V SA/Wa 3571/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. O. – P. N. E. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez J. O. – [...] w [...] (dalej jako Skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Kierownika Oddziału Podatków i Opłat z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], w części dotyczącej kwoty dotacji podlegającej zwrotowi w wysokości 55 274,54 zł, wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], Kierownik Oddziału Podatków i Opłat ustalono kwotę dotacji w wysokości 99 496,65 zł jako podlegającą zwrotowi do budżetu Gminy [...] przez J. O. prowadzącą [...] oraz określono termin naliczenia odsetek od kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. W decyzji wskazano, że środki z dotacji udzielonej przez Gminę [...] zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Dotyczyło to wydatków: 1. koszty wyżywienia dzieci w wys. 51 783,19 zł, 2. koszty obsługi księgowej podmiotu prowadzącego przedszkole w wys. 39 766,00 zł, 3. zakup pralki za kwotę 2 071,00 zł, 4. zakup baterii łazienkowych za kwotę 4 455,46 zł, 5. opłacenie składki na ubezpieczenie dzieci od następstw nieszczęśliwych wypadków w wys. 1 421,00 zł. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części określającej wysokość dotacji przypadającej do zwrotu, tj. w części posiadającej brzmienie "w wysokości 99 496,65 zł." i w tym zakresie orzekło: "w wysokości 59 730,00 zł." Kolegium nie podzieliło poglądu Skarżącej o stosowaniu zmienionych przepisów w sprawie, bowiem dotacja dla przedszkola udzielona została w 2012 r. i ocena prawidłowości jej wykorzystania dotyczy 2012 r. Zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2014 r. nie mogą mieć zastosowania, zatem Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że koszty wyżywienia dzieci zgodnie z zawartymi umowami pokrywane są z odpłatności jaka ponoszona jest przez rodziców w ramach opłaty miesięcznej, tj. czesnego. Tym samym wydatki te nie mogły być sfinansowane ze środków dotacji. Kolegium podzieliło też pogląd, że kwota składki na ubezpieczenie dzieci od następstw nieszczęśliwych wypadków w PZU S.A. nie mogła być sfinansowana ze środków dotacji. Zawarcie takiej umowy nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki. Nie występuje tu związek z celem wskazanym w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, a nadto nie jest to ubezpieczenie obowiązkowe. Nie ulegało też w ocenie organu wątpliwości, że baterie łazienkowe służą do prywatnych celów, a zapłata za nie nastąpiła z rachunku bankowego, na który przelewana była dotacja. Także zakupiona pralka nie służy realizacji kształcenia, wychowania i opieki, lecz na realizację zadania z zakresu zapewnienia warunków działania przedszkola. Nadto pralka używana jest również do celów prywatnych. Kolegium powołało konkretne rozstrzygnięcia w zakresie interpretacji przepisów, wskazując, że przy dokonywaniu interpretacji oparło się o zasadę interpretacji korzystnej dla strony postępowania i uznało, że wydatki te mogą być finansowane z dotacji. W tym stanie rzeczy Kolegium oceniło, że dotacja na pokrycie kosztów obsługi księgowej podmiotu prowadzącego może zostać pokryta z dotacji i wobec tego ustaliło kwotę dotacji podlegającą zwrotowi wraz z należnymi odsetkami w wysokości 59 730,00 zł. Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła J. O. w części w jakiej pozostawia ona w mocy decyzję organu I instancji ustalającą kwotę dotacji w wysokości 55 274,54 zł podlegającą zwrotowi wraz z należnymi odsetkami oraz określającą termin naliczenia odsetek od kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. W piśmie wyjaśniającym wyliczenie wartości przedmiotu sporu Skarżąca wskazała, iż nie kwestionuje stanowiska organu odnośnie oceny zakupu baterii łazienkowych na kwotę 4 455,46 zł, natomiast na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku, pełnomocnik Skarżącej zmodyfikował wnioski skargi w ten sposób, iż wniósł o uchylenie jedynie decyzji organu II instancji w zaskarżonej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. (sygn. akt V SA/Wa 1405/14), rozpoznając skargę J. O., uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w części dotyczącej kwoty dotacji podlegającej zwrotowi w wysokości 55 274,54 zł wraz z odsetkami, jak