V SA/Wa 4422/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 14 października 2015 r. (data nadania pocztowego) J. S. (dalej jako: "skarżący" lub "strona skarżąca"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a podstawy tego stanowiska szczegółowo rozwija wniesiona w niniejszej sprawie skarga. Pełnomocnik wskazał, że mając świadomość, iż zasadność podniesionych zarzutów skargi będzie badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, należy jednak zauważyć, iż wykonanie skarżonej decyzji pociągnie za sobą daleko idące, skutki - w tym także wymierne finansowo i nie pozostające bez znaczenia dla sytuacji skarżącego. Natomiast ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obu instancji — o co wnioskuje skarżący. Taka sytuacja wymagać będzie przywrócenia stanu poprzedniego - tj. zwrotu wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej, co z kolei pociągnie niewątpliwie nakład środków skarżącego, pozbawionego możliwości dysponowania taką sumą w czasie trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie (nie wyłączając oczywiście strat poniesionych w tym okresie przez skarżącego). Pełnomocnik wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie skarżonej decyzji nie tylko pociągnie trudne do odwrócenia skutki ale i spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody po stronie skarżącego - co wynika z faktu jego dramatycznej sytuacji finansowej. Podkreślono, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Poza tym skarżący jest zadłużony na [...] zł. Ww. kwota zadłużenia wynika z zaległości za opłaty za zajmowany lokal [...]. Ponadto podkreślono, że skarżący nie posiada aktualnie żadnego źródła dochodu i w związku z tym nie jest w stanie ponieść przedmiotowej kary pieniężnej. W związku z tym egzekucja kary pieniężnej wobec skarżącego spowoduje niebezpieczeństwo szkody w jego majątku osobistym niezbędnym do codziennej egzystencji, który i tak jest zadłużony. Gdyby z kolei udało się zapłacić skarżącemu karę pieniężną to spowoduje to nieodwracalne skutki bowiem zaistniałoby wtedy realne ryzyko utraty ww. lokalu, w którym zamieszkuje skarżący z powodu narastających zaległości, które nie mogłyby zostać spłacone choćby w części z uwagi na zapłatę kary pieniężnej. Poza tym nieodwracalnym skutkiem będzie także to, iż w wyniku zapłaty kary pieniężnej zaległości skarżącego będą ciągle rosły w tym także o odsetki za opóźnienie. W związku z tym pełnomocnik stwierdził, że zachodzi zatem istotna obawa niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu - jak i zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Do skargi załączono powiadomienie zarządcy [...] o stanie konta z [...] września 2015 r. oraz decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w O. z dnia [...] października 2015 r. uznającą skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez stronę skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, strona skarżąca choć zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, że strona skarżąca nie jest w stanie uiścić nałożonej kary pieniężnej, albowiem jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz jest zadłużona z tytułu opłat za zajmowany lokal. Pełnomocnik nie przedstawił tymczasem dokumentów obrazujących w sposób pełny sytuację finansową strony skarżącej (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych oraz posiadanego majątku). Pełnomocnik załączył jedynie powiadomienie zarządcy [...] o stanie konta z [...] września 2015 r. oraz decyzję Powiatowego Urzędu Pracy w O. z dnia [...] października 2015 r. uznającą skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Przedstawione dokumenty tylko częściowo obrazują sytuację strony skarżącej. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające dopiero żądać oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. (vide: postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11). Jak już wcześniej wspomniano, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na stronę skarżącą tj. zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.