VI SA/Wa 1173/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek nr [...] oddala skargę Przedmiotem skargi K. S.A. z siedzibą w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2011 r. nr Sp [...] na mocy której organ ten oddalił wniosek K.S.A. z siedzibą w L. o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "[...] " nr [...]. Co istotne, jest to ponowne badanie zgodności z prawem przedmiotowej decyzji, co wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 913/12, który uchylił – z przyczyn formalnych - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia tutejszemu Sądowi. Do jego wydania doszło na skutek następujących okoliczności faktycznych i prawnych: I. T. Spółka z o.o. z siedzibą w [...], poprzednik prawny obecnego uczestnika postępowania Syndyka Masy Upadłości T. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też jako "uprawniona"), wniosła w dniu [...] czerwca 1990 r. do opatentowania zgłoszenie wynalazku pt.: "[...] ", które zostało opatrzone nr [...]. Ogłoszenie o zgłoszeniu przedmiotowego wynalazku nastąpiło w Biuletynie Urzędu Patentowego RP nr [...] z 1991 r., s. 38. Decyzją z [...] października 1993 r. nr [...] Urząd Patentowy odmówił udzielenia patentu na ww. wynalazek ze względu na nieujawnienie w wystarczający sposób konstrukcji palnika. Decyzją z [...] maja 1994 r. nr [...] Komisja Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Urzędu. II. Pismem z [...] lipca 1994 r. uprawniona dokonała ponownego zgłoszenia . Wniosła o potraktowanie opisu, zastrzeżeń i rysunków dołączonych do odwołania w sprawie [...] jako nowego zgłoszenia, któremu Urząd Patentowy nadał nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 1998 r. Urząd Patentowy nadał zgłoszeniu [...] patent nr [...] na wynalazek pt.: "[...] " (dalej też jako "sporny patent"), udzielony z mocą od [...] lipca 1994 r. III. K. S.A. z siedzibą w L. (dalej też jako "wnioskodawca", "skarżąca") pismem z [...] listopada 1998 r. wniosła o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: ,, [...] " ze względu na brak nowości tego wynalazku – powołując się na wcześniejszą publikacją zgłoszenia [...]. W uzupełnieniu wniosku, w piśmie z [...] marca 1999 r., podniosła zarzut nie spełnienia przez zakwestionowany wynalazek kryterium nieoczywistości w świetle publikacji zgłoszenia [...]. Decyzją z [...] marca 1999 r. nr Sp. [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie spornym uwzględnił wniosek i unieważnił sporny patent z uwagi na brak nowości wynalazku w świetle wcześniejszej publikacji zgłoszenia [...]. Jednakże Komisja Odwoławcza decyzją z [...] grudnia 2000 r. nr [...] uchyliła tę decyzję z [...] marca 1999 r. nr Sp. [...] i oddaliła wniosek o unieważnienie spornego patentu. Sąd Najwyższy, na skutek rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prezesa Urzędu Patentowego RP, wyrokiem z 7 marca 2003 r. w sprawie sygn. akt III RN 196/01 uchylił decyzję Odw. [...] i Sp. [...] z przyczyn formalnych. Stwierdził, że zagadnienie nieoczywistości rozwiązania wg spornego patentu nie było przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji, zaś organ drugiej instancji w ogóle nie rozważał tej kwestii. IV. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w piśmie z [...] marca 2004 r. uprawniona zakwestionowała interes prawny wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu w trybie art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r., Nr 26 poz. 117, dalej: u.o.w.) Decyzją z [...] kwietnia 2004 r. nr Sp. [...] Urząd Patentowy RP oddalił wniosek K. S.A. z siedzibą w L. o unieważnienie patentu na wynalazek pl.: "[...] " nr [...] - działając w trybie spornym, według procedury wprowadzonej ustawą z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, na podstawie art. 10 i 11 u.o.w. w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej "p.w.p."). K. S.A. z siedzibą w L. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1530/04 uchylił zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt GSK 371/05 oddalił skargę kasacyjną. Wskazał, że Urząd Patentowy nie uzasadnił w sposób wystarczający interesu prawnego wnioskodawcy oraz nie dokonał porównania przeciwstawionego zgłoszenia ze spornym patentem [...] w sposób dostatecznie wnikliwy i dokładny. Sąd polecił także Urzędowi wyjaśnienie okoliczności ewentualnego jawnego stosowania przedmiotowego wynalazku przed datą jego zgłoszenia do ochrony. V. W toku ponownego postępowania, wnioskodawca (skarżąca K.), poza materiałami dowodowymi znajdującymi się w aktach sprawy, powołała się także na publikacje naukowe twórców przedmiotowego rozwiązania ujawniające, jej zdaniem, palnik według patentu nr PL [...] lub zawierające stan techniki wskazujący na jego oczywistość, a także wykazała swój interes prawny. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP decyzją z [...] maja 2007 r. Nr SP [...] unieważniło patent na wynalazek pt. "[...] " nr [...]. Dopatrzyło się trzech niezależnych podstaw interesu prawnego wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia spornego patentu: - z zagwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP wolności działalności gospodarczej potwierdzonej w art. 1 ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. z 1988 r., Nr 41, poz. 324 ze zm. ), art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z 1999 r., Nr 101, poz. 1178 ze zm.), a obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r., o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1807 z zm.), które kreują prawo podmiotu do wykorzystywania dostępnych rozwiązań technicznych w swej działalności stwarzając możliwość uruchomienia odpowiednich instytucji prawnych, tu: unieważnienia praw wyłącznych przyznanych na rozwiązanie pozbawione ustawowych przesłanek wymaganych do udzielenia patentu. Pozostawianie w mocy patentu, udzielonego na wynalazek nie spełniający wymogów zdolności patentowej ogranicza swobodę prowadzenia działalności przez wnioskodawcę. - ze stosunków cywilnoprawnych łączących strony tego sporu, wynikających z zawartej umowy na korzystanie z projektu wynalazczego stanowiącego palnik gazów niskokalorycznych wskazany w zgłoszeniu nr [...], który został przeciwstawiony spornemu wynalazkowi. Uznało, że z norm prawnych art. 353 i 354 k.c. dotyczących wykonania zobowiązań umownych może być również wywodzony interes prawny wnioskodawcy. - ze sporów, jakie toczą się przed sądami powszechnymi przeciwko wnioskodawcy z powództwa wytoczonego przez współtwórców projektu wynalazczego zgłoszonego do Urzędu Patentowego RP za numerem [...] o uiszczenie wynagrodzenia za korzystanie z wynalazku, z powołaniem się na umowę licencyjną nr [...], a także z wystąpienia uprawnionego przeciwko wnioskodawcy z roszczeniami z tytułu korzystania z palnika gazów niskokalorycznych objętego patentem PL [...] również uzasadniają interes prawny wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego patentu. Urząd Patentowy RP uznając za uzasadniony zarzut braku nowości w stosunku do rozwiązania ujawnionego w zgłoszeniu P [...] pt. "[...] " przyjął, że wnioskodawca jawnie stosował rozwiązanie w postaci palnika gazów niskokalorycznych przez okres dwóch i pół roku przed dokonaniem zgłoszenia patentu PL [...] przez uczestnika, ponieważ dane zawarte w zgłoszeniu patentowym P [...] ujawniono w związku z jego publikacją oraz udostępnieniem osobom trzecim opisu, zastrzeżeń i rysunków w Biuletynie Urzędu Patentowego przed datą zgłoszenia patentowego PL [...]. Ustalił, że wnioskodawca zastosował palniki na gaz odpadowy na siedmiu kotłach ORG-32 w Elektrociepłowni Huty [...] (§ 2 pkt 2 umowy wdrożeniowej) wykonanych według projektu wynalazczego zgłoszonego do Urzędu Patentowego za numerem [...] z jednoczesnym zobowiązaniem jednostki badawczej do wdrożenia wyników pracy w okresie od [...] czerwca 1991 r. do [...] grudnia 1991 r. Projekt zastosowano pierwotnie w Hucie [...] produkując, a następnie stosując 35 palników po pięć palników dla siedmiu kotłów w pierwszym roku stosowania projektu w terminie wyznaczonym w umowie licencyjnej. Urząd Patentowy ocenił, że okolicznością przesądzającą w sposób niezbity o tożsamości cech konstrukcyjnych palników stosowanych od 1991 r. oraz palnika według patentu [...] jest dokumentacja konstrukcji palnika stanowiącego przedmiot umowy licencyjnej nr [...] przekazana licencjobiorcy zgodnie z § 5 pkt 3 tejże umowy na potrzeby wykonania palników. Odnosząc się do zarzutu braku nieoczywistości wynalazku w odniesieniu do publikacji w kwartalniku Metalurgia i Odlewnictwo, tom 19, nr 2 (1993), pt. "Utylizacja niskokalorycznego gazu odpadowego z Huty [...] ", w której powołano jako optymalną wersję konstrukcyjną palnika wynalazek według zgłoszenia [...] wskazał, że cechy konstrukcyjne palnika ujawnione w tej publikacji i cechy spornego wynalazku są tożsame. Palnik ten, tak jak palnik ze spornego wynalazku, posiada: korpus, walcową komorę, kolektor gazu wysokokalorycznego wzdłuż osi symetrii wzdłużnej korpusu, współosiowo umieszczony kolektor powietrza w kolektorze gazu wysokokalorycznego, cztery stabilizatory w jednej płaszczyźnie, stabilizatory pod kątem prostym do osi wzdłużnej kolektora gazu wysokokalorycznego, "cylindryczną" głowicę na kolektorze, zakończenie głowicy w postaci stożka ściętego (okrąg w widoku z góry), płaski kołnierz, usytuowany ukośnie pomiędzy komorami (widoczny jako występ do mocowania palnika na ekranie kotła). Palnik, według autorów tej publikacji, stanowi wdrożoną realizację rozwiązania według zgłoszenia [...], przy czym zarówno rysunek przedstawiający palnik, jak i uzyskane parametry w procesie dopalania toksycznych gazów wylotowych, są analogiczne do tych według opisu patentowego spornego patentu [...]. Zdaniem Urzędu Patentowego wymienione w tej publikacji cechy konstrukcyjne, ujawnione w zgłoszeniu [...] oraz przedstawione w opisie patentowym [...] świadczą o oczywistości rozwiązania spornego wynalazku. A. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1572/07, uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym wyroku oceniając decyzję z dnia [...] maja 2007 r. Sp. [...] unieważniającą sporny wynalazek stwierdził, że Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał, że wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym do zainicjowania przedmiotowego postępowania. Przesądził jednak i nie zgodził się z oceną organu, by interes prawny mógł być powiązany po stronie wnioskodawcy z tytułu umów licencyjnych z uprawnionym. Ocenił, że umowa licencyjna z dnia [...] lipca 1991 r. nr [...] dotyczy projektu wynalazczego zgłoszonego pod numerem [...], na który nie udzielono patentu (v. ostateczna decyzja Komisji Odwoławczej przy UP RP z dnia [...] maja 1994 r.), natomiast sporny patent [...] został udzielony na zgłoszenie [...]. Powyższy mankament ocenił jako nie mający istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro organ prawidłowo uznał, że interes prawny, o którym mowa w art. 68 ustawy o wynalazczości - po stronie K., wynika z konstytucyjnej zasady swobody rynkowej działalności gospodarczej, statuowanej w art. 20 Konstytucji RP, którą konkretyzują obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, a obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r., o swobodzie działalności gospodarczej. Uznał zatem, że interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu ma konkurent uprawnionego z patentu, który chce stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym. W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia, albowiem wnioskodawca podnosi, że ma zamiar nadal korzystać z przedmiotowego wynalazku, który w jego ocenie, w świetle stanu techniki, w dacie zgłoszenia, nie spełniał ustawowych przesłanek dla udzielenia patentu. WSA ocenił, że Urząd Patentowy RP prawidłowo wywiódł interes prawny po stronie K. także z istnienia sporów sądowych pomiędzy stronami, w których pozwanym jest wnioskodawca, przeciwko któremu uprawniony z patenty wystąpił z roszczeniami z tytułu korzystania z palnika gazów niskokalorycznych objętego spornym patentem [...]