również zasądziło koszty postępowania sądowego oraz orzekło, iż zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu WSA wskazał, że uchylenie decyzji SKO spowodował fakt zastosowania przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz. U. nr 256 z 2004r. poz. 2572 z późn. zm.) w niewłaściwym brzmieniu, a mianowicie obowiązującym wówczas, kiedy dotacja została udzielona stronie skarżącej tj. w roku 2012. W wersji poprzedniej tzn. takiej, która powinna mieć zastosowanie zdaniem organu, stanowił on że dotacje o których mowa w ust. 1a-3b są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Sąd wskazał, że niewątpliwie analiza treści obu w/w wersji wskazuje, iż ta obowiązująca począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. jest korzystniejsza dla Skarżącej. WSA wskazał na konieczność zastosowania przez organ w dalszym toku postępowania przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym wówczas, kiedy podejmowane były decyzje wydane przez organy w obu instancjach (a więc po dniu 1 stycznia 2014 r.), a co za tym idzie i oceny wydatków Skarżącej pochodzących ze środków z uzyskanej dotacji z nieuwzględnieniem w/w przepisu w takim właśnie brzmieniu. Sąd stwierdził ponadto, że konieczność zastosowania przez organ przepisów "nowych" i oceny wydatków Skarżącej (za wyjątkiem tych przeznaczonych na zakup baterii łazienkowych) przez ich pryzmat, zwolnił Sąd na obecnym etapie postępowania z konieczności odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi. W wykonaniu wyroku Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Kierownika Oddziału Podatków i Opłat z dnia [...] stycznia 2014 r., w części dotyczącej kwoty dotacji podlegającej zwrotowi w wysokości 55 274,54 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że tryb udzielania i rozliczania dotacji m. in. dla niepublicznych przedszkoli prowadzonych na terenie Miasta [...] został ustalony uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych na terenie miasta [...] przez inne niż miasto [...] osoby prawne lub fizyczne oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Zgodnie z § 2 ust. 2 Regulaminu ustalającego tryb udzielania i rozliczania dotacji, stanowiącego załącznik do ww. uchwały - niepublicznym przedszkolom przysługuje dotacja na każdego ucznia w wysokości równej 75% ustalonych w budżecie wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych prowadzonych przez miasto Płock w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym, że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości równej kwocie przewidzianej na ucznia niepełnosprawnego przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez Miasto Płock. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 cyt. Regulaminu - do 10 dnia każdego miesiąca organ prowadzący placówkę składa w ZJO informację o faktycznej liczbie uczniów sporządzoną na podstawie dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej odpowiedniej dla danego typu i rodzaju placówki, według stanu na pierwszy dzień miesiąca, za który udzielana jest miesięczna cześć dotacji przypadająca na dany miesiąc. W myśl § 3 ust. 7 cyt. Regulaminu - dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane w nadmiernej wysokości lub nienależnie podlegają zwrotowi wraz z odsetkami (...). W myśl § 4 ust. 2 cyt. Regulaminu upoważnieni przez Prezydenta Miasta [...] pracownicy UMP mogą dokonywać kontroli w placówkach, obejmującej: 1) sprawdzenie zgodności ze stanem faktycznym liczby uczniów wykazywanych w informacji o faktycznej liczbie uczniów, o której mowa w § 3 ust. 2, 2) sprawdzenie prawidłowości wykorzystania dotacji zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 ust. 3d oraz art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Postępowanie kontrolne ma na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie objętym przedmiotem kontroli (ust. 3 § 4 Regulaminu). Wskazano również, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013, poz. 885, dalej jako u.f.p.) - dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie łub w nadmiernej wysokości. Wskazano też, że przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy w szczególności zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r.) stanowi, iż dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Wbrew