V SA/Wa 394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, wskazując, że ich wykonanie spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody majątkowej. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż nałożona na skarżącą kara finansowa w kwocie 24.000 zł przewyższa obecne możliwości finansowe spółki, która od wejścia w życie ustawy o grach hazardowych boryka się ze stałym spadkiem dochodów i trudnościami finansowym. Dodała, iż utraciła zezwolenie na prowadzenie działalności hazardowej i nie generuje zysków ze swej podstawowej działalności. W ocenie skarżącej wykonanie przedmiotowej kary finansowej spowoduje znaczne szkody, które będą miały konsekwencje dla płynności finansowej spółki oraz możliwości realizacji jej zobowiązań. Dodała, iż wniosek powyższy jest uzasadniony również faktem, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów będących podstawą prawną wydania decyzji w niniejszej sprawie. Uzupełniając powyższy wniosek skarżąca wraz z pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nadesłała miesięczny wyciąg z rachunku bankowego spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Odnosząc się do zakresu złożonego wniosku, na wstępie zaznaczyć należy, iż Sąd rozpoznał wniosek w odniesieniu do decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Wyjaśnić bowiem należy, iż mocą zaskarżonej decyzji utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, a zatem rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o wstrzymanie decyzji organu II instancji niewątpliwie dotyczyć będzie również obowiązku strony skarżącej określonego w decyzji organu I instancji tj. nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki ponieważ wniosek o wstrzymanie ich wykonania nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia wysokość nałożonej kary pieniężnej (24.000 zł), oraz fakt, iż jej egzekucja spowoduje znaczne szkody, które będą miały konsekwencje dla płynności finansowej spółki oraz możliwości realizacji jej zobowiązań, w tym np. zobowiązań o charakterze pracowniczym. Jak już wcześniej wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie skarżąca wraz z pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2015 r. przedłożyła jedynie wyciąg z konta bankowego spółki prowadzonego w Banku [...] S.A. za miesiąc grudzień 2014 r., który w ocenie skarżącej miał zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzać możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. W ocenie Sądu przedłożone dokumenty są niewystarczające do oceny zasadności wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarzonej decyzji. Z załączonego wyciągu wynikają bowiem jedynie transakcje spółki przeprowadzone w ciągu jednego miesiąca. Z powyższego wynika, iż w grudniu 2014 r. na konto spółki wpływały od jej kontrahentów kwoty związane z prowadzoną działalnością gospodarcza oraz, że spółka regulowała ciążące na niej zobowiązania (m.in. przelewy do ZUS, US, wypłata wynagrodzeń). Należy podkreślić, iż nie sposób jest ocenić stanu finansowego spółki w oparciu jedynie o miesięczny wyciąg transakcji z banku. Z uwagi na realia prowadzonej działalności gospodarczej kwota uznań oraz obciążeń wskazana w załączonym wyciągu z rachunku może w sposób istotny różnić się w zależności od wybranego miesiąca. Ponadto nie sposób ocenić, czy skarżąca, jak wskazuje we wniosku, "boryka się ze stałym spadkiem dochodów" oraz, czy fakt ten jest wystarczający do wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nadesłała wyciąg z konta obejmujący swym zakresem jedynie jeden miesiąc. Skarżąca nie wskazała ponadto, czy jest to jej jedyne konto bankowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie przedstawiła również innych dokumentów, które mogłyby zobrazować aktualną sytuację majątkową spółki. Co istotne spółka nie wskazała, czy posiada jakiekolwiek środki trwałe, co również miałyby wpływ na ocenę zasadności żądania skarżącej. Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Na marginesie wskazać należy, iż podniesiony przez stronę argument skierowania przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego zgodności z konstytucją art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm.) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Fakt ten natomiast może stanowić podstawę wniosku o zawieszenie postepowania, który to wniosek strona również zawarła w treści skargi i który rozpoznany zostanie na dalszym etapie postepowania sądowoadministracyjnego. Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.