V SA/Wa 2457/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lipca 2016 r., nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. M. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") wniosła skargę na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2009 r. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podkreślono, że zaskarżona decyzja zobowiązuje do uiszczenia kwoty 159.994,00 zł, co stanowi poważne obciążenie dla strony. Zdaniem strony, natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jej środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności zakończenia działalności lub nawet ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. Istotnym jest także występujące w sprawie prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji i wywołanie przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych. Skarżąca powołała się także na specyfikę branży paliwowej, która wymaga od kontrahentów spełniania szczególnych norm związanych z reżimem koncesyjnym, w tym dokonywania zabezpieczeń i wykazywania się odpowiednimi środkami finansowymi oraz infrastrukturą techniczną. Skarżąca posiada decyzję koncesyjną udzieloną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w dniu ... czerwca 2008 r. i ważną do dnia ... grudnia 2025 r. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. 2012, poz. 1059) Prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który dysponuje środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności bądź jest w stanie udokumentować możliwości ich pozyskania. Tymczasem zablokowanie rachunków bankowych skarżącej może – jej zdaniem - spowodować wszczęcie przez Prezesa URE postępowania w celu cofnięcia koncesji, ze względu na to, że przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia działalności gospodarczej. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 43e Prawa energetycznego działalność gospodarcza w zakresie obrotu paliwami ciekłymi może być prowadzona wyłącznie pomiędzy przedsiębiorstwami energetycznymi posiadającymi wymagane koncesje. Samo już wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji uniemożliwi zawarcie umowy z jakimkolwiek kontrahentem trudniącym się obrotem wyrobami energetycznymi. Utrata koncesji przez jego kontrahenta stanowić będzie bowiem okoliczność mogącą spowodować powstanie jego odpowiedzialności prawnej. Nawet w przypadku podjęcia ryzyka przez kontrahenta standardem przy zawieraniu umów np. na dostawy paliwa, jest dokonanie zabezpieczeń takich jak udzielanie kaucji, gwarancji, hipotek, których skarżąca w obecnej sytuacji nie jest w stanie wykonać. Ponadto we wniosku wskazano, że skarżąca i jej mąż nie pobierają żadnych dywidend, ani wypłat z zysków z tytułu uczestnictwa w podmiotach gospodarczych, a to na skutek zajęć egzekucyjnych. W chwili obecnej skarżąca wraz z mężem i dwójką małoletnich dzieci utrzymuje się z wolnych od zajęć wynagrodzeń, w łącznej kwocie ok. 2.400,00 PLN oraz renty w kwocie ok. 400,00 PLN. Łączne dochody skarżącej i jej męża są na poziomie ok. 2.800,00 PLN - 3.000,00 PLN. Z tego odliczyć trzeba miesięczne koszty utrzymania rodziny, w tym dwóch małoletnich córek, uczących się w szkołach podstawowych, które łącznie wynoszą ok. 3.000,00 zł. Na dzieci jest przeznaczane ok. 1.400,00 PLN, zaś na wydatki skarżącej i jej męża ok. 1.600,00 PLN. Zdaniem strony, powyższe uzasadnia przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącą twierdzenia odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. konieczność zapłacenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu zaległości podatkowej w podatku akcyzowym, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii zagrożenia, jakie niesie ze sobą potencjalna utrata koncesji wydanej przez Prezesa URE, Sąd wskazuje, iż strona poprzestała jedynie na ogólnikowych twierdzeniach w tym zakresie. Nie zaprezentowano aktualnej sytuacji majątkowej i płatniczej przedsiębiorstwa skarżącej. W tej sytuacji Sąd nie jest w stanie dokonać rzetelnej oceny prawdopodobieństwa wystąpienia wskazanych we wniosku potencjalnych, przyszłych zdarzeń. Reasumując, w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.