twierdzeniom Skarżącej – zdaniem SKO - przedmiotowa dotacja nie ma charakteru li tylko i wyłącznie podmiotowego, lecz ma charakter mieszany - podmiotowo-celowy. Przyznanie dotacji ma charakter podmiotowy, z kolei wydatkowanie już udzielonej dotacji jest ograniczone poprzez wskazanie celów, którym ma ona służyć (organ powołał się przy tym na wyroki WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2011 r, sygn. akt I SA/Gd 1268/10, WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1304/12). Z powyższego wynika, zdaniem SKO, że w ramach dofinansowania realizacji zadań niepublicznego przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki z dotacji z budżetu gminy mogą być finansowane wszystkie potrzeby związane z jego funkcjonowaniem w sferze zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, byle mogły być kwalifikowane jako wydatki bieżące i środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne wymienione w art. 90 ust. 3d pkt 1 i 2 ustawy. Wskazano, że przedmiotem rozstrzygnięcia, a zarazem kontrowersji w sprawie niniejszej, jest kwestia wydatkowania części przyznanej dotacji, w łącznej wysokości 55 274,54 zł, spożytkowana na sfinansowanie kosztów wyżywienia dzieci, zakupu pralki i opłacenie składki na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach. Podkreślono też, że w zakresie dotacji wykorzystanej na pokrycie kosztów obsługi księgowej podmiotu prowadzącego przedszkole oraz w zakresie kosztów zakupu baterii łazienkowych decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie została zaskarżona przez Skarżącą. Zdaniem Kolegium przepisy ustawy o systemie oświaty nie dają podstaw do finansowania wyżywienia dziecka w przedszkolu niepublicznym z publicznych pieniędzy (dotacji). Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o systemie oświaty - do ustalania opłat za korzystanie z wyżywienia w przedszkolach publicznych oraz publicznych innych formach wychowania przedszkolnego przepisy art. 67a stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 67a ust. 1 ustawy o systemie oświaty - w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, w szczególności wspierania prawidłowego rozwoju uczniów, szkoła może zorganizować stołówkę. Ustęp 2 z kolei stanowi, że korzystanie z posiłków w stołówce szkolnej jest odpłatne, ust. 3 – że warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki, ustała dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę, ust 4 – iż do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłku w stołówce szkolnej, o których mowa w ust. 3, nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki. Natomiast z ust. 5 wynika, że organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo ucznia z całości lub części opłat, o których mowa w ust. 3: 1) w przypadku szczególnie trudnej sytuacji materialnej rodziny; 2) w szczególnie uzasadnionych przypadkach losowych, zaś z ust. 6 wynika, że organ prowadzący szkołę może upoważnić do udzielania zwolnień, o których mowa w ust. 5, dyrektora szkoły, w której zorganizowano stołówkę. W świetle treści art. 67a ustawy korzystanie z posiłków jest zatem odpłatne (tj. nie jest finansowane z publicznych pieniędzy), z wyjątkiem kosztów przygotowania posiłku. Zgodnie z art. 84a ustawy przepisy art. 67a ust. 1-3, 5 i 6 stosuje się odpowiednio do szkół niepublicznych. Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o szkole - należy przez to rozumieć także przedszkole (art. 3 pkt 1 ustawy). Z treści przepisu art. 84a ustawy dotyczącego również przedszkoli niepublicznych, wynika, że całkowity koszt wyżywienia dzieci w przedszkolach niepublicznych (a zatem również przygotowanie posiłków) ponoszą rodzice, w odróżnieniu od przedszkoli publicznych, gdzie koszt przygotowania posiłków ponosi organ prowadzący. Wskazano też, że w zakresie kosztu zakupu pralki Skarżąca wyjaśniła, będąc przesłuchana w charakterze strony, że pralka wykorzystywana jest do prania ręczników dla dzieci, ścierek, fartuchów, pokrowców, innych akcesoriów kuchennych i wyposażenia przedszkolnego. Pralka podłączona jest w jej prywatnym mieszkaniu, w kuchni, z uwagi na brak fizycznej możliwości podłączenie jej w przedszkolu. Pralka wykorzystywana jest również do celów prywatnych. Zdaniem Kolegium umieszczenie pralki