V SA/Wa 3367/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Uniwersytetu [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Uniwersytet [...] (dalej jako: "skarżący"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej skarżącego. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podkreślił, iż ustalona do zwrotu kwota – 805.620 zł, łącznie z odsetkami rodzi zobowiązanie w wysokości 1.200.000 zł, co dla uczelni stanowi bardzo duży wydatek destabilizujący budżet. Dodano, iż decyzja nakazują zwrot środków zbiegła się ze znacznymi wydatkami uczelni na inne prowadzone programy, których rozliczenie musi być zakończone do końca 2015 roku. Wskazano, że w projektach tych Instytucje Pośredniczące zatrzymały płatności środków do zakończenia rozliczenia w kwocie ok. 11.400.000 zł. Wyjaśniono, że uniwersytet musiał ponieść wydatki z własnych środków na zrealizowanie projektów, wspomagając się kredytem, oczekując na zwrot środków. Podkreślono, że zaskarżona decyzja rodzi dodatkowe zobowiązanie, które znacznie destabilizuje finanse uczelni. Dodano, że brak wstrzymania wykonania decyzji narazi skarżącego na poważne kłopoty finansowe. Do wniosku załączono kopię bilansu na dzień 31 grudnia 2014 r. oraz umowę kredytu inwestycyjnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Słuszne jest również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 (niepubl.) wyjaśniające istotę drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący przedstawiając swoją obecną sytuację finansową podniósł jedynie, iż zwrot kwoty środków ustalonej w zaskarżonej decyzji stanowić będzie bardzo duży wydatek destabilizujący finanse uczelni. Wskazał, iż uczelnia ma obecnie szereg innych wydatków związanych z prowadzonymi projektami, w ramach których instytucje pośredniczące zatrzymały płatności środków do zakończenia ich rozliczenia. Dodał, że uniwersytet musiał ponieść wydatki z własnych środków na zrealizowanie projektów wspomagając się kredytem i oczekując na zwrot środków. Skarżący nie wyjaśnił jednak w jaki sposób zwrot przedmiotowego dofinansowania zdestabilizuje finanse uczelni, co skutkować miałoby spełnieniem jednej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że również z dołączonych do wniosku dokumentów nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wskazać bowiem należy, że skarżący do wniosku załączył bilans na dzień 31 grudnia 2014 r. oraz umowę kredytu inwestycyjnego z dnia [...] stycznia 2014 r. Na podstawie ww. dokumentów stwierdzić należy, iż skarżący jest w dobrej kondycji finansowej. Uczelnia osiągnęła zysk netto w wysokości 177.133,93 zł. W porównaniu do roku 2013 wzrosła kwota należności krótkoterminowych o ponad 6.000.000 zł (23.031.546,19 zł), uczelnia dysponowała również środkami pieniężnymi w kasie i na rachunkach w kwocie o ponad 4.500.000 zł wyższej od tej z roku 2013 (9.640.044,57 zł). Zobowiązania krótkoterminowe zmniejszyły się o ponad 7.400.000 zł (z 32.411.970,09 zł na 24.946.703,18 zł), wykazano natomiast w odróżnieniu do roku 2013 zobowiązania długoterminowe w łącznej wysokości 11.709.301,79 zł. Ponadto fakt udzielenia skarżącemu przez bank kredytu inwestycyjnego na kwotę 18.000.000 zł na okres czterech lat również wskazuje na dobrą kondycję finansową uczelni. Bank udzielając kredytu musi zawsze zbadać zdolność kredytową klienta i tylko w wypadku, gdy podmiot ten jest w stanie spłacić w określanym czasie kredyt, taki kredyt udziela. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. zwrot dofinansowania ze środków unijnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.