V SA/Wa 2945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ... września 2016 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z tytułu naliczenia odsetek postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. Sp. z o.o. w W. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika podkreśliła, że brak wstrzymania wykonania decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci znacznego obniżenia się możliwości inwestycyjnych Skarżącej. Powyższe z kolei może doprowadzić do obniżenia konkurencyjności Skarżącej wobec podmiotów trzecich o zbliżonym profilu działalności oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ pierwszej instancji dokonał bowiem pomniejszenia o kwotę ... zł kolejnej płatności na rzecz Skarżącej, która to kwota podlegała wypłacie na podstawie wniosku o płatność końcową. Brak przekazania środków pieniężnych może mieć negatywny wpływ nie tylko na realizację, ale również rentowność i konkurencyjność projektu - "..." w czasie jego trwania. Skarżąca podkreśliła, że projekt miał zostać zrealizowany w określonej kwocie pieniężnej. Każde uszczuplenie finansowe w zakresie otrzymanego dofinansowania ma wpływ nie tylko na jego realizację, rentowność czy powodzenie w dalszej sukcesywnej sprzedaży e-usług w okresie, w którym kluczową rolę ma pozycja Skarżącej względem podmiotów konkurencyjnych, ale również na działalność samej spółki. Skarżąca nie posiada dodatkowych wkładów własnych, dzięki którym mogłaby uzupełnić kwotę, która została pomniejszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącą twierdzenia odnośnie do wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca stwierdziła, że wykonanie przedmiotowej decyzji może spowodować obniżenie możliwości inwestycyjnych Skarżącej. Powyższe z kolei może doprowadzić do obniżenia konkurencyjności Skarżącej wobec podmiotów trzecich o zbliżonym profilu działalności oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła jednak ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzić możliwość wystąpienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą, tj. zwrot środków z tytułu naliczenia odsetek nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżącą argumentu "dużego prawdopodobieństwa wadliwości wydanej decyzji" wskazać należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać twierdzenie strony skarżącej o nieprawidłowości tej decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Reasumując, w ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.