w prywatnym pomieszczeniu Skarżącej i wykorzystywanie jej do celów prywatnych powoduje, że została ona zakupiona nie tylko dla potrzeb przedszkola. Zakup ten nie spełnia zatem w sposób bezpośredni celów wynikających z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (wskazano na uzasadnienie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 112/14). Tym samym sfinansowany ze środków dotacji wydatek na zakup pralki należy uznać za wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem. Również - zdaniem Kolegium - wydatek w postaci składki na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach należy uznać za wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem. Przede wszystkim zauważono, że umowa ma charakter dobrowolny, zawarcie takiej umowy nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki. Tym samym nie występuje tu związek z celem wskazanym w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Wobec powyższego dotację na sfinansowanie kosztów wyżywienia dzieci, zakupu pralki i opłacenie składki na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach należało uznać – zdaniem organu odwoławczego - za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i tym samym zwrotowi. Skargę na decyzję Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącej, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji a mianowicie obrazę norm zawartych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy i wyciągnięcie wniosków sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i ustalenie, że: - koszty wyżywienia dzieci zgodnie z zawartymi umowami pokrywane są z odpłatności, jak ponoszona jest przez rodziców w ramach opłaty miesięcznej, tj. czesnego - a tym samym organ pominął i nie uwzględnił zeznań J. O., która wskazała, iż zwrot środków dokonywany opiekunom z czesnego dotyczył jedynie śniadań i podwieczorków, zaś koszty przeznaczone na wyżywienie w postaci obiadu - usługa cateringowa oraz zakup produktów mleczarskich nie były zwracane w przypadku nieobecności dziecka w przedszkolu; - zakupiona przez J. O. usługa cateringowa w postaci obiadu dla podopiecznych przedszkola jest tożsama z zorganizowaniem stołówki w rozumieniu art. 67a ustawy o systemie oświaty; 2) naruszenie przez organ odwoławczy zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a., która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez sporządzenie przez organ odwoławczy wybitnie lakonicznego i wybiórczego uzasadnienia decyzji, utrudniającego stronie zrozumienie motywów jakimi kierował się organ; 4) naruszenie przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść decyzji, a mianowicie obrazę art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie strome wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań, w sytuacji gdy strona przed wydaniem decyzji i po zapoznaniu się z materiałem stanowiącym bazę dla decyzji organu odwoławczego planowała przedłożyć stanowisko na piśmie zawierające odwołanie do opublikowanego raportu NIK w przedmiocie nieprawidłowości jakie występują po stronie gmin w ramach rozliczeń dotacji przyznanych przedszkolom niepublicznym; 5) naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia ; 6) naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na treść decyzji poprzez błędni) wykładnię przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, tj. wykładnię jednostronną, skrajnie subiektywną i niepopartą rzetelnym i logicznym uzasadnieniem skutkującą uznaniem przez organ drugiej instancji, iż koszt zakupu pralki, koszty wyżywienia dzieci oraz koszty opłacenia składki na ubezpieczenie dzieci od następstw nieszczęśliwych wypadków nie mieszczą się w katalogu wydatków związanych z prowadzeniem przedszkola niepublicznego, które mogą zostać sfinansowane ze środków przyznanej dotacji; 7) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji poprzez błędną wykładnię przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty poprzez odwołanie się przez organ w zakresie zakwestionowania zakupu pralki na potrzeby przedszkola do nieznajdującej oparcia ustawowego przesłanki "wyłączności" i czynienie dalszych ustaleń zmierzających do tezy, iż eksploatacja pralki w miejscu innym niż przedszkole skutkuje uznaniem, iż w ten sposób nie są realizowane bezpośrednie cele