V SA/Wa 2719/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz A. G. 200 zł (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12.5.2011 r. A. G. (dalej Skarżąca) złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie (PROW 2007-2013) za rok 2011. Decyzją z dnia [...].1.2012 r. w/w. Organ – stosownie do treści art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7.3.2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków EFR na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), dalej "ustawa", a także § 1 ust. 1 oraz 10 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 19.3.2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów inne niż rolne objętego PROW na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), dalej "rozporządzenie" – odmówił przyznania tej pomocy wskazując "Decydujące znaczenie dla powyższego rozstrzygnięcia miała odmowa wpisu A. G. do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dokonana decyzją Kierownika BP ARiMR w [...] z dn. 18.8.2010 r. w sprawie wpisu do ewidencji producentów, utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...].10.2010 r." Organ nadto nadmienił, że Skarżąca "wcześniej dysponowała numerem identyfikacyjnym błędnie nadanym na podstawie wadliwie złożonego wniosku o wpis do ewidencji producentów – wcześniej bowiem taki wniosek złożył już mąż J. G.". Faktem jest, że na dzień wydania decyzji Skarżąca – zdaniem tego Organu – nie podała tego numeru. W efekcie wniesionego odwołania Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...].3.2012 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny. W motywach zwrócono uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną, który spełnia łącznie warunki zawarte w § 4, między innymi zostanie wpisany do ewidencji producentów. Dalej wskazano, że Skarżąca 30.8.2004 r. otrzymała numer ewidencyjny (ubiegając się o jego wydanie bez zgody małżonka). W efekcie złożenia kolejnego wniosku oznaczenia danych współmałżonka Kierownik BP ARiMR w [...] decyzją z dnia [...].9.2010 r. odmówił wpisu do ewidencji producentów A. G., który to akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dn. [...].9.2011 r. Trafność tego rozstrzygnięcia potwierdził swym wyrokiem WSA w Warszawie, który wyrokiem z dn. 14.9.2011 r., sygn. V SA/Wa 165/11 skargę oddalił. W skardze – żądając stwierdzenia nieważności decyzji Organów I i II instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono naruszenie: a) art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 8.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i wadliwe jej zastosowanie; b) § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.; c) art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.); d) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd (zgodnie z postanowieniem z dnia 24.11.2011 r. sygn. V SA/Wa 1772/11); e) art. 6,15,35 § 1 i 3, 36 § 1 k.p.a. W motywach zwrócono uwagę, że decyzja dotycząca odmowy przyznania płatności na zalesianie (z dnia 27.1.2011 r. wydana przez Kierownika BP ARiMR w [...]) została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15.12.2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez błędną wykładnię i wadliwe jej zastosowanie polegające na przyjęciu, iż małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego pomiędzy nimi, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że taki numer może być nadany w sytuacji, gdy małżonkowie są współposiadaczami gospodarstwa rolnego. Zgodnie z definicją zawartą w Załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1444/2002 zmieniającego decyzję Komisji 200/115/WE odnoszącą się do definicji, charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczące przeglądów struktury gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 2002.216.1), gospodarstwo rolne to samodzielnie zarządzana oraz technicznie i ekonomicznie samodzielna jednostka wytwarzająca produkty rolne. Gospodarstwo rolne może dostarczać również innych dodatkowych (nierolniczych) produktów i usług. Gospodarstwo rolne jest więc definiowane przez następujące kryteria: produkcję produktów rolnych, samodzielne zarządzanie oraz samodzielność techniczną oraz ekonomiczną (użytkowanie siły roboczej i środków produkcji – maszyn, budynków lub ziemi). Jak zostało dowiedzione dwa odrębne gospodarstwa małżonków Geryk charakteryzują się samodzielnością techniczną oraz ekonomiczną i są samodzielnie zarządzane, co potwierdzała również sama ARiMR poprzez udzielanie wsparcia w formie dopłat bezpośrednich, dopłat do zalesienia gruntów rolnych i innych z programów Unii Europejskiej. Powstały zatem dwa gospodarstwa o różnych numerach identyfikacyjnych. Zarzucono wreszcie naruszenie § 4 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że pomoc może uzyskać rolnik, który został wpisany do ewidencji producentów (Skarżąca w 2004 r. otrzymała nr ewidencyjny [...], którym ARiMR posłużyła się pismem z dn. 