V SA/Wa 2481/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. odmówić przyznania adwokatowi D.J. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Pismem z dnia 25 października 2011 r. B.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do skargi dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 16 i 22 lutego 2012 r. skarżący oświadczył, iż cofa skargę złożoną w sprawie. Pełnomocnik procesowy skarżącego wyznaczony z urzędu wezwany do zajęcia stanowiska w sprawie pismem z dnia 24 lutego 2012 r. oświadczył, iż skarżący cofa złożoną skargę. W piśmie tym pełnomocnik skarżącego zwrócił się również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) skarżący może cofnąć skargę i jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za skuteczne i dlatego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 250 ppsa wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie natomiast do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. W postanowieniu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09, które tutejszy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni uznaje, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż treść § 20 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to z użytego w treści tego przepisu wyrażenia - powinien zawierać. W postanowieniu tym Sąd zwrócił również uwagę, że z treści omawianego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Za ugruntowane należy uznać prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że nieprzedstawienie oświadczenia, że opłaty za wykonaną na pomoc prawną przyznaną z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub części, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. II FSK 862/05, Lex nr 242945; postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. II FZ 625/05, niepubl.; postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. I OZ 390/08, niepubl., postanowienie NSA z 25 marca 2009 r, sygn. akt II FZ 90/09, dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy adwokat wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu w piśmie z dnia 24 lutego 2012 r. nie składając przy tym stosownego oświadczenia o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 należało zatem orzec jak w pkt 2 sentencji postanowienia.