związane z działalnością placówki; 8) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji poprzez błędną wykładnię przepisu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty przejawiające się w niezasadnej odmowie powiązania zawarcia umowy ubezpieczenia podopiecznych przedszkola od następstw nieszczęśliwych wypadków z celami wskazanymi w powołanym przepisie; a nadto uzależnienie ww. kwestii od nieznajdującej oparcia ustawowego przesłankach dobrowolności zawarcia takowych umów; 9) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji poprzez błędną wykładnię, a w dalszej konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 84a w zw. z art. 67a ust. 4 poprzez niezasadne uznanie, że całkowity koszt wyżywienia dzieci w przedszkolach niepublicznych ponoszą rodzice, z czego organ wywiódł, iż takie wydatki nie mogą być finansowane z dotacji oraz iż wskazane przepisy mogą w ogóle stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia w sprawie w sytuacji gdy w przedmiotowym przeszkol nie doszło do "zorganizowania stołówki". Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty wyrażane wcześniej w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] oraz Prezydenta Miasta [...], zawarte w decyzjach z dnia 22 [...] czerwca 2015 r. i z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz w odpowiedzi na skargę (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sporu jest kwestia wydatkowania części przyznanej dotacji, w łącznej wysokości 55 274,54 zł, na którą składa się sfinansowanie kosztów wyżywienia dzieci (w wysokości 51 783,19 zł), zakupu pralki (2 071,00 zł) i opłacenie składki na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach (1 421,00 zł). Co prawda – jak zauważa Sąd – ze zsumowania powyższych kwot wychodzi kwota 55 275,19 zł, jednakże sama Skarżąca określiła sporną kwotę w wysokości 55 274,54 zł (wynika to z treści skargi z dnia 19 maja 2014 r. – akta admin.), która to kwota jest niższa, zatem Sąd uznał stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii za prawidłowe w świetle art. 139 k.p.a. Taka kwota wynika również z treści cyt. wyroku WSA z dnia 20 listopada 2014 r. W sprawie – co należy podkreślić – został wydany wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1405/14, w którym to wyroku Sąd wskazał, które przepisy ustawy o systemie oświaty należy stosować w rozpoznawanej sprawie. Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji uznał, że Kolegium oparło swoje rozstrzygnięcie na stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., została więc przez organ odwoławczy wypełniona przesłanka określona przepisem art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę również na mocy tego przepisu jest związany wskazaną w nim wykładnią. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1. Z kolei w myśl art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem i następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy w szczególności zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dokonując interpretacji pojęcia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem wskazać należy, że pojęcie to rozumiane winno być wąsko. Polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Dokonując analizy przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. (Dz. U. z 2004, Nr 256, poz. 2572 z p. zm., obecnie Dz. U. z 2015, poz. 2156 z p. zm., dalej jako u.s.o.) należy wskazać, że organ prawidłowo uznał, iż sporne koszty nie wypełniły przesłanek wskazanych w przepisie art. 90 ust. 3d tej ustawy. Mianowicie - zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o systemie oświaty - niepubliczne przedszkola, w tym specjalne, szkoły podstawowe i gimnazja, w tym z oddziałami integracyjnymi, z wyjątkiem szkół podstawowych specjalnych i gimnazjów specjalnych oraz szkół podstawowych artystycznych, otrzymują dotacje z budżetu gminy. W myśl art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75 % ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego - pod warunkiem, że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. Dotacje są przekazywane w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca na rachunek bankowy szkoły lub placówki (art. 90 ust. 3c ustawy). Należy zatem powtórzyć, że w myśl art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Z