. Jednakże WSA zarzucił, że w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy wywiódł wnioski o braku nowości i nieoczywistości spornego rozwiązania, posługując się sformułowaniami niejednoznacznymi, niejednokrotnie wykluczającymi się, co czyni niemożliwym ich zaakceptowanie z punktu widzenia wymogów zawartych w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Uznał, że niepewność stanowiska Urzędu wyrażająca się w wielokrotnym użyciu alternatywy "albo", nie pozwala na postawienie jednoznacznego wniosku o ujawnieniu spornego elementu. Wskazanie kilku możliwości prowadzi bowiem do wątpliwości, czy przeciwstawienie jest rzeczywiście identyczne ze spornym rozwiązaniem oraz czy jest dla niego oczywiste. Oceniając decyzję z dnia [...] maja 2007 r. unieważniającą sporny wynalazek stwierdził, że organ stosując się do wskazówek zawartych w wyroku z 22 czerwca 2005r., przeprowadził pogłębioną analizę w kierunkach wskazanych przez WSA, jednakże wyprowadzonych wniosków nie przedstawił w sposób możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej, co skutecznie podnosił twórca w piśmie procesowym z dnia [...] września 2007 r. WSA uznał, że sprawa wymagała szczególnie wnikliwego postępowania ze strony Urzędu Patentowego, który wydawał decyzje odmiennej treści. Wskazując na mankamenty dokonanej w zaskarżonej decyzji oceny dowodów zasugerował, że organ nie powinien poprzestać na dowodach już mu znanych, ale podjąć wszelkie czynności zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, nie wykluczając dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Stwierdził, że wadliwość zaskarżonej decyzji polega na tym, że wnioski Urzędu Patentowego o braku nowości i nieoczywistości są niejednoznaczne i niejednokrotnie się wykluczają. Zarzut braku nowości rozwiązania wymaga udowodnienia, że opatentowany wynalazek jest tożsamy z rozwiązaniem wcześniej zgłoszonym do ochrony, na który udzielono patent. Przy ustaleniu owej tożsamości bierze się pod uwagę opis wcześniejszego wynalazku ujawniający jego istotę, zastrzeżenia patentowe, skrót opisu, a w razie potrzeby rysunki. Dla skuteczności zarzutu braku nowości nie wystarcza podobieństwo później zgłoszonego rozwiązania do opatentowanego wynalazku z wcześniejszym pierwszeństwem, zwłaszcza w sytuacji, gdyby wykazano, że doszło do uzyskania nieoczywistego efektu wynalazku w świetle wcześniejszego stanu techniki. Rozwiązanie jest patentowalnym wynalazkiem, o ile w obszarze technicznym jest przynajmniej jeden nowy nieoczywisty element. WSA stwierdził, że organ nie uwzględnił m.in. że dokument ze stanu techniki szkodzi nowości rozwiązania, jeżeli istota tego rozwiązania daje się w sposób jednoznaczny i bezpośredni wywieść z tego dokumentu. Prawidłowo koncentrując się na kształcie komory wstępnego mieszania (2) wg opisu patentowego nr [...] (komora dolna wg przeciwstawionego opisu patentowego) Urząd Patentowy ocenił, że "kształt prostokątny komory, do której doprowadzane są gazy – powietrze i gaz odpadowy/niskokaloryczny jest ujawniony dla znawcy po zapoznaniu się z opisem zgłoszeniowym [...] ". Ta kategoryczna ocena wyprowadzona została z następujących stwierdzeń organu odnoszących się przeciwstawionego opisu zgłoszeniowego: "pozostałe dwie ścianki komory dolnej nie są widoczne gdyż albo się licują ze ściankami komory górnej, albo są ukryte pod kołnierzem. Na tej podstawie znawca z dziedziny techniki wywnioskuje, iż niewidoczne (ukryte pod kołnierzem) ścianki komory dolnej mogą stanowić odcinki łukowe o nieznacznej krzywiźnie albo odcinki prostych, czyli że przekrój poprzeczny komory dolnej w rozwiązaniu według zgłoszenia [...] albo ma kształt prostokąta albo bardzo zbliżony do prostokąta". WSA stwierdził, że powyższa niepewność stanowiska Urzędu Patentowego RP, wyrażająca się w wielokrotnym użyciu alternatywy "albo" jest mankamentem wyrażonej przez organ oceny materiału dowodowego, ponieważ nie pozwala na postawienie jednoznacznego wniosku o ujawnieniu spornego elementu. Wskazanie kilku możliwości prowadzi nieodparcie do postawienia pytania, co w przypadku gdy ścianki komory dolnej nie licują ze ściankami komory górnej? Albo gdy ścianki komory dolnej będą stanowić odcinki łukowe. Zwrócił uwagę, że wskazując na część znamienną zastrz. 2 spornego patentu organ podnosi, że w przeciwstawionym rozwiązaniu ujawniono zarówno kształt jak i wielkość wspólnego otworu między dwoma komorami (2 i 6). W odniesieniu do parametru "wielkości" organ stwierdza, że "wielkość powierzchni poprzecznego przekroju komory pełniącej funkcję komory mieszania w zgłoszeniu [...] znawca w dziedzinie techniki może określać na podstawie widoku z góry palnika fig. 2. Urząd Patentowy wskazał, że "pozostałe dwie ścianki komory dolnej nie są widoczne, co sugeruje, że licują się ze ściankami komory górnej". Następnie podał, że "w przypadku licowania się ścianek komory górnej i dolnej wspólny otwór między dwoma komorami ma powierzchnię równą powierzchni przekroju poprzecznego komory dolnej (tj. komory w której mieszają się gazy) wykonanego w ukośnej płaszczyźnie wskazanej na fig. 1 odpowiadającej ukośnemu kołnierzowi." WSA stwierdził, że przytoczone stwierdzenia organu również nie mają waloru jednoznaczności, a zatem nie można wyprowadzać z nich kategorycznego wniosku o ujawnieniu spornego rozwiązania w świetle opisu patentowego [...]. Także uzasadnienie decyzji w tym zakresie nie zawiera szczegółowych rozważań kwestionujących stanowisko zajęte przez skarżącego. Odnosząc się do dokumentów świadczących, zdaniem organu, o braku nieoczywistości rozwiązania objętego patentem [...], w pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że - odmiennie niż przy badaniu nowości - argumentów przeciwko nieoczywistości poszukiwać można nie tylko poprzez przeciwstawienie konkretnych znanych rozwiązań, lecz przy uwzględnieniu całego stanu techniki. Zarzut oczywistości powinien być stawiany całemu rozwiązaniu, a nie tylko jego poszczególnym elementom, gdyż nawet połączenie znanych urządzeń czy metod postępowania może wymagać wkładu wynalazczego. Mając na względzie stanowisko organu, że w świetle stanu techniki ujawnionego łącznie w trzech wskazanych w decyzji publikacjach podanych do powszechnej wiadomości rozwiązanie według spornego patentu wynika w sposób oczywisty dla znawcy posiadającego przeciętną wiedzę z danej dziedziny w rozumieniu art. 10 u.o.w. oraz mając na względzie stanowisko uprawnionego, że w kwestionowanym patencie odmiennie, niż w pierwotnym zgłoszeniu są inne rozwiązania w budowie komory walcowej, w której realizowane jest mieszanie i częściowe spalanie, komory wstępnego mieszania, króćców wlotowych, głowicy, usytuowania stabilizatorów korytkowych, a nowy kształt palnika powoduje, że zastosowane w nim ulepszenia nie są ekwiwalentne w stosunku do pierwotnego rozwiązania ujawnionego w zgłoszeniu [...] – WSA uznał, że również i w tym zakresie decyzja narusza art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Zarzucił brak rzetelności przeprowadzonej ocenie Urzędu Patentowego wskazując przykładowo na wnioski dokonane w sytuacji ustalenia, że "szczegółowy kształt głowicy jest słabo widoczny, ale z ogólnego zarysu widać, że jest on identyczny z kształtem przedstawionym w opisie spornego patentu". W tej sytuacji WSA nie zgodził się z dokonaną przez organ oceną nieoczywistości rozwiązania, zwracając uwagę, że uwzględnia ona w całości argumentację wnioskodawcy, a pomija argumentację uprawnionego z patentu, jak i zarzuty twórcy patentu zawarte w piśmie z [...] września 2007 r. B. W wyniku rozpatrzenia złożonej skargi kasacyjnej przez skarżącą spółkę K. S.A., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 297/10, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku m.in. potwierdził uzasadnione wątpliwości co do jednoznacznej oceny organu o tożsamości przedmiotowego wynalazku opatentowanego decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 1998 r., nr [...] z wcześniejszym zgłoszeniem nr [...]. Zgodził się z WSA, że nie zostały rozwiane ostatecznie wątpliwości co do ujawnienia w zgłoszeniu wynalazku nr [...] istotnych elementów konstrukcyjnych palnika, który został opatentowany przedmiotową decyzją nr [...]. Zdaniem NSA, skoro okazało się w wyniku oceny materiału dowodowego, że informacje techniczne o wynalazku zgłoszonym do opatentowania w 1990 r. - przez ten sam podmiot, który następnie zgłosił opatentowany wynalazek - nie były wystarczające do zakwestionowania posiadania przez sporny patent przymiotu nowości, czy też nieoczywistości, to należało ustalić, czy został on w inny sposób udostępniony do wiadomości powszechnej tak, aby dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania były jawne przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił bowiem, że - wbrew twierdzeniom organu - nie mogły szkodzić nowości spornego rozwiązania publikacje naukowo-techniczne wymienione w uzasadnieniu wyroku WSA, gdyż nie ujawniały one szczegółów rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych zastosowanego w Hucie [...], w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej (trzy publikacje z lat 1991–1993). Stwierdził przy tym, że sam pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną przyznał na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zgłoszenie pierwotne nr [...] było powołane w jednej z publikacji naukowych, ale nie było szczegółowo omawiane w tych publikacjach naukowych, a jedynie przywołane w odnośniku. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zostały naruszone przez Sąd I instancji przepisy art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 § 1, 2 i 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. i w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż były podstawy do uznania przez WSA, że mimo pracochłonnego analizowania materiału dowodowego przez Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji pozostały nadal istotne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, które wymagają ewentualnie dalszych kroków dowodowych, nawet przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego a nie poprzestanie na dowodach już znanych organowi. NSA uznał, że również rozważania Sądu I instancji dotyczące drugiej przesłanki patentowalności, a mianowicie nieoczywistości spornego rozwiązania technicznego – palnika gazów niskokalorycznych względem dotychczasowej wiedzy technicznej (najbliższego stanu techniki) należało podzielić. NSA stwierdził, że zarzut oczywistości powinien być stawiany całemu rozwiązaniu, a nie tylko jego poszczególnym elementom, gdyż istotnie połączenie znanych urządzeń czy metod postępowania może wskazywać na poziom wynalazczy. Odnosząc się dodatkowo do argumentacji wnoszącego skargę kasacyjną zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a dotyczącą materiału dowodowego świadczącego o braku nieoczywistości spornego wynalazku NSA uznał, że publikacje te nie zawierały konkretnych informacji mogących świadczyć o braku zdolności patentowej spornego wynalazku. NSA uznał ponadto, że niewątpliwie jawne stosowanie przez skarżącą K. S.A. rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych przez okres 2,5 roku przed dokonaniem zgłoszenia patentu nr [...], nie mogło mu zaszkodzić w zdolności patentowej, co zresztą przyznał sam organ w zaskarżonej decyzji, gdyż zastosowanie palnika na podstawie pierwszego zgłoszenia nr [...] w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej w Hucie [...] nie stanowiło ujawnienia przedmiotowego rozwiązania i udostępnienia do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania (art. 11 ustawy o wynalazczości). Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, NSA stwierdził, że wbrew podmiotowi wnoszącemu skargę kasacyjną, Sąd I instancji prawidłowo rozumiał znaczenie wszystkich przesłanek patentowalności, zawartych w przepisach art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości. Zdaniem NSA, zarówno pojęcia nowości, jak i nieoczywistości rozwiązania określające wynalazek podlegający opatentowaniu były w sposób prawidłowy interpretowane przez Sąd I instancji, a tylko wątpliwości powstały co do oceny technicznych szczegółów zawartych w opisach obu przeciwstawionych sobie rozwiązań technicznych dotyczących obu wynalazków, czyli zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem rozwiązania nr [...] z opatentowanym decyzją nr [...]. NSA, powołując się na przepis art. 11 ustawy o wynalazczości – stwierdził, że w stanie faktycznym, przyjętym przez organ w niniejszej sprawie, decydujące znaczenie dla zanegowania nowości przedmiotowego wynalazku miała ocena publikacji naukowo-technicznych twórców wynalazku w periodykach naukowych, które ukazały się przed datą pierwszeństwa pod względem ujawnienia dla znawcy dostatecznych danych do stosowania wynalazku. Zatem, jak podkreślił NSA, spór dotyczył, czy w przedmiotowych publikacjach ujawniono dostateczne dane do stosowania przedmiotowego wynalazku dla znawcy od strony technicznej (faktycznej a nie prawnej), a sam pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że omawiane w zaskarżonej decyzji publikacje nie udostępniły do wiadomości powszechnej, w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania. Mając na względzie powyższe, NSA uznał, że w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 grudnia 2007 r., VI SA/Wa 1572/07, nie przesądzono, czy zgłoszenie nr [...] opublikowane w Biuletynie Urzędu Patentowego RP, czyli przekazane do wiadomości powszechnej, wypełniało znamiona przepisu art. 11 ustawy o wynalazczości, czy też kategorycznie nie, a to z uwagi na braki procesowe w wyjaśnieniu szczegółów technicznych w porównaniu obu zgłoszeń. VI. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] – oddalił wniosek skarżącej spółki o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt. "[...] ", przyznając spółce T.Sp. z o. o. w upadłości z siedzibą w [...] od K. S.A. w [...] kwotę 1.680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Ustalił, że w toku ponownego postępowania na rozprawie w dniu [...] lutego 2011 r., obie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Skarżąca, jako wnioskująca o unieważnienie spornego patentu ponownie podnosiła, że przedmiot zgłoszenia nie był w dacie [...] lipca 1994 r. rozwiązaniem nowym i nieoczywistym powołując następujące dokumenty: 1) ponownie opis zgłoszeniowy wynalazku [...] pt.: "[...]", złożony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] czerwca 1990 r. (ogłoszono o zgłoszeniu - BUP nr [...] z dnia [...] grudnia 1991 r.) - oznaczony jako D1 jak i: 2) publikację w kwartalniku "Metalurgia i Odlewnictwo", tom 19, nr 2 (1993), pt.: "Utylizacja niskokalorycznego gazu odpadowego z Huty [...] w [...]", P. Ładogórski, H. Karcz, R. Miller, M. Pec - dokument oznaczony jako "D2"; 3) dokument pt.: "Badania spalania gazu gardzielowego w kotłach parowych zainstalowanych w EC Huty [...]", Instytut Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów Politechniki [...], Raport 36/91, Wrocław - oznaczony jako "D3"; 4) dokument pt.: "Palnik do termicznej i katalitycznej neutralizacji gazów odpadowych", Christie V.A., Ljubcik G., Ivannikova L., Milko E., Banaszak T., Miller R. Termiczna utylizacja odpadów - procesy, maszyny i urządzenia - Druga Międzynarodowa Konferencja naukowo-techniczna, P. ŚL, Gliwice, Katedra Aparatury Cieplnej i Utylizacji Odpadów, Gliwice, maj 1991 – oznaczony jako dokument "D4". Skarżąca przedstawiła Dokument D1 na okoliczność braku nowości spornego rozwiązania, wszystkie zaś razem, na brak nieoczywistości. Uzasadniając brak nowości stwierdziła, że rozwiązanie według dokumentu D1 stanowi najbliższy stan techniki. Wszystkie cechy techniczne umieszczone w części nieznamiennej zastrzeżenia niezależnego pierwszego, rozwiązania objętego patentem [...] są takie same jak w zgłoszeniu [...] (stabilizatory korytkowe w postaci rynienek, z których każda jest zaopatrzona w rurowy przewód usytuowany wzdłuż jej dna, zaś od góry zaopatrzony w otwory rozmieszczone wzdłuż linii równoległej do osi tego przewodu, przy czym wymienione przewody są połączone z kolektorem wysokokalorycznego gazu, zaś całe stabilizatory są usytuowane wewnątrz korpusu zaopatrzonego w króćce wlotu powietrza i niskokalorycznego gazu, oraz w wymienny kolektor usytuowany wewnątrz korpusu, wzdłuż jego osi symetrii wzdłużnej). Zdaniem skarżącej, identyczne są również cechy znamienne obu tych rozwiązań. W konsekwencji rozwiązanie zawarte w spornym patencie, w świetle dokumentu [...] nie jest nowe. Ponownie zarzuciła, że konstrukcja palnika według [...] wynika również w sposób oczywisty z dokumentu D1 w powiązaniu z dokumentami D2 i/lub D3 i/lub D4. Według niej, Dokument D2 ujawnia rozwiązanie dotyczące palnika gazu niskokalorycznego oraz kwestię utylizacji gazów wylotowych z pieca szybowego do wytopu surowej miedzi. Jako optymalne rozwiązanie dokument ten przywołuje wersję konstrukcyjną palnika wg dokumentu D1. Skarżąca uznała, że znawca po zapoznaniu się z dokumentem D2, a także z D1 zorientuje się bez trudu co do szczegółów konstrukcji spornego palnika. Znawca po zapoznaniu się z dokumentem D3 i rozwiązaniem według dokumentu D1 i/lub D2 zorientuje się co do szczegółów konstrukcji palnika. Dokument D4 ujawnia istotne cechy niezbędne dla uzyskania sprawnej utylizacji gazu odpadowego, utrzymaniem niskiej emisji tlenków azotu i stanowi bliski stan techniki dla spornego wynalazku. Znawca po zapoznaniu się z dokumentem D4, a także z rozwiązaniem z D1 oraz dokumentami D2 i/lub D3 zorientuje się co do szczegółów konstrukcji palnika będącego przedmiotem spornego patentu. Podtrzymała wniosek o unieważnienie spornego patentu nr [...] w związku z niespełnieniem ustawowych przesłanek zdolności patentowej określonych w art. 10 ustawy o wynalazczości, w szczególności zarzucając mu brak nowości w świetle stanu techniki reprezentowanego przez dokument D1, a także D2. Podtrzymała zarzut,, że sporne rozwiązanie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki (w świetle dokumentu D1 w powiązaniu z dokumentami D2, D3, D4). W odpowiedzi spółka T. Sp. z o.o., jako uprawniony ze spornego patentu, wniosła o oddalenie w całości wniosku o jego unieważnienie, podtrzymała swoje dotychczasowe argumenty. Wskazała, że wnioskodawca wielokrotnie przy omawianiu rysunków posługiwał się pojęciami, które nie były ujawnione w pierwotnym zgłoszeniu [...], jak np. "kołnierz", a takiego terminu nie było w pierwotnym zgłoszeniu i tak naprawdę nie widać tego kołnierza na rysunku 1 i 2 pierwotnego zgłoszenia. To samo również dotyczy cech wynalazku takich, jak kształt poprzeczny komory "dolnej", czy wielkość przekroju wspólnego otworu pomiędzy komorami, które nie zostały ujawnione w żadnym z przytoczonych przeciwstawień, a mają ważne znaczenie dla zrozumienia jego istoty. Zdaniem uprawnionej, zarówno publikacja w BUP, jak i publikacje załączone przez wnioskodawcę, w żaden sposób nie ujawniają rozwiązania objętego spornym patentem. Powołała się ponadto na ustalenia Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP zawarte w decyzji z 1994 r., gdzie stwierdzono, że nie ujawniono istoty wynalazku, a opisy nie są pełne, są nieokreślone i niezdefiniowane. Dotyczyło to komory wstępnego mieszania, wylotu gazu gardzielowego, wylotu powietrza, głowicy palnika inicjującego, czy usytuowania stabilizatorów korytkowych. To wszystko, zdaniem uprawnionej pokazuje, że istota wynalazku nie została ujawniona i znawca nie byłby w stanie, bez inwencji twórczej, dojść do tego wynalazku. Podkreśliła ponadto, że wynalazek dotyczy urządzenia (palnika), a nie sposobu spalania gazu. Powyższe stanowi, że nie ma potrzeby powoływania biegłego. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...] lutego 2011 r., Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] oddalił wniosek skarżącej spółki K. S.A. z siedzibą w L. o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...]", udzielony na rzecz T. Sp. z o. o. w upadłości z siedzibą w [...] oraz przyznał tej spółce od strony skarżącej kwotę 1.680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną wskazał 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepis art. 68 ust. 1 ustawy o wynalazczości, stwierdził ponownie, że wnioskodawca, posiada interes prawny z tej racji, że strony sporu są konkurentami na rynku, zaś wnioskodawca stosuje i nadal chce stosować technologię opisaną w dokumencie patentowym, dotyczącym przedmiotowego rozwiązania. Z tego tytułu między stronami istnieją spory o charakterze cywilnoprawnym, gdyż uprawniony ze spornego patentu wystąpił do wnioskodawcy z roszczeniami z tytułu korzystania z palnika gazów niskokalorycznych, wg patentu [...]. Oznacza to, że wnioskodawca ma prawo żądać ustalenia, czy sporne prawo zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków udzielenia patentu w oparciu o art. 20 Konstytucji RP oraz art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) a obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.). Organ wskazał, że zakres przedmiotowy (art. 16 ust. 3 ustawy o wynalazczości) spornego patentu nr [...] został określony w zastrzeżeniach patentowych następująco: - Zastrz. 1: Palnik gazów niskokalorycznych zawierający stabilizatory korytkowe w postaci rynienek, z których każda jest zaopatrzona w rurowy przewód usytuowany wzdłuż jej dna, zaś od góry zaopatrzony w otwory rozmieszczone wzdłuż linii równoległej do osi tego przewodu, przy czym wymienione przewody są połączone z kolektorem wysokokalorycznego gazu, zaś całe stabilizatory są usytuowane wewnątrz korpusu zaopatrzonego w króćce wlotu powietrza i niskokalorycznego gazu oraz w wymieniony kolektor usytuowany wewnątrz korpusu, wzdłuż jego osi symetrii wzdłużnej, znamienny tym, że wewnątrz walcowej komory (6) korpusu (1) oddzielonej usytuowanym ukośnie, płaskim kołnierzem (8) od komory (2) wstępnego mieszania o przekroju poprzecznym w postaci prostokąta jest usytuowana cylindryczna głowica (10) osadzona na kolektorze (11) wysokokalorycznego gazu, wewnątrz którego to kolektora (11) wysokokalorycznego gazu, wewnątrz którego to kolektora (11) jest umieszczony współosiowo przewód (13) wtórnego powietrza, zaś w głowicy (10) są osadzone znane, korytkowe stabilizatory (14, 15, 16 i 17) usytuowane w jednej płaszczyźnie, prostopadłej do głowicy (10) przy czym ta głowica (10) jest zakończona czaszą (21) o kształcie powierzchni bocznej stożka ściętego ograniczoną wylotem (22) przewodu (13) wtórnego powietrza, podczas gdy w czaszy (21), w obszarze wnętrza kolektora (11) ograniczonym przewodem (13) wtórnego powietrza są utworzone otwory (23), rozmieszczone pierścieniowo. - Zastrz. 