V SA/Wa 2917/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Producentów Trzody Chlewnej "F." w L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez [...] Spółdzielnię Produkcyjną Trzody Chlewnej "[...]." w [...]. (dalej również jako: "Spółdzielnia", "Skarżąca", "Strona", "Grupa") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) nr [...] z dnia [...] maja 2015 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Zaskarżona Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] [...] Spółdzielnia Producentów Trzody Chlewnej "[...].", została wpisana do rejestru grup producentów rolnych, prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w [...]. przyznał Spółdzielni pomoc finansową na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] października 2013 r. W dniu [...] listopada 2009 r. Spółdzielnia złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, tj. o przyznanie środków finansowych(dalej: "wniosek o płatność") wraz z wnioskiem o płatność za okres od [...] października 2008 r. do [...] października 2009 r. oraz wymaganymi załącznikami. Postanowieniem nr dok. [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność. Po rozpoznaniu zażalenia Spółdzielni na ww. postanowienie Prezes ARiMR postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. Na powyższe postanowienie Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt V SA Wa 1204/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2010 r. i poprzedzające je postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezes ARiMR wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 184/11 oddalił skargę kasacyjną Prezesa ARiMR. Sprawa przyznania środków finansowych za I rok działalności Spółdzielni zainicjowana wnioskiem o płatność z dnia [...] listopada 2009 r. była kontynuowana w toku postępowania w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu zainicjowanego skargą na postanowienie Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. W tym okresie wydano: decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej, na którą Spółdzielnia wniosła odwołanie. decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., którą zaskarżono skargą do Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2401/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...] marca 2010 r.. Wyrok ten został zaskarżony przez Prezesa ARiMR skargą kasacyjną, która została oddalona wyrokiem NSA z dnia [...] listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1728/11. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku (Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] grudnia 2009 r. i Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.) zostały uchylone, w związku z czym późniejsze decyzje, opierające się na ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej zawartych w tych postanowieniach (tj. decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. i Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.) również należało uchylić. Wniosek z dnia [...] listopada 2009 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o płatność został ponownie rozpatrzony w dniu [...] lutego 2013 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. W wyniku rozpoznania zażalenia na ww. postanowienie Prezes ARiMR w dniu [...] maja 2013 r. wydał postanowienie nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. [...] Spółdzielnia Producentów Trzody Chlewnej "[...]." złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedmiotowe postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1716/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Strony na postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. tj. za pierwszy rok działalności Grupy. Strona złożyła zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r., po rozpoznaniu którego Prezes ARiMR postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 259/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Prezesa ARiMR utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od [...] października 2008 do [...] października 2009, to jest za 1 rok działalności [...] Spółdzielni Producentów Trzody Chlewnej "[...] W uzasadnieniu powyższego wyroku podkreślono, iż organ był zobowiązany wydać rozstrzygniecie o odmowie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w formie decyzji administracyjnej, nie zaś postanowienia. Powyższe orzeczenie jest prawomocne. Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 12 sierpnia 2014 r., Prezes ARiMR postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania wydane przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR oraz nakazał wydać rozstrzygniecie w formie decyzji w sprawie rozpatrzenia wniosku o płatność, złożonego w dniu [...] listopada 2009 r. Decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił Grupie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] października 2009 r., tj. za pierwszy rok działalności. Organ motywując powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że wobec ostatecznego rozstrzygnięcia zagadnienia przywrócenia terminu na złożenie wniosku o płatność tj. postanowienia Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., należało wydać decyzję o odmowie przyznania płatności za pierwszy rok. Podkreślił, iż Spółdzielnia