kolei art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty wskazuje, że tryb udzielania i rozliczania dotacji ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji oraz w rozliczeniu wykorzystania dotacji. Jak na to wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych - z przytoczonych przepisów wynika, że dotacja, o której mowa w art. 90 ust. 2a u.s.o., ma charakter dotacji podmiotowo-celowej. Dotacja przysługuje na każdego ucznia i w tym zakresie ma charakter podmiotowy jednakże przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań szkoły (kształcenie, wychowanie i opieka, w tym profilaktyka społeczna) i w tym zakresie przyznawana dotacja ma charakter celowy (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 933/13, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 463/14; podobnie: WSA w Krakowie w wyroku o sygn. I SA/Kr 1304/12; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Powyższe oznacza, że w ramach dotacji dofinansowanie obejmować może jedynie zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, realizowane wobec uczniów przez konkretną szkołę (art. 90 ust. 3d u.s.o.) Jednocześnie z brzmienia art. 5 ust. 7 u.s.o. wynika szereg zadań obciążających organ założycielski i nie należących do zadań realizowanych przez szkołę (placówkę). Wspomniany przepis obliguje organ prowadzący szkołę do zapewnienia szkole warunków działalności w tym także poprzez zapewnienie odpowiednich środków finansowych. Nie zmienia tego faktu to, iż znowelizowany przepis określił szczegółowo, na jakie cele może być wykorzystana dotacja, bowiem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można potwierdzić stanowiska Skarżącej, iż ze środków dotacji powinno być finansowane wyżywienie dzieci. Z akt sprawy bowiem wynika, że w umowach zawieranych z rodzicami (opiekunami prawnymi) dziecka wskazano jednoznacznie, iż w ramach czesnego usługodawca zobowiązuje się do zapewnienia dziecku posiłków. Należy zgodzić się z organami, że wskazuje na to zapis zawarty w umowie, określający, że usługi świadczone w przedszkolu Skarżącej są odpłatne i że w 2012 r. opłata miesięczna wynosiła 480,00 zł a wpisowe - 400,00 zł, jak również akapit stanowiący, że: "Odpłatność za wyżywienie wynosi ......... dziennie i przysługuje jej zwrot w przypadku nieobecności dziecka w Przedszkolu". Przyjęte przez strony umowy ustalenie o zwrocie dziennej stawki żywieniowej dziecka w przypadku jego nieobecności jednoznacznie wskazuje, że odpłatności za wyżywienie dziecka pokrywane jest przez rodziców w ramach opłaty miesięcznej tj. czesnego i stanowi składnik całkowitej ceny za świadczenie usług w przedszkolu. Nie można przy tym zgodzić się ze Skarżącą, że skoro ze Statutu Przedszkola nie wynika sposób finansowania wyżywienia dziecka w przedszkolu, to koszty wyżywienia powinny zostać pokryte z dotacji, gdyż z umowy wynika co innego. Trzeba przy tym wskazać, że zresztą z zapisów statutu wynika (§ 9), iż przedszkole zapewnia dzieciom 3 posiłki dziennie, a wysokość opłat ustala właściciel przedszkola w oparciu o analizę kosztów utrzymania placówki i w zależności od zakresu usług określonych umową zawartą między rodzicami a przedszkolem. Dokonując ponadto analizy materiału dowodowego należy wskazać, że przyjmując 20 dni w miesiącu jako średnią liczbę dni, w których przebywa dziecko w przedszkolu i podzieliwszy kwotę czesnego przez tę liczbę koszt dziennego pobyt dziecka kształtuje się w wysokości 24,00 zł. Z akt wynika, że Skarżąca dokonywała zakupów artykułów żywnościowych zarówno pośrednio – poprzez usługi cateringowe, jak i bezpośrednio - u różnych dostawców (zakupy chleba, masła, drożdżówek, nabiału, płatków śniadaniowych, wędliny, deserów, słodyczy, owoców itp.). W analizowanym okresie tj. w 2012 r. koszt jednego obiadu kupionego poprzez catering (kwota miesięcznego obciążenia wynikającego z poszczególnych faktur, podzielona przez liczbę dni - 20 i dzieci - 45) oscylował między 4,00 zł a 4,50 zł, z kolei analizując wysokość pozostałych zakupów żywnościowych należy wskazać, że dzienny wydatek na poszczególne dziecko również nie przekraczał tej kwoty. Skoro wydatki na wyżywienie dzieci wynosiły sumę tej kwoty, to stanowiła ona i tak poniżej 50% ogólnej dziennej stawki za pobyt dziecka