2: Palnik według zastrz. 1, znamienny tym, że walcowa komora (6) ma postać walca o przekroju poprzecznym w kształcie dwóch półokręgów o jednakowej średnicy, usytuowanych symetrycznie względem siebie i zwróconych wnętrzem ku sobie a połączonych dwoma odcinkami linii prostej, przy czym tak ukształtowana komora (6) jest ścięta ukośnie od strony płaskiego kołnierza (8) i poprzez ten kołnierz (8) jest trwale połączona z komorą (2) wstępnego mieszania, zaś wspólny otwór (9) między dwoma komorami (2 i 6) ma powierzchnię równą powierzchni przekroju poprzecznego komory (2) wstępnego mieszania wykonanego w ukośnej płaszczyźnie styku z kołnierzem (8). - Zastrz. 3: Palnik według zastrz. 1, znamienny tym, że powierzchnia przekroju poprzecznego komory (2) wstępnego mieszania jest mniejsza od powierzchni przekroju poprzecznego walcowej komory (6). Urząd Patentowy RP, powołując się na przepisy art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości, stwierdził, że przy merytorycznej ocenie nowości spornego rozwiązania, konieczne jest uwzględnienie w zasadzie całego stanu techniki. Wskazał, że zarzut braku nowości może być skutecznie postawiony, jeżeli wynika z porównania dwóch tylko rozwiązań: badanego i przeciwstawionego, przy czym przeciwstawienie najczęściej oparte jest na jednym dokumencie, chyba że takie samo rozwiązanie jest ujawnione w całości w kilku dokumentach. Istotne jest przy tym, aby przeciwstawione rozwiązanie było identyczne bądź tożsame, tzn. charakteryzowało się takim samym zestawieniem cech technicznych budowy, co rozwiązanie badane. Podkreślił ponadto, że zgodnie z utrwaloną praktyką, rozwiązanie jest patentowalnym wynalazkiem, o ile w obszarze technicznym jest przynajmniej jeden nowy i nieoczywisty element. Organ uznał za trafne uznanie przez wnioskodawcę, że dokument D1 stanowi najbliższy stan techniki dla przedmiotu patentu nr [...]. Jego zdaniem, wnioskodawca nie zdołał jednak wykazać tożsamości wszystkich cech technicznych spornego rozwiązania z przeciwstawieniem. Organ przyznał, że sporny wynalazek posiada wiele cech technicznych znanych z dokumentu D1 (np.: kształt komory "górnej", usytuowanie ukośne płaskiego kołnierza, cylindryczna głowica osadzona na kolektorze wysokokalorycznego gazu, wewnątrz którego umieszczony jest współosiowo przewód powietrza, czy korytkowe stabilizatory usytuowane w płaszczyźnie prostopadłej do głowicy). Jednakże podkreślił, że sporny wynalazek posiada również cechy techniczne nieujawnione w powyższym przeciwstawieniu, a bardzo ważne z punktu widzenia poprawnej pracy palnika gazów niskokalorycznych, takie jak prostokątny kształt przekroju poprzecznego komory "dolnej", czy wielkość powierzchni wspólnego "ukośnego" otworu między komorami "dolną" i "górną" - równą powierzchni przekroju normalnego komory "dolnej". Organ uznał, iż wobec tak sformułowanej wielkości powierzchni otworu, nie można zgodzić się z twierdzeniami wnioskodawcy, że niewidoczne na żadnej figurze rysunku dokumentu D1, ścianki wzmiankowanego otworu między komorami "dorozumianie" licują się ze ściankami komory "górnej". Wskazał, że w świetle geometrii euklidesowej nie muszą, bo brak jest jakichkolwiek wzajemnych zależności wymiarowych między komorami "górną" i "dolną". Wobec powyższego, organ uznał, że na podstawie zgłoszenia [...] nie można określić kształtu komory "dolnej", jak również wielkości przekroju otworu między tymi komorami. Rozpatrując z kolei kryterium nieoczywistości, Urząd Patentowy RP stwierdził, że termin "oczywisty" oznacza to, że dla specjalisty rozwiązanie nie wykracza poza zwykły postęp, a jedynie wyraźnie i logicznie wynika ze stanu techniki i jest przez niego oczekiwane. Za specjalistę z danej dziedziny należy uważać przeciętnego praktyka dysponującego przeciętną, ogólnie dostępną wiedzą z danej dziedziny, w danej dacie i mającą pełny dostęp do wszystkiego co tworzy stan techniki, a w szczególności do okazanych dokumentów przeciwstawnych. Ma on również do swojej dyspozycji typowe środki i możliwości prowadzenia rutynowych prac i doświadczeń. Organ wskazał ponadto kryteria określające, jakie rozwiązania zalicza się do rozwiązań oczywistych. Oczywistość rozważa się w świetle jednego lub większej liczby wcześniejszych dokumentów traktowanych łącznie. Sposób uwzględniania stanu techniki, przyjęty w praktyce i orzecznictwie polskiego i innych urzędów patentowych, polega na wybraniu jednego dokumentu najbliższego przedmiotowemu rozwiązaniu lub kilku dokumentów, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter połączenia kilku rozwiązań cząstkowych i rozpatrywaniu nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do dokumentów. Wystarczające przy tym jest, aby wynalazek był czymś więcej niż rutynową wiedzą specjalisty. Zdaniem organu, należy określić te cechy wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki, co w konsekwencji daje odpowiedź na pytanie, czy wzmiankowany specjalista, znający najbliższy stan techniki przy rozwiązywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku, mógłby w sposób zawodowo-rutynowy dojść do zastrzeżonego rozwiązania. Uznał, że po dokonaniu dogłębnej analizy przeciwstawionych w niniejszej sprawie materiałów – ów specjalista nie mógłby dojść w sposób rutynowy do wskazanego rozwiązania. Problemem technicznym rozwiązywanym przez sporny wynalazek jest bowiem spalanie niskokalorycznych gazów odpadowych o wysokiej efektywności spalania w porównaniu do palników znanych ze stanu techniki. Dokonując merytorycznej analizy przedstawionych przez wnioskodawcę materiałów, organ stwierdził, że specjalista nie uzyska ze zgłoszenia [...] żadnych informacji dotyczących kształtu komory "dolnej", ani wielkości przekroju otworu pomiędzy komorami "dolną" i "górną". Cech tych nie przybliża również dokument D2, gdzie przedstawiony jest jedynie przekrój palnika do utylizacji niskokalorycznego gazu odpadowego o kształcie komory "dolnej" zdecydowanie różnej od tej z wynalazku (według organu, powierzchnie dna wyżej wzmiankowanej komory nie są jedną płaszczyzną, przewody wlotu gazu odpadowego są pod zupełnie innym kątem niż w przedmiotowym wynalazku). Uznał, że brak jest również jakiejkolwiek wzmianki o przekroju otworu łączącego obie komory. Znawca nie uzyska także żadnych konkretnych informacji dotyczących powyższych danych również z dokumentu D3, gdzie omówiono jedynie, zgodnie z tytułem powyższej pracy, warunki niezbędne do prawidłowego spalania gazu gardzielowego, nie odnosząc się do jakichkolwiek szczegółów konstrukcyjnych samego palnika. W ocenie Urzędu Patentowego RP również dokument D4 nie zawiera żadnych informacji pozwalających znawcy w połączeniu z dokumentem D1 dojść bez żadnej inwencji twórczej, do budowy palnika wg spornego rozwiązania. Dokument D4 omawia bowiem tylko kwestię komory "górnej", z osadzonymi na kolektorze wysokokalorycznego gazu, licznymi (znacznie więcej niż czteroma) korytkowymi stabilizatorami, stożkowo rozchodzącymi się od osi kolektora, a nie prostopadle jak w spornym wynalazku. Zdaniem organu, znawca nie będzie również miał żadnych wskazówek pozwalających mu w sposób rutynowy dojść do konstrukcji palnika, jak w spornym patencie, analizując jednocześnie dokumenty D1, D2 i D4, albowiem - jak wskazał organ - żadne z nich nie przedstawia cech technicznych mówiących o kształcie komory "dolnej", czy o wielkości otworu między komorami. Z powyższego, zdaniem organu, jasno wynika, że dokumenty D1 i D4 nie świadczą o braku nieoczywistości spornego rozwiązania. Niezależnie od powyższego, Urząd Patentowy RP powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 297/10, w którym Sąd ten poczynił jednoznaczne ustalenia, co do przedłożonego materiału dowodowego, które są wiążące dla organu zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Według NSA, informacje techniczne o wynalazku zgłoszonym w 1990 r. ([...]), nie były wystarczające do zakwestionowania posiadania przez sporny patent przymiotu nowości, czy też nieoczywistości. Zdaniem organu, NSA przesądził także, że nie mogły szkodzić nowości publikacje naukowo techniczne wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdyż nie ujawniały one szczegółów rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych zastosowanych w Hucie [...] w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej (trzy publikacje z lat 1991 - 1993). Organ podniósł także, że zdaniem NSA, również publikacje powoływane przez wnoszącego o unieważnienie patentu dotyczące materiału dowodowego świadczącego o braku nieoczywistości opatentowanego wynalazku, z uwagi na brak konkretnych informacji, nie mogły świadczyć o braku jego zdolności patentowej. NSA uznał ponadto, że nie może szkodzić zdolności patentowej spornego wynalazku stosowanie przez skarżącą spółkę K. S.A. palnika gazów niskokalorycznych, wg spornego wynalazku, przed jego zgłoszeniem. Mając na względzie powyższe okoliczności, Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] oddalił wniosek o unieważnienie spornego patentu. A. Od powyższej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2011 r. skarżąca K. wniosła w dniu [...] maja 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła organowi: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 10 ustawy z dnia października 1972 r. o wynalazczości w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sporny wynalazek nr [...] w dacie zgłoszenia był rozwiązaniem nowym i oczywistym, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wynalazek ten był rozwiązaniem wynikającym w sposób oczywisty ze stanu techniki; - naruszenie art. 11 ustawy o wynalazczości w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Urząd Patentowy RP, że wynalazek objęty spornym patentem nr [...] w dacie zgłoszenia posiadał cechy nowości i oczywistości, mimo, iż przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu nr [...], nastąpiło udostępnienie przeciwstawionego rozwiązania technicznego do wiadomości powszechnej poprzez ogłoszenie w Biuletynie Urzędu Patentowego oraz poprzez publikacje naukowe, ujawniające znawcy dostateczne dane do stosowania rozwiązania przez znawcę; 2) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, co spowodowało przyjęcie błędnych wniosków, wyprowadzonych z porównania opisu wskazanego w zgłoszeniu nr [...] z opisem wynalazku objętego patentem nr [...]; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie wskazania w sposób prawidłowy faktów, które Urząd Patentowy RP uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz poprzez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia prawnego, niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, w szczególności poprzez nierozpatrzenie zgłoszonego wynalazku pod kątem jego nowości i nieoczywistości w świetle stanu techniki, - naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że wynalazek nr [...] w dacie zgłoszenia był rozwiązaniem nowym i oczywistym, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wynalazek ten był rozwiązaniem wynikającym w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty konstruktora - mechanika lub konstruktora - energetyka w celu uzyskania odpowiedzi na cztery sformułowane w skardze pytania, przy czym wniosek ten ostatecznie został cofnięty (także na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 r.) W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka ponownie powołała się na: - dokument D1 (opis zgłoszeniowy wynalazku nr [...] pt.: "[...] ", złożony w Urzędzie Patentowym RP z dniem [...] czerwca 1990 r., o dokonaniu którego ogłoszono w Biuletynie Urzędu Patentowego RP [...] z dniem [...] grudnia 1991 r.); - dokument D2 (publikacja w kwartalniku Metalurgia i Odlewnictwo, tom 19, nr 2 (1993), pt.: "Utylizacja niskokalorycznego gazu odpadowego z Huty [...] w [...] ", P. Ładogórski, H. Karcz, R. Miller, M. Pec); - dokument D3 (publikacja "Badania spalania gazu gardzielowego w kotłach parowych zainstalowanych w EC Huty [...]", Wrocław 30.06.1991, Instytut Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów Politechniki [...] Raport nr 36/91); - dokument D4 (publikacja "Palnik do termicznej i katalitycznej neutralizacji gazów odpadowych", Christie V.A., Ljubcik G., Ivannikova L., Milko E., Banaszak T., Miller R. Termiczna utylizacja odpadów - procesy, maszyny i urządzenia - Druga Międzynarodowa Konferencja naukowo-techniczna, P. SI., Gliwice, Katedra Aparatury Cieplnej i Utylizacji Odpadów, Gliwice, maj 1991), które stanowią stan techniki dla zgłoszenia wynalazku [...] (złożonego [...] lipca 1994 r.), na podstawie którego został udzielony sporny patent [...]