i oceniony przez organ I instancji prowadzący postępowanie. Nadto w sprawie nie było konieczności przy ocenie gier na spornych automatach, do korzystania z opinii biegłego. W sprawie, jak wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego, grający, po wniesieniu odpowiedniej zapłaty i uruchomieniu mechanizmu badanych automatów właściwym przyciskiem, nie miał już wpływu na ustawienie się wirtualnych ikon w odpowiedniej konfiguracji, czyli na wygraną lub przegraną, to takiej grze nie sposób przypisać cechy gry zręcznościowej w takim znaczeniu, jaki wyłącza spod działania ustawy o grach hazardowych. Ustalenie w ten sposób charakteru gry nie wymagało żadnej specjalistycznej wiedzy czy szczególnych kompetencji, a przeprowadzony eksperyment symulacji gry na kwestionowanych urządzeniach, bezpośrednio w miejscu jego wystawienia do eksploatacji, pozwalał ustalić jego charakter. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1). naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art.180 § 1, art.187 § 1, art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dopuszczenia szeregu dowodów, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności dowodu z przesłuchania świadków i Strony, na okoliczność ustalenia jaki podmiot urządzał gry na automatach w lokalu na S. w miejscowości [...] w dniu [...] listopada 2014 r., 2). naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z 13.12.2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zauważyć, że sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt: II SA/Sz 363/17 - uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z [...] lutego 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] grudnia 2015 r., nr [...], dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że zarówno organ przy ponownym rozpoznaniu jak i obecnie orzekający skład sądu, są związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym prawomocnym wyroku. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei według art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W kwestii zakresu związania oceną prawną trzeba zaakcentować, że ocena taka to "sąd o prawnej wartości sprawy". Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów czy zasadności ich zastosowania w danym przypadku (por. wyrok NSA z 28 marca 2012 r., I OSK 563/11, wyrok WSA z 20 stycznia 2015 r., II GSK 2183/13). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stąd sąd administracyjny - ponownie orzekając w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w prawomocnym wyroku ani też nie może dokonywać ponownej oceny zagadnień, co do których ocena prawna została sformułowana. Jeżeli sąd administracyjny wyraża swoją ocenę prawną, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie może być już przedmiotem kolejnego rozpoznania (wyrok NSA z 15 lutego 2007 r., II FSK 274/06). Zatem organy rozpoznając ponownie sprawę – według wskazań Sądu - przyjęły za podstawę prawną nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W tym wypadku wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a według ust. 2 pkt 2 tego artykułu wysokość kary pieniężnej w takim przypadku wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Art. 90 ust. 1 u.g.h. stanowi, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy O.p. (art. 91 u.g.h.). W myśl art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 u.g.h.). Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., w myśl którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grze na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Poza sporem jest to, że urządzającym gry była skarżąca Spółka, który nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry wymaganego na podstawie art. 6 ust. 1 u.g.h. Dyrektor IAS, odwołując się do informacji znanych mu z urzędu wskazał, iż Skarżąca nie posiadała również zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 u.g.h. Z opisu przebiegu gier na ww. automatach wynika m. in., że wpłacona kwota nie jest jedynie przeliczana na czas udostępniony graczowi do korzystania z urządzenia, ale przede wszystkim na punkty kredytowe, które umożliwiają rozgrywanie poszczególnych gier. Gry na spornych automatach były prowadzone o wygrane rzeczowe, którymi są punkty uzyskane przez gracza. Ponadto ustalono, iż wynik gry jest niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji znaków na bębnach automatów decyduje oprogramowanie sterujące grami i mechanizmy urządzenia, co świadczy o tym, że gra zawiera element losowości. Cechy psychomotoryczne gracza, w tym zdolności manualne i umiejętności grającego, nie mają wpływu na przebieg rozgrywanych gier. Bębny zatrzymują się w sposób całkowicie od grającego niezależny, grający nie ma żadnego wpływu na to, jakie symbole znajdują się na zatrzymanych bębnach. O wyniku gry – w końcowym układzie uzyskanych symboli na bębnach – decyduje algorytm gry (program komputerowy, przypadek, los). Wykupiony czas gry jest to czas udostępniony graczowi na korzystanie z urządzenia w celu przeprowadzenia na nim nieokreślonej liczby gier. Zdobyte punkty stanowią wygraną w pojedynczej grze oraz wygraną rzeczową, bowiem zwiększają pulę dostępnych punktów i w ten sposób umożliwiają rozpoczęcie nowej gry. Z zebranych dowodów w rozpatrywanej sprawie wynika, że gracz nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie miał wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów. Zatem rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra miała charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości. Tym samym, należy zgodzić się z organem, że gry na przedmiotowym automacie wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie dopuszczenia szeregu dowodów, na okoliczność ustalenia jaki podmiot urządzał gry na automatach w lokalu na S. w miejscowości [...] wyjaśnić należy, że organ prawidłowo przyjął – zgodnie ze stanowiskiem WSA w Szczecinie – że Spółka urządzała gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Co wynika z umowy najmu zawartej w dniu 10 listopada 2008 r. pomiędzy M.C., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P. (Wynajmujący), a G. Sp. z o.o. (Najemca), której przedmiotem jest dzierżawa części lokalu zlokalizowanego pod adresem [...], jak i naklejek umieszczonych na automatach, z danymi właściciela automatów. Nadto w kontekście zarzutu naruszenia fundamentalnych zasad Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 1518/14; wyrok NSA z 26 listopada 2014 r. o sygn. akt II FSK 1474/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego NSA (por. wyrok NSA z 4 lutego 2015 r. o sygn. akt II OSK 1632/13). Przechodząc zatem do motywów zapadłego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania organy obu instancji oparły się w swoich orzeczeniach na treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 363/17, których to ustaleń Sąd w składzie obecnym nie kwestionuje, gdyż zalecenia WSA w Szczecnie zostały w sposób prawidłowy odczytane i mają swoje oparcie w zaskarżonych decyzjach. W oparciu o prawidłowo poczynione w ten sposób ustalenia faktyczne oraz przeprowadzoną wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, organy celne zasadnie przyjęły, że skarżąca Spółka urządzała w kontrolowanej lokalizacji gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.