V SA/Wa 2906/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. Sp. z o. o. S.K.A. o przywrócenie terminu do uzupełnia braków skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie w sprawie ze skargi L. Sp. z o. o. S.K.A. na rozstrzygniecie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia - odmówić przywrócenia terminu - 3 listopada 2016 r. (data nadania pocztowego) L. Sp. z o. o. S.K.A. wniosła skargę na rozstrzygniecie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2016 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, braku skargi wg treści art. 61 ust. 4 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 wskazując, że przedłożony wniosek o dofinansowanie z załącznikami nie spełnia wymagań tego przepisu – tylko część tej dokumentacji jest podpisana przez osobą która pierwotnie podpisała wniosek. Na części dokumentów brakuje poświadczeń. Nadto wskazano, że w odniesieniu do części podpisanej wniosku uczyniono to w oparciu o przedłożoną kopię pełnomocnictwa z dnia [...] lutego 2016 r. dla M. S., która to kopia nie spełnia wymagań wymienionego przepisu (nie jest oryginalnie poświadczoną przez notariusza). Wyjaśniono, że w świetle art. 61 ust. 4 ustawy dokumenty mogą być oryginalne (w przypadku przedłożenia wniosku z załącznikami będzie to wniosek w całości podpisany przez osobę uprawnioną do jego złożenia wraz z pełnomocnictwem oryginalnym lub poświadczonym za zgodność z oryginałem przez notariusza albo uwierzytelniona kopia wniosku wraz z załącznikami zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej za pośrednictwem faksu w dniu 15 listopada 2016 r. Pismem z dnia 28 listopada 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnia braków skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie. Jednocześnie pełnomocnik złożył uzupełnioną dokumentację. We wniosku pełnomocnik wskazał, że zobowiązanie do uzupełnienia braków przedmiotowej sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie nie było możliwe, w związku z tym, iż w okresie od 10 listopada do 25 listopada 2016 r. przebywał na zaplanowanym urlopie. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że uzupełnienie dokumentacji wymagało jego osobistej obecności, gdyż konieczne było potwierdzenie części dokumentacji za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika występującego w sprawie. Zdaniem pełnomocnika uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Art. 87 p.p.s.a. określa wymogi formalne stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu. I tak zgodnie z § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Strona równocześnie z wnioskiem powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§4). Oceniając przesłankę z art. 87 § 2 p.p.s.a., a więc brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt I OZ 376/07). Za brak winy uważa się sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 433). W niniejszej sprawie strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wobec czego kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika (por. B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 258). Jeżeli strona reprezentowana jest przez pełnomocnika profesjonalnego to dla oceny, czy przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy, należy uwzględniać także wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez pełnomocnika. Uchybienie terminowi spowodowane okolicznościami związanymi z osobą pełnomocnika strony, w pełni odnosi negatywne skutki wobec samej strony. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomością procedury sądowej (postanowienie NSA z: 11.3.2009 r. I OZ 198/09; 3.3.2009 r., I OZ 155/09; 9.5.2006 r. II OZ 468/06, cbosa). W stosunku do profesjonalnych pełnomocników podwyższone są standardy rzetelności. Tym samym pełnomocnicy czy to działając samodzielnie, czy też posługując się osobami trzecimi, winni dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Od fachowego pełnomocnika wymagać można prawidłowego zorganizowania pracy prowadzonej kancelarii, a więc również nadawania pism do sądów. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego (postanowienie NSA z 26.8.2009 r., II GZ 184/09, cbosa). Niezależnie od tego czy błąd popełnił pełnomocnik wnioskującego, czy pracownik jego kancelarii, winę za ten błąd ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji jego mocodawca (postanowienie NSA z 9.1.2013 r., I OZ 958/12, Lex nr 1273900). Zaniedbania w tym zakresie stanowią zawinioną przyczynę uchybienia terminu. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Powodem, dla którego profesjonalny pełnomocnik strony (adwokat) nie uzupełnił w terminie braków skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie był jego urlop. Argumentacja dotycząca urlopu nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi, bowiem na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania pracy swej kancelarii, by w sposób właściwy zadbać o interesy strony (mocodawcy). Wskazać należy, że zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 615) adwokat wykonujący zawód w kancelarii adwokackiej oraz w spółkach, o których mowa w art. 4a ust. 1, obowiązany jest zapewnić zastępstwo w przypadku urlopu lub innej przemijającej przeszkody tak, aby prowadzone przez niego sprawy nie doznały uszczerbku. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu należy uznać, że skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny, że bez własnej winy uchybiła terminowi do uzupełnia braków skargi poprzez wniesienie kompletnej dokumentacji w sprawie. Z tych względów, na postawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.