. Podnosiła, że w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP, sygn. akt [...], przedstawiła szczegółowo zakres ujawnienia według stanu techniki, zwłaszcza powołując informacje zawarte w dokumencie D1 ([...]), porównując z zakresem ochrony zdefiniowanym w zastrzeżeniach patentowych opisu [...]. Podkreślała, że w dokumencie D2 powołano, jako optymalne rozwiązanie, wersję konstrukcyjną palnika według dokumentu D1, a zatem powołanie dokumentu D1 w treści dokumentu D2 należy uważać za włączenie informacji zawartych w D1 do treści dokumentu D2. Zdaniem skarżącej, spośród tych cech technicznych, które zdaniem organu są nieujawnione w dokumencie D1 ([...]), tylko cecha dotycząca prostokątnego kształtu przekroju poprzecznego komory dolnej jest wymieniona w zastrzeżeniu 1 opisu patentowego [...]. Natomiast cecha techniczna dotycząca wielkości powierzchni wspólnego otworu między komorami dotyczy korzystnej postaci rozwiązania uzupełnionej o cechy techniczne wskazane w zależnym zastrzeżeniu 2. Niezasadne jest zatem łączne zestawienie tych cech, tak jakby wspólnie określały szeroko rozumiany zakres rozwiązania według opisu patentowego [...]. Skarżąca szeroko wyjaśniała, na jakiej podstawie z dokumentu D1 ([...]) a także dokumentu D2, można wyprowadzić wnioski co do przekroju poprzecznego komory dolnej. Na podstawie informacji ze stanu techniki znawca bezpośrednio wywnioskuje, że dwie niewidoczne ścianki komory dolnej licują się ze ściankami komory górnej, co w zestawieniu z dwiema widocznymi ściankami komory dolnej wskazuje, że przekrój poprzeczny komory dolnej ma kształt prostokąta, albo kształt prostokąta, którego krańce dwóch boków - w bezpośrednim sąsiedztwie naroży prostokąta - są minimalnie łukowe. Cecha techniczna dotycząca prostokątnego kształtu przekroju poprzecznego komory dolnej jest zatem nienowa i/lub oczywista. Skarżąca wskazała, że w świetle informacji ujawnionych w stanie techniki, stwierdzenie Urzędu Patentowego RP, iż na podstawie dokumentu D1 ([...]) nie można określić kształtu komory dolnej, jest niezrozumiałe i nieuzasadnione, gdyż nie można potraktować jako uzasadnienia, ogólnikowego odwołania się do geometrii - powszechnie znanej i stosowanej, tzw. klasycznej, która jest przedmiotem edukacji szkolnej i która stanowi podstawę rysunku technicznego. Stwierdzenie Urzędu Patentowego RP, że w świetle geometrii euklidesowej ścianki komory górnej i dolnej nie muszą licować się, nie stanowi żadnego uzasadnienia technicznego. Skarżąca K. uznała, że pozostałe cechy techniczne palnika, określone w zastrzeżeniu 1 opisu patentowego [...], są ujawnione wprost w dokumencie D1 ([...]), co w zaskarżanej decyzji nie zostało zanegowane, jako że organ przyznał, iż znane są z dokumentu D1 cechy techniczne takie, jak kształt komory górnej, usytuowanie ukośne płaskiego kołnierza, cylindryczna głowica osadzona na kolektorze wysokokalorycznego gazu, wewnątrz którego umieszczony jest współśrodkowo przewód powietrza, czy korytkowe stabilizatory usytuowane w płaszczyźnie prostopadłej do głowicy. A zatem, wykazanie braku nowości i/lub nieoczywistości cechy dotyczącej prostokątnego kształtu przekroju komory dolnej podważa nowość i/lub nieoczywistość rozwiązania określonego przez szeroko rozumiany zakres niezależnego zastrzeżenia 1 patentu [...]. Skarżąca uznała, że stwierdzenie Urzędu Patentowego RP dotyczące nieujawnienia w dokumencie D1 cechy rozwiązania według [...], określonej jako "wielkość powierzchni wspólnego ukośnego otworu pomiędzy komorami dolną i górną - równą powierzchni przekroju normalnego powierzchni dolnej", jest całkowicie błędne, gdyż cecha techniczna tak zdefiniowana nie występuje w opisie patentowym [...]. Decyzja w odniesieniu do cechy technicznej dotyczącej powierzchni przekroju poprzecznego komory, zdefiniowanej w zależnym zastrzeżeniu 2, jest całkowicie błędna. Odmienna terminologia oraz odmienne oznaczniki użyte na porównywanych rysunkach w dokumencie D1 ([...]) i w spornym patencie [...] nie stanowią o odmienności technicznej, konstrukcyjnej i funkcjonalnej porównywanych aspektów rozwiązań, które pod względem technicznym, należy uznać za tożsame i/lub w sposób oczywisty wynikające z siebie. Zdaniem skarżącej, decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 1994 r. o nieudzieleniu patentu na rozwiązanie według zgłoszenia [...] - ze względu na zarzut wskazania w zastrzeżeniach patentowych zgłoszenia [...] rozwiązania niedostatecznie ujawnionego - nie może mieć zastosowania w innym postępowaniu w związku z patentem, którego zastrzeżenie niezależne nie wymienia środków technicznych będących przedmiotem wcześniej żądanego zakresu ochrony, a natomiast wymienia inne środki techniczne, które zostały ujawnione w opisie wynalazku według D1 ([...]), co do których zarzut niedostatecznego ujawnienia nie był uprzednio formułowany. Skarżąca podkreśliła, że ujawnienie według dokumentu D1 ([...]) dostarcza wiedzy o urządzeniu, którym jest palnik gazów niskokalorycznych, poprzez wskazanie danych technicznych w opisie wynalazku oraz zilustrowanie urządzenia na załączonych fig. 1 i 2. Postępowanie zgłoszeniowe przed Urzędem Patentowym RP cechuje wysoki formalizm zasad ujawnienia cech rozwiązania. W związku z tym, nieprawidłowe zastrzeganie cech urządzenia - palnika, poprzez powoływanie procesów zachodzących w jego wnętrzu z użyciem niejasnych określeń, takich jak "gniazda cyrkulacyjne", musiało skutkować odmową udzielenia patentu na rozwiązanie według D1 (zgłoszenie [...]). Formalizm ten nie pozbawia jednak błędnie sporządzonego dokumentu zgłoszeniowego D1 przymiotów dokumentu, z którego wynika rzeczywisty wcześniejszy stan techniki dla spornego patentu [...]. W uzupełnieniu argumentacji skarżąca spółka załączyła do skargi opinię dr. inż. L. Z. z [...] kwietnia 2011 r., z której wynika, że znawca analizując zgłoszenie patentowe nr [...], opierając się na przeciętnej wiedzy technicznej winien w wyniku przeprowadzonego procesu myślowego ustalić, że: a) dla komory wstępnego mieszania niewidoczne linie ścianek na rysunku (fig. 2) zgłoszenia patentowego nr [...] pokrywają się na pewnym odcinku z liniami wyznaczającymi dłuższe krawędzie komory górnej; b) w obu rozwiązaniach wspólny otwór między dwoma komorami w przekroju ukośnym wzdłuż płaszczyzny kołnierza ma pole przekroju ukośnego komory wstępnego mieszania poprowadzonego wzdłuż płaszczyzny kołnierza; c) nieznaczne zaokrąglenia ścianek komory wstępnego mieszania w zgłoszeniu patentowym [...] nie mają istotnego znaczenia dla rozwiązania, tym bardziej, że nie objaśniono tego w opisie; można zatem przyjąć, że kształt komory wstępnego mieszania w przekroju poprzecznym jest bardzo zbliżony do prostokąta. Uzasadniając z kolei zarzuty procesowe mające bezpośredni wpływ na wynik sprawy, podnosiła nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, skutkujące przyjęciem arbitralnych i błędnych wniosków, ograniczenie się do pobieżnego przywołania stanowisk stron i dokonanie arbitralnego rozstrzygnięcia bez przywołania procesu myślowego, na podstawie którego organ doszedł do takich, a nie innych wniosków. Przede wszystkim skarżąca zarzuciła, że Urząd Patentowy nie wykazał, na czym opiera ocenę, iż z przedstawionych w sprawie dokumentów (D1, D2, D3 i D4) specjalista nie uzyska informacji świadczących o braku oczywistości rozwiązania przyjętego w spornym patencie [...]. Zarzuciła nie uwzględnienie faktu, że specjalista może dojść do zastrzeżonego rozwiązania w rezultacie przeprowadzenia procesu myślowego, analizy oraz wnioskowania na podstawie dostępnej wiedzy oraz własnych umiejętności logicznego myślenia. Skarżąca zarzuciła organowi brak przeprowadzenia skrupulatnej analizy technicznej zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez odtworzenie procesu myślowego, jaki przeprowadziłby znawca. Skarżąca uznała, że z powodu braku ujawnienia wiedzy technicznej koniecznej do oceny spornego zgłoszenia w przedmiocie jego "nieoczywistości", na etapie postępowania sądowoadministracyjnego koniecznie jest powołanie dowodu z opinii biegłego w celu dokonania przez biegłego przedmiotowej analizy. Ponadto, powołując się na wcześniejszą decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] stwierdziła, że braki w uzasadnieniu skarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. w istocie uniemożliwiają merytoryczną z nią polemikę, stanowiąc tym samym rażące naruszenia sformułowanej w art. 8 k.p.a. dyrektywy nakazującej organom administracji postępować w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Argumentem potwierdzającym ten zarzut jest, w ocenie skarżącej wydanie przez Urząd Patentowy RP decyzji odmiennej od wydanej poprzednio w tej samej sprawie, co stanowi o przekroczeniu granic uznaniowości organu oraz naruszenia zasad stabilności i praworządności, jak również pewności obrotu gospodarczego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki – stwierdził, że wbrew stanowisku strony skarżącej, nie dopuścił się zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i norm prawa materialnego zawartych w ustawie o wynalazczości. Nawiązując do załączonej do skargi opinii dr inż. L. Z. stwierdził, że jest ona spóźniona, co oznacza, że Urząd nie ma obowiązku ustosunkowywania się do tez w niej zawartych. Zauważył jednakże, że opiniujący na wstępie opracowania przyjął mylne założenie, że rysunki dołączone do zgłoszenia patentowego muszą spełniać wszystkie wymagania rysunku technicznego. To mylne założenie spowodowało nieprawidłowe wnioski. Oznacza to, że paradoksalnie autor opinii potwierdził w niej to, że sporny wynalazek posiada cechę nieoczywistości w stosunku do przeciwstawionego dokumentu D1. W wyniku szczegółowej analizy rysunków zawartych w dokumencie D1 doszedł on bowiem do wniosku (co - zdaniem organu - potwierdza sam skarżący w swoim piśmie), że przekrój poprzeczny komory dolnej nie jest jednak prostokątny, a jedynie zbliżony do niego, a to przecież nie to samo. Autor opinii stwierdził również, że w obu