V SA/Wa 3483/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Dyrektor Izby Celnej wydał kilkanaście decyzji, a łączna zaległość podatkowa w podatku akcyzowym za miesiące od marca do listopada 2009 r. wynosi 57.367,44 zł. Aktualna sytuacja bytowa, jak wskazała wnioskodawczyni, uniemożliwia jej spłatę powstałej zaległości, nie posiada także majątku który zabezpieczyłby wykonanie zobowiązania. Jedynym źródłem utrzymania, co podkreśliła skarżąca, jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, zaś ewentualne wszczęcie egzekucji będzie dla niej równoznaczne z pozbawieniem jej środków do życia. W piśmie procesowym z [...] grudnia 2014 r. zatytułowanym "prośba" strona skarżąca wniosła o przyspieszenie rozpoznania wniosku, co uzasadniła faktem, że znajduje się obecnie w dramatycznej sytuacji, gdyż organ egzekucyjny wystawił tytuły wykonawcze na sumę ponad 65.000,00 zł. Wskazała na jedyne źródło utrzymania jakim jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1997,00 zł netto. Autorka pisma podała, że kary nałożone przez Dyrektora Izby Celnej są niewspółmierne do stopnia zawinienia, których spłata jest niewykonalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Słuszne jest również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10 (niepubl.) wyjaśniające istotę drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w wysokości 146 zł. Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca wskazała, iż nie posiada majątku, który zabezpieczyłby wykonanie określonego zobowiązania. Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z treścią oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca oświadczyła, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem oraz dwójką dzieci. Wskazała, iż osiąga miesięczny dochód w wysokości 3.289,76 zł brutto, zaś jej mąż w kwocie 1.680 zł brutto, co potwierdzają załączone do akt sprawy przez skarżącą zaświadczenia. Zdaniem Sądu, nie sposób jest zatem uznać, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji skarżącej grozi wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dokumenty i oświadczenia skarżącej złożone w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, argumentacja skarżącej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi wypełnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo należy podkreślić, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.