V SA/Wa 2690/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA - Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na informację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... lipca 2010 r. Nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1910/10 pozostawił skargę złożoną w niniejszej sprawie bez rozpatrzenia z uwagi na brak wniosku o dofinansowanie, oraz brak należnej opłaty sądowej w wysokości ... zł. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1198/10 uchylił zaskarżone orzeczenie. Sąd kasacyjny wskazał, że braki skargi wynikające z błędnego pouczenia podlegają usunięciu przez sąd przy odpowiednim zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. – np. brak formalny skargi polegający na jej niekompletności podlega usunięciu przy zastosowaniu przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., natomiast brak skargi polegający na nieuiszczeniu opłaty sądowej podlega usunięciu w trybie przewidzianym w art. 220 § 1 p.p.s.a. Wyjaśnił, iż treść pouczenia zawartego w zaskarżonej do Sądu informacji nie zawierała zatem danych określonych w art. 30b ust. 4 oraz w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Należy więc uznać, że pouczenie to było błędne i nie pozwalało skarżącej na prawidłowe wykonanie obowiązku dotyczącego złożenia kompletnej skargi i nie mogło w związku z tym wpłynąć negatywnie na prawo skarżącej do wniesienia skargi. Sąd powinien zatem w trybie art. 49 § 1 oraz 220 § 1 p.p.s.a. wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zgodnie z zarządzeniami z 29 listopada 2010 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału wniosku o dofinansowania wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie strona uiściła wpis sądowy od skargi i złożyła kserokopię odmowy wydania oryginału wniosku z RIF-M...z dnia ... grudnia 2010 r. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.) – dalej: u.z.p.p.r. po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Przepis art. 30c ust. 2 stanowi również, że skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Powołany przepis nie precyzuje pojęcia skargi niekompletnej. Jednakże w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca wskazał, że skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie. Oznacza to, że skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy kompletność skargi, o której stanowi art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej ustawy (por. postanowienie NSA z 17.12.2009 r., sygn. akt II GSK 969/09, dostępne w Internecie). Należy zauważyć, iż zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmującej wniosek nie powinno stanowić trudności, bowiem dokumenty te powinny znajdować się w posiadaniu strony. Strona otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, powinna także posiadać swój egzemplarz wniosku. Jest przy tym oczywiste, że jeżeli wniosek został wygenerowany elektronicznie i nadano mu identyfikator, to wszystkie egzemplarze wniosku opatrzone tym samym identyfikatorem gwarantują tę samą wersję wniosku, a podpisane i parafowane mają przymiot oryginalnego dokumentu. Wskazać też należy, że wniosek jest dokumentem pochodzącym od strony i strona podpisując go i dołączając do skargi, jako dokument tej samej treści, co dokument złożony organowi w toku konkursu, składa oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument oceniany przez organ, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia (por. postanowienie NSA z 30.09.2010 r., sygn. akt II GSK 1051/10, dostępne w internecie). W aktach niniejszej sprawy brak jest natomiast oryginału pisma z dnia ... marca 2010 r. stanowiącego informację w przedmiocie oceny projektu. W ocenie Sądu należy zatem uznać, iż skarga mimo wezwania przez Sąd nie została wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą, zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., m.in. informacji w przedmiocie oceny projektu. W związku z powyższym, działając w oparciu o art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., Sąd postanowił pozostawić skargę bez rozpatrzenia.