10.3.2011 r.). Wskazano też na naruszenie art. 6 k.p.a. – poprzez zaniechanie stosowania przepisów prawa na rzecz wskazywania dogodnych dla siebie koncepcji, art. 15 k.p.a. – Organ II instancji wkraczał w kompetencje Organu I instancji, art. 35 k.p.a. – poprzez nieterminowe załatwienie spraw w obu instancjach. Podniesiono także, że nadanie A. G. numeru identyfikacyjnego zaświadczeniem z dnia [...].8.2004 r. obligowało Skarżącego do przestrzegania zapisów art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji o przyznanie płatności. W ocenie Skarżącej bez podstawy prawnej wydano oświadczenie o anulowaniu numeru identyfikacyjnego a w ślad za tym 26.6.2010 r. wysłano pismo informujące stronę, że zaświadczenie z dnia [...].8.2004 r. staje się nieważne, co stanowi rażące naruszenie art. 6 k.p.a. Żaden bowiem przepis ustawy z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz k.p.a. nie wskazuje na możliwość takiego postępowania. Następnie wskazano, że numery identyfikacyjne nadane zostały w 2004 r. przez ten sam organ, tj. Kierownika BP ARiMR w [...] na podstawie odrębnych wniosków a jak to zostało stwierdzone w skarżonych decyzjach wszczęto postępowanie w 2010 r. tj. po 6 latach od zakończonych postępowań – wydanych zaświadczeń o nadaniu numerów identyfikacyjnych. Wreszcie zwrócono uwagę, że organ działał bez podstawy prawnej przez to, że w dniu 01.04.2010 r. wystosował do A. G. pismo, w którym prosił o wstrzymanie się z wykonaniem zalesienia przypadającego w terminie wiosny 2010. Jako podstawę prawną wystosowania prośby podano ustawę z dnia 18.12.2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności bez powołania się na konkretny artykuł. Dokonując analizy powołanej ustawy Skarżąca stwierdziła, że brak jest przepisu, który uprawniałby Organ do wystosowania takiego pisma. Decyzji Dyrektora ARiMR Nr [...] datowanej dnia [...].06.2011 r. zarzucono także rażące naruszenie prawa a w szczególności art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem, decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych. Zatem tylko osoby pełniące te funkcje są uprawnione do podpisywania decyzji administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 521/07). W tym przypadku decyzja została wydana przez zastępcę Dyrektora Oddziału Regionalnego W. K. oraz bez upoważnienia Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Wreszcie organ wydając skarżoną decyzję błędnie założył, że decyzja Nr [...] z dnia [...].06.2011 r. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest ostateczna i wykonalna, gdyż postępowanie rozstrzygane skarżoną decyzją wynika postępowania, które orzeczeniem Sądu sygn. akt V SA/Wa 1772/11 z dnia 24.11.2011 r. zostało zawieszone, zaś postanowieniem z dnia 01.03.2012 r. sygn. akt II GZ 73/12 Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje – w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych – kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie można zatem – co do zasady – zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.) Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparaty administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. W powyższym kontekście – stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażące, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia . Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na tzw. rys historyczny sprawy. W dniu 30 sierpnia 2004 r. Skarżącej wydano zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Nadany numer funkcjonował w obiegu prawnym co najmniej do 26 czerwca 2010 r. tj. do dnia wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] pisma informującego, że zaświadczenie z [...] sierpnia 2004 r. staje się nieważne. W związku z powyższym decyzją z [...] sierpnia 2010 r. odmówił wpisu skarżącej do ewidencji producentów. Decyzja ostateczna w tej sprawie została wydana [...] października 2010 r. Wyrokiem z 14 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 165/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję. Wyrok ten został uchylony przez NSA rozstrzygnięciem z dnia 25.2.2014 r. II GSK 2419/13 i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Nie ulega wątpliwości, iż niniejsza sprawa nie jest jedyną, która zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która dotyczy roszczeń o wypłatę pomocy na zalesianie. Warto przypomnieć, że aktualnie toczą się postępowania administracyjne, których przedmiotem są prawomocne wyroki WSA w Warszawie z dnia: a) 15.12.2011 r., sygn. V SA/Wa 1723/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2010; b) 15.12.2011 r., sygn. V SA/Wa 1724/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2010; c) 15.12.2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1768/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2009; d) 15.12.2011 r., sygn. akt 1769/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2009; e) 