powinna złożyć wniosek o płatność w ramach "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w terminie 30 dni od dnia upływu kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczonych od dnia wydania decyzji o wpisie do rejestru tj. do dnia [...] listopada 2009 r., natomiast wniosek o płatność został złożony w dniu [...] listopada 2009 r., czyli po upływie terminu wskazanego w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). W dniu [...] marca 2015 r., Spółdzielnia złożyła odwołanie od ww. decyzji., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji Organu I instancji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania: - art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2016 r., poz. 23 jt.) poprzez niedoręczenie decyzji nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2015 r. pełnomocnikowi strony postępowania; -art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie Strony o wszczęciu postępowania; - art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 81 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie Stronie udziału w każdym stadium postępowania, w tym przed wydaniem decyzji możliwości przeglądnięcia akt sprawy i pominięcie prawa Strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; - art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż Postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. o utrzymaniu w mocy Postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w O. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu jest ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie, w sytuacji gdy działający w imieniu strony pełnomocnik w dniu [...] stycznia wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt. V SA/Wa 1716/13, a w przedmiotowej sprawie nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie. Po rozpoznaniu odwołania Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Prezes ARiMR podkreślił, iż płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" przysługuje na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, które określają zasady przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych. Kwestię terminu, w jakim należy złożyć wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, reguluje natomiast § 6 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym, środki z tytułu pomocy wypłacane są na wniosek grupy, złożony w terminie 30 dni od dnia upływu okresu prowadzenia działalności przez grupę tj. 12 miesięcy liczonych od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do właściwego rejestru, prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Zatem 30-dniowy termin na złożenie wniosku wraz z załącznikami o wypłatę środków w formie rocznej płatności będzie kończył się dla grup w różnych datach. Złożenie stosownych dokumentów i wniosku w terminie określonym w § 6 ust. 2 rozporządzenia, jest warunkiem realizacji istniejącego uprawnienia grupy producentów rolnych. Organ II instancji wskazał, iż Grupa została wpisana do rejestru grup producentów rolnych, prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2008 r. znak: [...], a uprawnienie Grupy do otrzymania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych zostało przyznane decyzją nr [...], wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] grudnia 2008 r. którą przyznano Grupie pomoc finansową w okresie 5 lat od dnia [...] października 2008 r. Zgodnie z powyższym, termin na złożenie wniosku o płatność za 1 rok działalności liczony od dnia [...] października 2008 r., upłynął w dniu [...] listopada 2009 r. Grupa natomiast złożyła wniosek o płatność w dniu [...] listopada 2009 r., uchybiając tym samym terminowi do jego złożenia. Organ odwoławczy podkreślił, iż określony rozporządzeniem 30-dniowy termin do złożenia wniosku o płatność jest terminem prawa materialnego, rozumianym jako okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Jak zaznaczył organ w orzecznictwie utrwalony jest zaś pogląd, iż terminy procesowe dotyczą dokonywania czynności procesowych, ale tylko takich czynności, które stają się aktualne już w toku konkretnego postępowania, zaś termin prawa materialnego jest terminem, który ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych, a jego skuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego lub niemożliwość jego realizacji.(np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA 1257/1997) W związku z powyższym, w ocenie Prezesa ARiMR, organ I instancji wydając w dniu [...] lutego 2015 r. decyzję nr [...] zasadnie odmówił Grupie wypłaty środków finansowych z uwagi na niezłożenie przez Grupę wniosku o płatność w terminie 30 dni od dnia upływu okresu prowadzenia działalności przez Grupę, który upłynął w dniu [...] listopada 2009 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. i art. 81 § 1 k.p.a., organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich organ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, natomiast przepisu art. 81 Kpa nie stosuje się. Z powyższego wywiódł, iż skoro w toku postępowania Strona ani też jej pełnomocnik nie zastrzegli chęci czynnego udziału w sprawie, organ I instancji nie miał obowiązku wyznaczać terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie tego materiału przez stronę postępowania. Jednocześnie nadmienił, iż pogląd taki został sformułowany również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2009 r., Sygn. akt I SA/Bk 429/10. W związku z zarzutem niedoręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR pełnomocnikowi Strony tj. [...]