w placówce opłacany w drodze czesnego. Zdaniem Sądu ta analiza wydatków, a przede wszystkim treść umów, jak i zapisy statutu, świadczą o tym, że wydatki na wyżywienie dzieci były w całości pokrywane przez rodziców poprzez opłatę czesnego, a tym samym należy stwierdzić, iż wydatki na posiłki nie mogły być sfinansowane ze środków dotacji. Opisane okoliczności potwierdzają, iż sfinansowane ze środków dotacji wydatki na posiłki, w tym przypadku należy uznać za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Należy przy tym podzielić pogląd organów co do braku możliwości przeznaczenia dotacji na finansowanie kosztów wyżywienia dzieci w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika (patrz: treść umowy), że koszty te w całości były pokrywane przez rodziców w ramach opłat za przedszkole. Możliwość pokrywania tych wydatków z dotacji powodowałaby podwójne finansowanie wyżywienia dzieci – raz z opłat wnoszonych przez rodziców, drugi raz z dotacji z budżetu gminy. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców w ramach czesnego skutkuje więc tym, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Środki publiczne, jakie stanowi dotacja nie mogą zaś stanowić zysku przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole. Mogą bowiem one być wydatkowane jedynie na cele określone w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (patrz: cyt. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 463/14, również NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1002/13 - dostępny tamże). Zdaniem Sądu stanowisko to jest aktualne również w odniesieniu do zmienionego brzmienia tego przepisu, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2014 r. Należy również zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że umieszczenie pralki w prywatnym pomieszczeniu Skarżącej i wykorzystywanie jej do celów prywatnych (co sama Skarżąca potwierdziła w przesłuchaniu z dnia 3 grudnia 2013 r. – protokół w aktach adm.) prawidłowo skutkował stwierdzeniem organu, że została ona zakupiona nie tylko dla potrzeb przedszkola. Tym samym zakup ten nie spełnił w sposób bezpośredni celów wynikających z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Sąd orzekając w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd wyrażony w innych wyrokach tut. Sądu (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 112/14; dostępny tamże - który zdaniem składu orzekającego jest nadal aktualny również co do brzmienia przepisu art. 90 ust. 3d u.s.o. po zmianie obowiązującej od 1 stycznia 2014 r.), że celem dotacji nie jest dofinansowywanie realizacji zadań organu prowadzącego przedszkole (właściciela), lecz dofinansowywanie zadań przedszkola w zakresie wskazanym w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, tj. wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej przedszkola. Co więcej, zgodnie z art. 90 ust. 2b u.s.o. ostatecznym "beneficjentem" dotacji ma być uczeń (przedszkolak), wobec którego przedszkole realizuje funkcje kształcenia, wychowania i opieki. Tego charakteru nie miało też opłacenie składek na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach, a tym samym należało je uznać za wydatek wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem. Trzeba się bowiem zgodzić z organem, że umowa ta ma charakter dobrowolny a jej zawarcie nie jest obowiązkowe, poza tym ubezpieczenie wychowanków nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, to zaś powoduje, że nie zachodzi związek z celem wskazanym w art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu po nowelizacji. W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, że powyższe wydatki nie mogły być pokryte z dotacji, tylko z innych dochodów przedszkola, np. czesnego. Zakwestionowanych wydatków nie można było uznać za wydatki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. W ramach dotacji przysługującej placówkom niepublicznym nie mogą być finansowane, o czym była mowa wyżej, wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Wydatki te również nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące w myśl znowelizowanego brzmienia art. 90 ust. 3 d u.s.o., ponieważ bez ich poniesienia placówka mogła prowadzić i prowadziła bieżącą działalności dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Pojęcie