V SA/Wa 425/09

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi K. I. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dofinansowanie projektu postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem z dnia 7 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. I. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dofinansowanie projektu. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł adwokat P. P., działający w ramach substytucji adwokata K. P. (pełnomocnictwo substytucyjne, k. 62 akt). Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania powyższego środka odwoławczego postanowieniem z 3 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 676/08 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi I instancji. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 3 lutego 2009 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokat P. P. złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (kopia protokołu rozprawy przed NSA, k. 108 akt). Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje: Wnioskujący o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu sporządził w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, która była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, niemniej nie jest to wystarczający warunek dla podjęcia orzeczenia uwzględniającego żądanie przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej. Podstawę prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu (w tym przypadku adwokatowi) stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Należy zauważyć, że stosownie do § 20 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pełnomocnik w skardze kasacyjnej nie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Rozpoznawany w niniejszej sprawie (zaprotokołowany) wniosek poza dosłownym powtórzeniem przedmiotu żądania nie zawiera oświadczenia, iż koszty działania pełnomocnika nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie stanowi oświadczenia użyte przez wnioskodawcę sformułowanie, iż wnosi o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu", albowiem koszty sądowe w sprawie, w której przyznano stronie prawo pomocy, pozostają ze swojej natury nieopłacone. Za ugruntowane należy uznać prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że nieprzedstawienie oświadczenia, o którym mowa § 20 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. II FSK 862/05, Lex nr 242945; postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. II FZ 625/05, niepubl.; postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. I OZ 390/08, niepubl.). Stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach zostało powtórzone również w postanowieniu NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, niepubl., w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zawarcie przez pełnomocnika we wniosku oświadczenia o niezapłaceniu w całości lub w części kosztów zastępstwa jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku. Jego pominięcie musi się wiązać z konsekwencją wydania orzeczenia odmownie rozstrzygającego żądanie przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.