., Prezes ARiMR wskazał w pierwszej kolejności, iż została ona doręczona innemu pełnomocnikowi [...] ponadto wbrew twierdzeniom [...]., powziął on informację o wydaniu decyzji, gdyż to on właśnie złożył od niej odwołanie. Jednocześnie organ podkreślił, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji Stronie a nie pełnomocnikowi, w sytuacji, gdy reprezentant Strony zna treść rozstrzygnięcia, zajmuje stanowisko procesowe co do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie można uznać za takie, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też uchybienie organu tego typu nie może spowodować wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r., Sygn. akt I SA/Wa 1250/13). Ustosunkowując się do twierdzenia Strony dotyczącego złożenia skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej odmowy przywrócenia terminu organ odwoławczy podkreślił, iż rozstrzygniecie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. jest postanowieniem ostatecznym, odnoszącym skutek materialny w postaci uznania, iż wniosek o płatność został złożony po terminie, co zostało potwierdzone oddaleniem skargi przez WSA w dniu 29 listopada 2013 r., sygn. akt 1716/13. Jednocześnie, jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1414/07 "Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 16 k.p.a. zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, która stanowi, że dopóki decyzja ostateczna nie zostanie usunięta z obrotu prawnego, w jednym z przewidzianych przez prawo procesowe trybów nadzwyczajnych, dopóty stosunek prawny powstały na jej podstawie wiąże strony postępowania oraz organ. Decyzja wydana w sprawie przywrócenia terminu na złożenie wniosku o płatność byłaby zatem dotknięta wadą nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.. Na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Spółdzielnia Produkcyjna Trzody Chlewnej "[...]." w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżone decyzji. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji: naruszenie art. 87 Konstytucji poprzez danie pierwszeństwa przepisom rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a tym samym nieuwzględnienie kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wywoływania skutków prawnych jedynie przez ostateczne decyzje administracyjne a tym samym ignorowanie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności: art. 16 k.p.a. oraz art. 130 k.p.a.; naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez nie zastosowanie w/w przepisów, a w konsekwencji wydanie orzeczenia z naruszeniem ww. przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2015r. pełnomocnikowi Strony postępowania i mimo to nie uchylenie zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie Strony o wszczęciu postępowania administracyjnego; naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 81 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie Stronie przez organ czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym przed wydaniem decyzji możliwości przeglądnięcia akt sprawy i pominięcie prawa Strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez organ, iż postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013r. o utrzymaniu w mocy Postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. o odmowie przywrócenia terminu jest ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie, w sytuacji gdy zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2011 roku, potwierdzonym również wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2014 roku sygn.akt. V SA/Wa 259/14 - kwestię tego czy skarżąca kwalifikuje się do przyznania płatności czy też nie organy powinny przeprowadzić samodzielnie po uprzednim rozstrzygnięciu kwestii przywrócenia terminu. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoją argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod rozwagę przytoczone wyżej podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez organ nie zostało obarczone takimi wadami, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, oba organy zastosowały się do wskazań zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn akt. V SA/Wa 2401/10 oraz z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt. V SA/Wa 259/14, gdyż ostateczna decyzja o odmowie przyznania płatności została wydana po uprzednim rozstrzygnięciu w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 562/14 oddalił bowiem skargę kasacyjną skarżącej Spółdzielni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1716/13, w związku z czym postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność zostało prawomocnie zakończone. Postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2013r. o utrzymaniu w mocy Postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność pozostało zatem w obrocie prawnym i mogło stanowić podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za nietrafne należy uznać również rozważania skarżącego dotyczące znaczenia decyzji ostatecznej i związanych z tym