rozwiązaniach między dwoma komorami w przekroju ukośnym wzdłuż płaszczyzny kołnierza ma pole przekroju ukośnego komory wstępnego mieszania przeprowadzonego wzdłuż płaszczyzny kołnierza. Według organu, oznacza to, że z dokumentu D1 znawca, a takim jest przecież autor opinii, nie jest w stanie wywieść cechy technicznej spornego wynalazku, a dotyczącej wielkości powierzchni otworu łączącego obie komory. W przypadku spornego wynalazku jest to oczywista nieprawda, bo z treści zastrzeżenia 2 wynika co innego - otwór ma powierzchnię równą powierzchni przekroju poprzecznego komory wstępnego mieszania (a więc prostopadłego do niej). Tym samym, zdaniem organu, autor opinii w praktyce podważył fundamentalną tezę skarżącego, że każdy znawca po analizie dokumentu D1 z łatwością i bez własnej inwencji twórczej, dojdzie do rozwiązania przedstawionego w spornym patencie. Zdaniem organu, treść opinii temu przeczy, a tym samym potwierdza, że sporny wynalazek ma walor nieoczywistości. W złożonym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca spółka, uzupełniając swoje dotychczasowe stanowisko zarzuciła, że organ ponownie rozstrzygnął jej wniosek o unieważnienie spornego patentu w oparciu o ten sam materiał dowodowy tyle, że w odmiennym kierunku, niż w poprzedniej decyzji. Tym samym organ błędnie odczytał wytyczne płynące z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 2 lipca 2010 r., II GSK 297/10, w którym to NSA zasugerował potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Zdaniem strony skarżącej organ, wydając zaskarżoną decyzję, oparł się na arbitralnych wnioskach, wyprowadzonych z rażąco błędnej interpretacji cech technicznych ujawnionych i zastrzeganych w opisie patentowym według spornego patentu. Jednocześnie, wskazywała, że w toku ponownego postępowania nieodzowne będzie dopuszczenie przez Urząd Patentowy RP dowodu z opinii biegłego, sporządzonej w oparciu o tezy dowodowe przytoczone w pkt. 2 petitum skargi. W odpowiedzi na skargę uprawniony wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1294/11 uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Urzędu Patentowego RP na rzecz skarżącej spółki K. S.A. z siedzibą w L. kwotę 1617 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uznał, że odmawiając unieważnienia patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...] ", Urząd Patentowy RP dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez niedokonanie pełnej, pogłębionej analizy i oceny przesłanki nowości oraz nieoczywistości spornego patentu, a w konsekwencji wskazanych uchybień - oddalenie wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą. Według WSA w razie zaistniałego sporu w przedmiocie ujawnienia technicznej istoty wynalazku i jego pełnego zrozumienia, a w konsekwencji zarówno przesłanki nowości, jak i nieoczywistości spornego rozwiązania pomiędzy podmiotem wnoszącym o unieważnienie danego patentu a Urzędem Patentowym RP, rodzi się poważna wątpliwość, czy organ, odmawiając unieważnienia tego patentu, zasadniczo może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu, co do braku spełnienia przez wynalazek wspomnianego wyżej kryterium. Uznał, że w sytuacji praktycznego wyczerpania dalszej możliwości dowodowej obu stron sporu, wydaje się niezbędne skorzystanie przez Urząd Patentowy RP z możliwości przeprowadzenia w toku ponownego postępowania dowodu z opinii biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż - jak się okazuje w niniejszej sprawie - zbadanie kwestii dostatecznego ujawnienia niezbędnych cech technicznych spornego rozwiązania, ujawniających jego istotę i w konsekwencji dokładne zbadanie zarówno przesłanki nowości, jak i nieoczywistości (poziomu wynalazczego) spornego rozwiązania w świetle stanu techniki, wymaga najwidoczniej wiadomości specjalnych, których – jak sugeruje strona skarżąca – eksperci Urzędu Patentowego RP nie posiadają. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 913/12 uchylił zaskarżony skargą kasacyjną Syndyka Masy Upadłości T. Spółki z o.o. w upadłości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2011r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej nieważności postępowania ze względu na naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Syndyk masy upadłości T.Sp. z o.o. w upadłości nie został powiadomiony o rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z dnia 24 stycznia 2012 r., a w konsekwencji jako uczestnik postępowania sądowego był pozbawiony możności obrony swych praw w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. NSA wskazał, że z akt administracyjnych sprawy, tj. z wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień [...] lutego 2011 r. wynika, że Sąd Rejonowy dla [...], XIV Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych, postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. ogłosił upadłość T. Sp. z o.o., obejmującą likwidację majątku upadłego (k. 81 akt administracyjnych), zaś syndykiem masy upadłości jest Pani D. P. Uznał zatem, że upadłość spółki została ogłoszona przed rozprawą przed WSA w Warszawie, która odbyła się w dniu 24 stycznia 2012 r. poprzedzającą wyrok WSA z dnia 6 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1294/11. Zawiadomienie o rozprawie przed WSA wraz z odpisem skargi K. S.A. powinno być wysłane na adres syndyka masy upadłości spółki , a zostało wysłane na adres siedziby spółki. Ustalił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 grudnia 2011 r., zarządzono doręczenie zawiadomienia o rozprawie wraz z odpisem skargi syndykowi masy upadłości T. Sp. z o.o. na adres siedziby spółki (ul. [...],[...]), nie zaś na adres biura syndyka (k. 48 akt sądowych). Przesyłka sądowa zawierająca zawiadomienie oraz odpis skargi została zwrócona Sądowi I instancji jako niepodjęta w terminie i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 2 stycznia 2012 r. (zarządzenie z dnia 11 stycznia 2012 r.). Doręczenie nastąpiło na adres wskazany w skardze K. S.A. złożonej do WSA w W-wie. Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie podzielił pogląd wyrażony przez NSA w orzecznictwie, że niezawiadomienie syndyka o wyznaczonej rozprawie musi być uznane za pozbawienie go możności obrony jego praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 10 września 2009 r., sygn. akt I FSK 921/08). Skarżący nie musi wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy. Niezawiadomienie prawidłowo uczestnika postępowania, tj. syndyka masy upadłości T. Sp. z o.o. o toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawie, pozbawiło go możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie miał możliwości obrony swoich praw. Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku z powodu nieważności postępowania, poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostały inne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. VII. W toku ponownego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strony podtrzymały swoje stanowiska. Skarżący m.in. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. podtrzymał dotychczasową argumentację podnosząc, że wyprowadzone przez Urząd Patentowy wnioski nie znajdują potwierdzenia w dowodach, na których organ oparł się przy orzekaniu. Zarzucił, że przede wszystkim nie powinien opierać się na materiale dowodowym znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego, ale sięgnąć do innych dowodów, w tym do dowodu z opinii biegłego na co wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10. Podtrzymywał twierdzenie, że na podstawie dokumentu D1, wykorzystując informacje z dokumentu D2 można wyprowadzić wnioski co do przekroju poprzecznego komory dolnej. Powołując się na widoczny widok z góry palnika na fig. 2 dokumentu D1 przyznał, że pozostałe dwie ścianki komory dolnej nie są widoczne, ale zgodnie z zasadami rzutowania licują się ze ściankami komory górnej – ewentualnie – mogą być cofnięte i ukryte pod kołnierzem. Podtrzymał twierdzenie, że znawca w sposób dorozumiany uzna, że w urządzeniu D1 dwie niewidoczne ścianki komory dolnej licują się ze ściankami komory górnej, co wyjaśnia dokument D2. Powołując się na wywody załączonej do skargi opinii dr inż. L. Z. kwestionował stwierdzenie Urzędu Patentowego dotyczące nieujawnienia w D1 cechy rozwiązania według [...]. Zarzucił rażąco błędną ocenę w odniesieniu do cechy technicznej dotyczącej powierzchni przekroju poprzecznego komory, zdefiniowanej w zależnym zastrzeżeniu 2. VIII. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Aktualne rozpoznanie sprawy jest związane formalnie z uchyleniem wyrokiem z 20 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 913/12 przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2012 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1294/11 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi (skarga pkt VI A). Uchylenie wyroku WSA z 6 lutego 2012 r. na skutek stwierdzonej nieważności postępowania oznacza po pierwsze, że przedmiotem oceny zgodności z prawem ponownie stała się decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], na mocy której organ ten oddalił wniosek K. S.A. z siedzibą w L. o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "[...] " nr [...]. Po drugie, oznacza to przede wszystkim przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy – związanie poprzednimi wyrokami: tut. Sądu z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10, który oddalił skargę kasacyjną K. od wyroku tut. Sądu z 27 grudnia 2007 r. i potwierdził zasadność argumentacji sądu I instancji. Dlatego na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona obecnie decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2011 r. wydana została na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1572/07 (pkt V A), który uchylił poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2012r. nr [...] unieważniającą przedmiotowy patent. Rozstrzygnięcie WSA zaakceptował w całej rozciągłości Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. II GSK 297/10, oddalił kasację K. (pkt V B). Mamy zatem sytuację, w której NSA odpowiedział na zarzuty skargi kasacyjnej pod adresem zakwestionowanego przez K. S.A. wyroku WSA z dnia z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 i w tym zakresie organ był związany w zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. W myśl bowiem zasady określonej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy (v. wyrok NSA z 6 lutego 2013 r. II GSK 2101/11 LEX nr 1277944). W sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, ale wyraża w uzasadnieniu wyroku inną ocenę prawną niż sąd pierwszej instancji, ocena NSA jest wiążąca dla organów administracyjnych oraz wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. (v. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r. II GSK 1093/12, LEX nr 1244482). Należy dodać, że związanie wynikające z omawianego przepisu przestaje jedynie obowiązywać w przypadku zmiany stanu prawnego i faktycznego (wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r. SA/Rz 434/2000). Na gruncie niniejszej sprawy, skoro Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. II GSK 297/10 nie uwzględnił zarzutów skargi kasacyjnej, podzielając i rozwijając ocenę prawną dokonaną przez Sąd I instancji i wskazania co do dalszego postępowania, to – jak wyżej wskazano - ocena NSA była wiążąca dla Urzędu Patentowego RP w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz jest wiążąca obecnie dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszym składzie - na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z tego względu należy podkreślić, że cyt. wyżej wyrok NSA zaakceptował stanowisko Sądu I instancji kwestionujące uprzednią ocenę organu, że zgłoszenie wynalazku z 1990 r. szkodziło nowości i nieoczywistości spornego patentu. NSA wprost powołał się na stanowisko Komisji Odwoławczej w Urzędzie Patentowym RP w decyzji odwoławczej z [...] maja 1994 r., że ani opis ani rysunki nie przedstawiają środków technicznych mających stanowić o istocie rozwiązania, zatem zgłaszający nie ujawnił w zgłoszeniu wszystkich cech niezbędnych dla zrealizowania wynalazku. Co istotne, NSA ocenił, że WSA w wyroku z 27 grudnia 2007 r. (VI SA/Wa 1572/07) "dokonał zgodnie z wytycznymi zawartymi we wcześniejszych wyrokach Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadłych w niniejszej sprawie, szczegółowej i pełnej analizy porównawczej spornego patentu w zakresie jego opisu i zastrzeżeń patentowych z pełną informacją o wynalazku wynikającą ze wcześniejszego zgłoszenia nr [...]". Jak bowiem wynika z oceny NSA – "Sąd I instancji prawidłowo rozumiał znaczenie wszystkich przesłanek patentowalności zawartych w przepisach art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości. Zarówno pojęcia nowości, jak i nieoczywistości rozwiązania określające wynalazek podlegający opatentowaniu były w sposób prawidłowy interpretowane przez Sąd I instancji, a tylko wątpliwości powstały co do oceny technicznych szczegółów zawartych w opisach obu przeciwstawionych sobie rozwiązań technicznych dotyczących obu wynalazków: zgłoszonego za nr [...] z opatentowanym decyzją nr [...]". A. Mając na uwadze powyższe wskazania przy ponownym badaniu legalności zaskarżonej decyzji – pod kątem procesowych i materialnych zarzutów skargi - nie można stracić z pola widzenia podstawowej zasady postępowania spornego przed Urzędem Patentowym – zasady kontradyktoryjności. Pozostaje poza sporem, że wynalazek wg patentu nr [...] "[...] " został zgłoszony i uzyskał rejestrację w Urzędzie Patentowym w dniu [...] marca 1998 roku, a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, która weszła życie w dniu 22 sierpnia 2001 r. Zgodnie zatem z art. 315 ust. 1 p.w.p. prawa m.in. w zakresie wynalazków, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 315 ust. 2 p.w.p. do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle art. 315 ust. 3 p.w.p. ustawowe warunki wymagane m.in. do uzyskania patentu, ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym. Oznacza to, że wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek, "[...], zgłoszony przez K. S.A. podlegał ocenie według przepisów ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, czyli art. 10 i 11. Powyższe zostało wypełnione przez organ w zaskarżonej decyzji, bowiem według wskazań WSA w wyroku z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07, "zarzut braku nowości rozwiązania wymaga udowodnienia, że opatentowany wynalazek jest tożsamy z rozwiązaniem wcześniej zgłoszonym do ochrony, na który udzielono patent. Przy ustaleniu owej tożsamości bierze się pod uwagę opis wcześniejszego wynalazku ujawniający jego istotę, zastrzeżenia patentowe, skrót opisu, a w razie potrzeby rysunki. Dla skuteczności zarzutu braku nowości nie wystarcza podobieństwo później zgłoszonego rozwiązania do opatentowanego wynalazku z wcześniejszym pierwszeństwem, zwłaszcza w sytuacji, gdyby wykazano, że doszło do uzyskania nieoczywistego efektu wynalazku w świetle wcześniejszego stanu techniki. Rozwiązanie jest patentowalnym wynalazkiem, o ile w obszarze technicznym jest przynajmniej jeden nowy nieoczywisty element". Natomiast "argumentów przeciwko nieoczywistości poszukiwać można nie tylko poprzez przeciwstawienie konkretnych znanych rozwiązań, lecz przy uwzględnieniu całego stanu techniki. Zarzut oczywistości powinien być stawiany całemu rozwiązaniu, a nie tylko jego poszczególnym elementom, gdyż nawet połączenie znanych urządzeń czy metod postępowania może wymagać wkładu wynalazczego". Skoro z chwilą wejścia w życie przepisów p.w.p. postępowanie przed Urzędem Patentowym toczy się w trybie tych przepisów (art. 317 p.w.p.), to należy mieć na względzie, że w postępowaniu spornym obowiązywała organ zasada wynikająca z art. 255 ust. 4 p.w.p. (art. 255 zmieniony przez art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. (Dz.U.2004.33.286) z dniem 17 marca 2004 r., bowiem wcześniej regulowały procedurę przepisy wykonawcze). Art. 255 ust. 4 p.w.p. nakazuje, że Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Oznacza to, że podstawę wniosków kierowanych do postępowania spornego określa sam wnioskodawca, a organ orzekający rozstrzyga wyłącznie w granicach wniosku i podstawy prawnej wskazanej przez wnioskodawcę. Z przepisu art. 256 ust. 1 p.w.p. wynika, że do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie k.p.a. nie zmienia istoty postępowania spornego, która sprowadza się do zasady, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Z powyższego wynika zatem, że unieważnienie patentu może nastąpić w sytuacji, gdy poczynione na podstawie dowodów wnioskodawcy ustalenia faktyczno-prawne nie budzą żadnych wątpliwości. A takie wszak wątpliwości legły u podstaw uchylenia przez tut. Sąd wyrokiem z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 decyzji Kolegium Orzekającego Urzędu Patentowego RP z [...] maja 2007 r. nr [...] unieważniającej patent nr [...] na wynalazek pt. "[...] ". Oznacza to, że wnioskodawca, po skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, świadomy wytycznych WSA zawartych w wyroku z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07, uzupełnionych argumentacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie uwzględnił jego skargi kasacyjnej w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10, mógł przed Urzędem Patentowym formułować wnioski dowodowe: składać opinie biegłych – bądź wnioski o ich powołanie wraz z tezami dowodowymi uzasadniającymi przeprowadzenie takiego dowodu przez Kolegium Orzekającego UP. Skarżący nie przejawił jednakże w ponownym postępowaniu administracyjnym jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej – w zakresie omówionym cytowanymi wyżej wyrokami WSA i NSA, która obligowałaby organ administracji do uzupełnienia postępowania dowodowego w kierunku, z którego jako wnioskodawca wywodził określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Należy zwrócić uwagę, że ani sama skarga, ani pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożone w tym postępowaniu nie zarzuca wprost organowi, że z urzędu nie dopuścił dowodu z opinii biegłego. Natomiast wprost takiego wskazania nie można doczytać się z wyroku WSA, który polecił podjęcie wszelkich czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, "nie wykluczając dopuszczenia dowodu z opinii biegłego", a tym bardziej z wyroku NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10 odnosząc się do wskazań WSA w wyroku z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 w zakresie wypowiedzi co do opinii biegłego - dodał słowo "ewentualnie". Oznacza to, że przeprowadzenie tego dowodu przez tak wyspecjalizowany organ administracji jakim jest Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego nie może być wprost narzucone przez sąd administracyjny w ramach kontroli legalności decyzji, a jedynie poddane rozważeniu i to wówczas, o ile organ ten miałby problemy merytoryczne z oceną zebranego - w trybie art. 255 ust. 4 p.w.p. - materiału dowodowego. Na marginesie należy dodać, że przed Urzędem Patentowym postępowanie prowadzi organ odpowiednio wyspecjalizowany do prowadzenia konkretnego rodzaju spraw (tryb zgłoszeniowy i sporny). Przepis art. 256 ust. 1 p.w.p. przyjmuje jako zasadę odpowiednie stosowanie k.p.a., a więc przystosowane do celów i funkcji postępowania spornego. Zgodnie z art. 261 ust. 2 pkt 3 p.w.p. w związku z art. 264 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzje w postępowaniu spornym poprzez swoich ekspertów w zakresie określonym ustawą. Na gruncie orzecznictwa w trybie zgłoszeniowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r. II GSK 300/11) wskazywano, że w warstwie znaczeniowej określenie "ekspert" oznacza biegłego, rzeczoznawcę, specjalistę (W. Kopaliński "Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych"). Przenosząc ten pogląd na postępowanie sporne o unieważnienie patentu na wynalazek - biorą w nim udział biegli (eksperci) posiadający wiadomości specjalistyczne. Nie jest to jednak biegły w znaczeniu proceduralnym, a zatem nie jest osobą powołaną na biegłego przez organ orzekający. Natomiast z wzajemnej relacji przepisów art. 261 ust. 2 pkt 3 p.w.p. w związku z art. 264 ust. 1 p.w.p. i art. 256 ust. 1 p.w.p. wynika, że powołanie w postępowaniu spornym biegłego w trybie art. 84 § 1 k.p.a. może nastąpić li tylko wtedy, gdy zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości specjalistycznych, którymi nie dysponują eksperci wyznaczeni do załatwienia sprawy spornej patentowej. Okoliczność taka nie była wykazana. Niemniej jednak należy wytknąć Urzędowi Patentowemu, że do tej sugestii Sądów orzekających nie odniósł się. Powyższy mankament nie może jednakże mieć istotnego wpływu na wynik sprawy z przyczyn wyżej wskazanych. Dodać należy, że złożona dopiero przy skardze opinia dr inż. L. Z. nie mogła podlegać ocenie Sądu, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zebrany materiał dowodowy w kontekście wydanej decyzji, Nie czyni własnych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Skarżący wycofał się – co jest oczywiste i nie wymaga uzasadnienia - z wniosku dowodowego złożonego w skardze z [...] maja 2011 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego konstruktora, wskazującego tezy dowodowe na jakie dowód ten miałby być przeprowadzony przez sąd administracyjny. Innymi słowy, skarżący ostatecznie nie przedstawił dowodów, które usunęłyby wątpliwości jakie powstały co do oceny technicznych szczegółów zawartych w opisach obu przeciwstawionych sobie rozwiązań technicznych dotyczących obu wynalazków. B. Powyższe oznacza, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty procesowe naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., bowiem nie mogą mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Ich realizacja mogła być badana wyłącznie poprzez kryterium z art. 153 p.p.s.a. dochowania wskazań i oceny prawnej wyroków: tut. Sądu z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10. Niewątpliwie przepis art. 8 k.p.a., wyrażający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, nakłada na organ administracji obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. W szczególności z zasady tej wynika wymóg jednolitości (spójności) poglądów wyrażonych w decyzjach organu, zapadłych w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w odniesieniu do tego samego adresata na tle takiego samego stanu faktycznego, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej. Jednakże owa "zmienność poglądów", de facto, dotyczyła wyłącznie jednej merytorycznej decyzji Kolegium Orzekającego UP korzystnej dla wnioskodawcy z [...] maja 2007 r. nr [...], wyeliminowanej z obrotu prawnego przez w/w wyrok WSA w Warszawie z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 i akceptacje powyższego przez NSA w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10. W ocenie