15.12.2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1770/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2009; f) 15.12.2011 r., sygn.. akt V SA/Wa 1771/11 dot. wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2009. Jak wynika to z akt sądowych (k. 148) do tej pory nie wydano rozstrzygnięć nawet w Organie I instancji na skutek uchylenia przez ten Sąd rozstrzygnięć Organów obu instancji (co zostało także zaaprobowane przez NSA, który szeregiem orzeczeń nie uwzględnił wniesionych skarg kasacyjnych). Zrozumiałe jest, że w niniejszej sprawie – dotyczącej wniosku o wypłatę pomocy na zalesianie za rok 2011 – rozstrzygnięcie winno być konsekwencją rozstrzygnięć w sprawach wykazanych w punktach a) – f). Zalesianie jest czynnością, która rodzi określone skutki na dziesięciolecia. Tak więc również dopłaty winny przybrać powiązany ze sobą logiczny ciąg decyzji. Stąd i treść niniejszego rozstrzygnięcia pozwalająca na swobodę w orzekaniu w stosowaniu norm prawa materialnego. W ocenie Sądu – podobnie jak np. w sprawie V SA/Wa 1723/11 – wskazać należy, że niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa jest prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasad dotyczących: 1) terminów do załatwienia spraw (art. 35 k.p.a.), przy czym Organ I instancji – mając możliwość niezwłocznego załatwienia sprawy- zwlekał z wydaniem decyzji 8 miesięcy nie informując Skarżącej o przyczynach zwłoki; 2) informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych – gdyby organ zastosował art. 9 k.p.a. to skarżąca mogłaby dokonać korekty wniosku. W demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP – Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej), w zaistniałym stanie faktycznym, organ winien zastosować, powyżej powołane zasady postepowania wynikające z Kodeksu postepowania administracyjnego. Co więcej Kodeks postępowania administracyjnego wyznacza jedynie minimalne standardy i mimo tego te minimalne normy zostały naruszone, bowiem organ nie zastosował art. 9 k.p.a. i przede wszystkim z niczym nie uzasadnionych przyczyn przeciągał postępowanie administracyjne. W myśl pkt 7 Preambuły rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L z 1999 r., Nr 160, s. 80 ze zm.) powinno się zachęcać do (...) rozwoju i wspierać go poprzez reorganizację i uproszczenie istniejących instrumentów rozwoju obszarów wiejskich. Z kolei pkt 35 Preambuły ww. rozporządzenia stanowi, że leśnictwo jest integralną częścią rozwoju obszarów wiejskich i dlatego działania z zakresu leśnictwa, dlatego powinno być zawarte w ramach systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich; wsparcie dla leśnictwa nie powinno zakłócać konkurencji i powinno być naturalne względem rynku. Pkt 38 Preambuły natomiast stanowi, że zalesienie użytków rolnych jest szczególnie istotne z punktu widzenia użytkowania gleby i środowiska, a także jako wkład do rosnących dostaw niektórych produktów leśnych; wsparcie zalesiania na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2080/92 powinno być zatem kontynuowane, uwzględniając doświadczenie zdobyte podczas wdrażania tego systemu, tak jak opisane jest to szczegółowo w sprawozdaniu Komisji przedstawionym zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia. Płatności powinny być przyznawane na działania służące utrzymaniu i poprawie stabilności ekologicznej lasów na niektórych obszarach (pkt 39 Preambuły ww. rozporządzenia Rady). Powyższe przepisy wskazują jak istotne dla gospodarki Unii Europejskiej są lasy oraz konieczność dbania o nie. Skarżąca w dacie złożenia wniosków spełniała wszystkie niezbędne warunki do otrzymania pomocy. To z winy organów orzekających w sprawie najpierw niezasadnie nadano skarżącej odrębny od jej męża numer identyfikacyjny, a następnie prawie po sześciu latach ten numer identyfikacyjny "anulowano" i odmówiono jego nadania. Powyższe postępowanie organów oraz w konsekwencji odmowa przyznania pomocy i niepoinformowanie skarżącej o możliwości złożenia korekty wniosku są nie do pogodzenia z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.) Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji winien przede wszystkim zastosować powołane wyżej zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazane przyczyny uchylenia zaskarżonych decyzji są okolicznościami przesądzającymi treść niniejszego rozstrzygnięcia. Zaskarżone decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów postepowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik postępowania, pozostałe zarzuty zawarte w skardze, bądź wymykają się spod kontroli sądu (zarzut naruszenia art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów (...) – poddany został sądowej kontroli w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 165/11), bądź nie miały zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy (pozostałe zarzuty skargi). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.