skutków prawnych, w przedmiotowej sprawie, które stanowią argumentację skarżącego przytoczoną na poparcie zarzutu naruszenia treści art. 16, art. 130 k.p.a. i w zw. z art. 87 Konstytucji. Podstawę prawną procedowania organów administracji w zakresie przyznawania pomocy w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 stanowiły przepisy ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U z 2013 r., poz. 173 j.t. ze zm., dalej ustawa o wspieraniu rozwoju) oraz wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W treści rozporządzenia określono m.in. treść wniosku o pomoc, treść wniosku o płatność oraz termin składania wniosku o płatność – ten ostatni w § 6 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z treścią ww. przepisu termin do złożenia wniosku o płatność jest powiązany z kolejnymi 12 miesięcznymi okresami prowadzenia działalności przez grupę wpisaną do rejestru i powiązany z datą wpisania grupy do rejestru. W kontekście powyższych rozważań wskazać należy, iż przewidziane we wskazanych przepisach skutki ostateczności decyzji, nie mają w stanie faktycznym sprawy żadnego zastosowania. Ustawodawca wiąże bowiem termin do złożenia wniosku z datą wpisu do rejestru jako datą pewną, wynikającą z dokumentu, jakim jest decyzja o wpisie doręczana stronie, z uwagi na fakt iż jest to data sprawdzalna i niepodważalna. Taki zaś sposób ustalenia terminu jest dopuszczalny i brak jest podstaw do twierdzenia, że przepisy rozporządzenia w tym zakresie łamią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przekraczają zakres delegacji ustawowej wskazanej w art. 29 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że art. 130 k.p.a., którego naruszenie zarzucił m.in. skarżący przewiduje, że przed wniesieniem odwołania niektóre decyzje w warunkach w nim wskazanych podlegają wykonaniu, a więc funkcjonują w obrocie, mimo braku przymiotu ostateczności. Do decyzji tego rodzaju należą m.in. decyzje zgodne z żądaniem wszystkich stron, które podlegają wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 4 ). Odnosząc treść powołanego przepisu do decyzji z [...] października 2008 r. nr [...], która dotyczy wpisu Spółdzielni do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] należy więc przyjąć, że zalicza się ona do decyzji o jakich mowa w art. 130 § 4 k.p.a.. Sposób liczenia terminu do złożenia wniosku o płatność przyjęty przez organy obu instancji znajduje zatem oparcie w przepisach prawa. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. administracyjnego tj. art. 9 k.p.a., art. 61 § 1, art. 10 §1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 81 § 1. Podkreślić bowiem należy, iż ustawa o wspieraniu rozwoju zawiera szczególną regulację w zakresie obowiązków organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, która wyłącza zastosowanie art. 9 i 10 § 1 i 81 § 1 k.p.a.. Zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obowiązki udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień co do okoliczności faktycznych i prawnych oraz zapewnienia czynnego udziału stronom postępowania aktualizują się w chwili złożenia przez stronę postępowania żądania w tym zakresie. Powyższe zaś oznacza, iż organ w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie był zobowiązany z urzędu do udzielania stronom wyjaśnień oraz informowania o przysługujących stronie prawach. Bezpodstawnymi są zatem twierdzenia strony skarżącej, iż została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, w sytuacji gdy w toku postępowania, nie wnosiła o udzielenie stosownych pouczeń, nie składała wniosków dowodowych, ani nowych żądań, co wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych. Odnosząc się do zarzutu braku skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi strony skarżącej, wskazać należy, iż w toku postępowania administracyjnego za stronę nie działał wyłącznie pełnomocnik profesjonalny – [...]., ale również pełnomocnik ujawniony w KRS – [...]., której zakres umocowania obejmował m.in. reprezentację wobec administracji rządowej i samorządowej oraz wobec instytucji i organizacji, a więc również do reprezentacji w postępowaniach przed Prezesem ARiMR. Decyzja Nr [...] została natomiast doręczona jednemu pełnomocnikowi – [...] Taki sposób doręczenia odpowiada zaś treści art. 40 § 2 k.p.a.. Przepis ten przewiduje bowiem, iż w przypadku, gdy za stronę działa więcej niż jeden pełnomocnik, to pisma należy doręczać wyłącznie jednemu z nich – wskazanego przez stronę postępowania lub w razie braku takiego wskazania – wybranego przez organ. Regulacja ta nie różnicuje zatem sytuacji procesowej pełnomocników profesjonalnych i nieprofesjonalnych – pisma mogą być doręczane zarówno profesjonalistom, jak i pełnomocnikom nie posiadającym specjalistycznych kwalifikacji, o ile prawo do odbierania korespondencji jest objęte zakresem umocowania danego pełnomocnika. Pełnomocnictwo [...] niewątpliwie zaś uprawnienie tego rodzaju obejmuje. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż decyzja poprzedzająca decyzję zaskarżoną, nie wiąże stron, zwłaszcza iż została ona zaskarżona odwołaniem sporządzonym przez pełnomocnika profesjonalnego strony, które zostało wniesione w ustawowym terminie. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.