V SA/Wa 731/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą we W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Kancelaria B. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą we W. (dalej: "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W obecnej chwili Skarżąca zatrudnia jedenastu pracowników, z których sześcioro jest osobami niepełnosprawnymi. Z tego powodu ponosi dodatkowe ciężary związane z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych, np. 7-godzinny dzień pracy, dodatkowy urlop w wymiarze 10 dni roboczych, dodatkowa 15-minutowa przerwa w pracy, prawo do zwolnienia od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w wymiarze 21 dni roboczych w celu uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym. Z tych wszystkich przywilejów korzystają pracownicy Skarżącej, co realnie znacznie obniża wydajność ich pracy w porównaniu z wydajnością pracy osoby pełnosprawnej. Według Skarżącej, jeżeli zostanie ona zobowiązana do zwrotu dofinansowań, to nie zostaną jej w żaden sposób wyrównane ww. straty, a zatrudnianie osób niepełnosprawnych będzie dla niej nieopłacalne ekonomicznie. Skarżąca powołała się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GSK 80/15, w którym stwierdzono, iż "w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić należy, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem NSA, wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (to i następne orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). W niniejszej sprawie Skarżąca ograniczyła się do przedstawienia ustawowych uprawnień osób niepełnosprawnych jako "ciężarów", tj. przyczyn jej strat finansowych, zaznaczając, iż obowiązek zwrotu dofinansowań spowoduje nieopłacalność zatrudniania przez nią osób niepełnosprawnych. Poza podaniem, że zatrudnia sześć osób niepełnosprawnych (spośród jedenastu pracowników), Skarżąca nie przedstawiła na poparcie swoich twierdzeń żadnych dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Nawet nie wskazała w jakiej wysokości ponosi straty z tytułu zatrudniania osób niepełnosprawnych. Powyższe umożliwia Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń wskazanych w art. 63 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu podnieść należy, iż dla poparcia wniosku niezbędne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12, zgodnie z którym postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek strony skarżącej i nie stosuje się w odniesieniu do niego art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Sąd również w pełni aprobuje powołany przez Skarżącą pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GSK 80/15, jednakże zauważa, iż Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować ustanie jej bytu prawnego oraz zwolnienie pracowników. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.