V SA/Wa 3695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015 r. nr ... w sprawie ze skargi T. S. i M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... czerwca 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015 r. nr ... W skardze na opisane w komparycji postanowienie zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015 r. nr ... ze względu na to, że wykonanie decyzji grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w interesach skarżących. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r. wydanym pod niniejszą sygnaturą Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Sąd wskazał na brak tożsamości podmiotowej zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. Na powyższe postanowienie złożono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt II GZ 240/16 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Podzielając stanowisko skarżącego NSA wskazał, że co do zasady nic nie stoi na przeszkodzie, aby w przypadku wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania sąd administracyjny udzielił ochrony tymczasowej w zakresie decyzji wydanej w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oceniając okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie w kontekście przesłanek uprawniających do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. stosowany jest odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015 r. nr ... mieści się w pojęciu aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że Sąd może przystąpić do analizy cechy wykonalności tej decyzji oraz ewentualnych przesłanek przemawiających za przyznaniem skarżącym ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu decyzja, o której wstrzymanie wykonania wnoszą skarżący nadaje się do wykonania z istoty rzeczy, ponieważ jej przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej. Jednakże, zarówno w treści skargi ani też w toku postępowania skarżący nie powołali żadnych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Sąd stwierdza, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Sąd zauważa, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa czy – jak w niniejszym przypadku – bezskuteczność wydania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma bowiem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.