wydatków bieżących należy bowiem rozumieć tak, jak definiuje je art. 90 ust. 3d u.s.o., a zdaniem Sądu w tym zakresie nie mieszczą się zakwestionowane wydatki. Zatem Sąd wskazuje, że zakup pralki oraz opłacenie ubezpieczenia nie mieszczą się w kategorii wydatków bieżących i nie odpowiadają celom wskazanym w ustawie o systemie oświaty. Ponadto trzeba także wskazać, co nie jest kwestionowane przez Skarżącą, że np. pralka nie znajdowała się na terenie przedszkola, tylko w prywatnych pomieszczeniach Skarżącej. W tym zakresie nieprzekonująca jest argumentacja Skarżącej wskazująca, że wyposażenie to zostało przeniesione do innych pomieszczeń ze względu na ograniczone miejsce w przedszkolu i pracownicy mogą w każdej chwili, w razie potrzeby z nich korzystać. Sąd podkreśla, że umieszczenie pralki w prywatnych pomieszczeniach powoduje, że zasadnym staje się twierdzenie, iż została zakupiona nie tylko dla potrzeb przedszkola, ale też i innych podmiotów, a tym samym nie spełnia w sposób bezpośredni celów wynikających z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty. Wobec powyższego dotację na sfinansowanie kosztów wyżywienia dzieci, zakupu pralki i opłacenie składki na ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków dzieci, młodzieży i personelu w szkołach i innych zakładach prawidłowo zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego uznano za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i tym samym podlegającą zwrotowi. Prawidłowo także w zaskarżonej decyzji wskazano pouczenie co do okresu naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi, wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Odnośnie zaś wskazywanych w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego zdaniem Sądu nie mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Powodem uwzględnienia skargi nie może się stać fakt naruszenia przez organ odwoławczy zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a., należy bowiem stwierdzić, że nie miała ona w ocenie Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kolegium orzekło w sprawie 22 czerwca 2015 r., podczas gdy wyrok tut. Sądu z dnia 20 listopada 2014 r. wraz z aktami sprawy dotarł do SKO w dniu 2 lutego 2015 r., a zatem postępowanie po wyroku Sądu trwało ponad 4 miesiące. Sytuacja taka nie powinna mieć miejsca i Kolegium winno rozpoznać sprawę Skarżącej w krótszym terminie, jednakże ocenie Sądu podlega treść zaskarżonej decyzji, a nie pozostawanie organu w bezczynności, czy też przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego. Tak samo - mimo zaistnienia naruszenia przez Kolegium art. 10 § 1 k.p.a. (poprzez uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszonych żądań) zdaniem Sądu nie wpłynęło to w istotny sposób na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu wskazywany przez Skarżącą raport NIK, odnoszący się do nieprawidłowości, jakie występują po stronie gmin w ramach rozliczeń dotacji przyznanych przedszkolom niepublicznym, nie miał wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Nie można też zarzucić organom, że działały z naruszeniem wskazywanych w skardze przepisów art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd stwierdza, że organy uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a to, że wyprowadziły z nich wnioski odmienne, aniżeli domagała się Skarżąca, nie świadczy o pominięciu i wybiórczej ich ocenie, a zatem nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, czy też zasady przekonywania. Organy obydwu instancji działały na podstawie prawa i w jego granicach, a odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić o naruszeniu przepisów postępowania. Bezzasadne we wskazanym powyżej kontekście są tym samym zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Organy nie negowały wskazanych dokumentów, lecz je oceniły. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innych dowodów nie uznał jako znaczących przy rozstrzyganiu sprawy, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd ponadto wskazuje, że organy dokonały ustaleń w oparciu o wyczerpująco zebrany i właściwie rozpatrzony materiał dowodowy. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11, dostępny tamże). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.