Sądu, nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenia art. 8 k.p.a. uwzględniając konsekwentne działania organu, który decyzją z dnia [...] października 1993 r. odmówił udzielenia patentu zgłoszeniu uprawnionej nr [...] złożonemu w dniu [...] czerwca 1990 r. na wynalazek "[...]" z tego powodu, że zgłoszenie nie nadaje się do opatentowania, gdyż w dokumentacji zgłoszeniowej nie ujawniono cech konstrukcyjnych palnika, dzięki którym można byłoby osiągnąć efekty opisane w przedmiotowym zgłoszeniu. Powyższą argumentację zaakceptowała ówczesna Komisja Odwoławcza przy UP RP działająca jako organ II instancji i po rozpoznaniu odwołania zgłaszającego utrzymała powyższą decyzję w mocy. Mimo tych rozstrzygnięć skarżący wywodził swoje prawo do odmiennej oceny w oparciu o ujawnienie cech konstrukcyjnych palnika w Biuletynie Urzędu Patentowego RP w 1991r. przeciwstawiając zgłoszenie nr [...] we wniosku z [...] listopada 1998r. o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek "[...]" na jaki uprawniony uzyskał ochronę decyzją UP z dnia [...] marca 1998 r. z mocą od dnia [...] lipca 1994 r. Należy zwrócić uwagę, że rozpoznając tę sprawę jako organ II instancji Komisja Odwoławcza Urzędu Patentowego decyzją z [...] grudnia 2000 r. uchyliła rozstrzygnięcie organu I instancji i wniosek o unieważnienie patentu oddaliła. Jedynie z przyczyn formalnych Sąd Najwyższy uchylił obie decyzje Urzędu Patentowego RP wyrokiem z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 196/01, na skutek rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prezesa Urzędu Patentowego RP, , bo organ I instancji nie zajął się zagadnieniem nieoczywistości rozwiązania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP, działając w trybie spornym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] ponownie oddalił wniosek skarżącej spółki o unieważnienie spornego patentu. Kolejne postępowanie przed Kolegium Orzekającym, które wprawdzie doprowadziło do unieważnienia spornego patentu decyzją z [...] maja 2007 r. nr [...] w warunkach związania wytycznymi WSA w wyroku z 22 czerwca 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1530/04 oraz NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2006r. sygn. akt II GSK 371/05, ale ich wykonanie naruszało prawo i decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokami: tut. Sądu z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10. C. Oceniając pozostałe zarzuty skargi naruszenia norm procesowych art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w kontrolowanej obecnie decyzji z [...] lutego 2011r. nr [...], a rozpoznawane poprzez pryzmat związania art. 153 p.p.s.a., należy uznać, że nie znajdują uzasadnienia, bowiem w szeregu kwestiach WSA i NSA dokonały oceny prawnej dotychczasowych ustaleń, i te okoliczności zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. I tak, kwestia interesu prawnego wnioskodawcy, którą organ ponownie się zajął w zaskarżonej decyzji została przesądzona w wyroku tut. Sądu z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07 poprzez uznanie, że wnioskodawca posiada interes prawny z tej racji, że stosuje i nadal chce stosować technologię opisaną w dokumencie patentowym, dotyczącym przedmiotowego rozwiązania. Z tego tytułu między stronami istnieją spory o charakterze cywilnoprawnym, gdyż uprawniony ze spornego patentu wystąpił do wnioskodawcy z roszczeniami z tytułu korzystania z palnika gazów niskokalorycznych, wg patentu [...]. Oznacza to, że interes prawny wnioskodawcy wynika z art. 20 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Należy mieć na względzie, że organ prawidłowo, zgodnie z art. 16 ust. 3 u.o.w., odwołał się do zakresu przedmiotowego spornego patentu nr [...], który został określony w zastrzeżeniach patentowych wymienionych w pkt VI (str. 15-16 nin. uzas.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10 "wątpliwości powstały co do oceny technicznych szczegółów zawartych w opisach obu przeciwstawionych sobie rozwiązań technicznych dotyczących obu wynalazków: zgłoszonego za nr [...] z opatentowanym decyzją nr [...]". Należy podkreślić, że ponownej ocenie organu pod kątem naruszenia art. 10 i 11 u.o.w. podlegały te same dokumenty stanowiące stan techniki dla zgłoszenia wynalazku [...] z [...] lipca 1994 r., na podstawie którego został udzielony sporny patent [...]: - dokument D1 - opis zgłoszeniowy wynalazku nr [...] pt.: "[...] " ogłoszony w Biuletynie Urzędu Patentowego RP [...] z dniem [...] grudnia 1991 r.; - dokument D2 - publikacja w kwartalniku Metalurgia i Odlewnictwo, tom 19, nr 2 (1993), pt.: "Utylizacja niskokalorycznego gazu odpadowego z Huty [...] w [...] ", P. Ładogórski, H. Karcz, R. Miller, M. Pec; - dokument D3 - publikacja "Badania spalania gazu gardzielowego w kotłach parowych zainstalowanych w EC Huty [...]", Wrocław 30.06.1991, Instytut Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów Politechniki [...] Raport nr 36/91; - dokument D4 - publikacja "Palnik do termicznej i katalitycznej neutralizacji gazów odpadowych", Christie V.A., Ljubcik G., Ivannikova L., Milko E., Banaszak T., Miller R. Termiczna utylizacja odpadów - procesy, maszyny i urządzenia - Druga Międzynarodowa Konferencja naukowo-techniczna, P. SI., Gliwice, Katedra Aparatury Cieplnej i Utylizacji Odpadów, Gliwice, maj 1991. Sąd w niniejszym składzie, związany art. 153 p.p.s.a. mając na uwadze realizację wytycznych stwierdza, że Urząd Patentowy ustalił i ocenił rzeczywisty stan rzeczy, a wnioski przezeń wywiedzione w obecnie zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2011 r. są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo przyjął, że przy merytorycznej ocenie nowości spornego rozwiązania art. 10 i 11 u.o.w. wymagają uwzględnienia w zasadzie całego stanu techniki. Zarzut braku nowości może być skutecznie postawiony, jeżeli wynika z porównania dwóch tylko rozwiązań: badanego i przeciwstawionego, przy czym przeciwstawienie najczęściej oparte jest na jednym dokumencie, chyba że takie samo rozwiązanie jest ujawnione w całości w kilku dokumentach. Jednakże istotne jest by przeciwstawione rozwiązanie było identyczne bądź tożsame, tzn. charakteryzowało się takim samym zestawieniem cech technicznych budowy, co rozwiązanie badane. Przy czym, dla patentowalności rozwiązania wystarczy, by wynalazek w obszarze technicznym posiadał przynajmniej jeden nowy i nieoczywisty element. Sąd podziela zatem ocenę organu, że wprawdzie dokument D1 stanowi najbliższy stan techniki dla przedmiotu patentu nr [...], ale skarżący nie udowodnił tożsamości wszystkich cech technicznych spornego rozwiązania z przeciwstawionym zgłoszeniem. Nie jest niekwestionowana okoliczność, że sporny wynalazek posiada wiele cech technicznych znanych z dokumentu D1 (np.: kształt komory "górnej", usytuowanie ukośne płaskiego kołnierza, cylindryczna głowica osadzona na kolektorze wysokokalorycznego gazu, wewnątrz którego umieszczony jest współosiowo przewód powietrza, czy korytkowe stabilizatory usytuowane w płaszczyźnie prostopadłej do głowicy). Zasadnicze znaczenie ma jednak ustalenie, że sporny wynalazek posiada również, wymienione w zaskarżonej decyzji, dwie cechy techniczne nieujawnione w przeciwstawionym zgłoszeniu, które zostały ocenione przez Urząd Patentowy jako bardzo ważne z punktu widzenia poprawnej pracy palnika gazów niskokalorycznych, takie jak: - prostokątny kształt przekroju poprzecznego komory "dolnej", - wielkość powierzchni wspólnego "ukośnego" otworu między komorami "dolną" i "górną" - równą powierzchni przekroju normalnego komory "dolnej". W ocenie Sądu organ w sposób przekonywujący wyjaśnił, dlaczego nie zgodził się z twierdzeniami wnioskodawcy, wobec tak sformułowanej wielkości powierzchni otworu, że niewidoczne na żadnej figurze rysunku dokumentu D1, ścianki wzmiankowanego otworu między komorami "dorozumianie" licują się ze ściankami komory "górnej". Wskazał bowiem, że nie muszą się licować wobec braku jakichkolwiek wzajemnych zależności wymiarowych między komorami "górną" i "dolną", co wynika wprost z geometrii euklidesowej. Sąd podziela jego pogląd, że powyższe oznacza, że na podstawie zgłoszenia [...], któremu z powodu braku ujawnienia odmówiono ochrony - nie można określić kształtu komory "dolnej", jak również wielkości przekroju otworu między tymi komorami, czyli wynalazek w obszarze technicznym posiada przynajmniej jeden nowy i nieoczywisty element wystarczający dla uznania patentowalności rozwiązania. Sąd podziela także dokonaną przez organ ocenę w zakresie nieoczywistości wynalazku. Po pierwsze, należy się zgodzić, ze termin "oczywisty" oznacza, że dla specjalisty rozwiązanie nie wykracza poza zwykły postęp, a jedynie wyraźnie i logicznie wynika ze stanu techniki i jest przez niego oczekiwane. Po drugie, za specjalistę z danej dziedziny należy uważać przeciętnego praktyka dysponującego przeciętną, ogólnie dostępną wiedzą z danej dziedziny, w danej dacie i mającą pełny dostęp do wszystkiego co tworzy stan techniki, a w szczególności do okazanych dokumentów przeciwstawnych. Ma on do swojej dyspozycji typowe środki i możliwości prowadzenia rutynowych prac i doświadczeń. Przy czym, do rozwiązań oczywistych zalicza się jeden lub większą liczbę wcześniejszych dokumentów z najbliższego przedmiotowemu rozwiązaniu stanu techniki traktowanych łącznie, gdy przedmiotowe rozwiązanie ma charakter połączenia kilku rozwiązań cząstkowych i rozpatrywanie nieoczywistości przedmiotowego rozwiązania w stosunku do tych dokumentów. Co istotne, wystarczające jest, by wynalazek był czymś więcej niż rutynową wiedzą specjalisty. Dlatego wystarczyło określić te cechy wynalazku, które nie występują w najbliższym stanie techniki, by uzyskać odpowiedź na pytanie, czy ów specjalista, znający najbliższy stan techniki przy rozwiązywaniu problemu technicznego zastosowanego w wynalazku, mógłby w sposób zawodowo-rutynowy dojść do zastrzeżonego rozwiązania. W ocenie Sądu, powyższe wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP prawidłowo uznało, że po dokonaniu analizy przeciwstawionych w niniejszej sprawie materiałów – ów specjalista nie mógłby dojść w sposób rutynowy do wskazanego rozwiązania. Problemem technicznym rozwiązywanym przez sporny wynalazek jest bowiem spalanie niskokalorycznych gazów odpadowych o wysokiej efektywności spalania - w porównaniu do palników znanych ze stanu techniki. Logiczna i nie budząca wątpliwości jest dokonana przez organ ocena merytoryczna przedstawionych przez wnioskodawcę materiałów, jak i płynący z niej wniosek, że specjalista nie uzyska ze zgłoszenia [...] żadnych informacji dotyczących kształtu komory "dolnej", ani wielkości przekroju otworu pomiędzy komorami "dolną" i "górną". Nie zostały one ujawnione i wbrew ocenie skarżącego, cech tych nie przybliża również dokument D2, gdzie przedstawiony jest jedynie przekrój palnika do utylizacji niskokalorycznego gazu odpadowego o kształcie komory "dolnej" zdecydowanie różnej od tej z wynalazku. Należy podzielić ocenę organu, że powierzchnie dna komory nie są jedną płaszczyzną, bowiem przewody wlotu gazu odpadowego są pod zupełnie innym kątem niż w przedmiotowym wynalazku). Zasadnie organ także uznał, że brak jest również jakiejkolwiek wzmianki o przekroju otworu łączącego obie komory. Nie budzi, zdaniem Sądu także ocena, że znawca nie uzyska żadnych konkretnych informacji dotyczących powyższych danych również z dokumentu D3, gdzie omówiono jedynie (zgodnie z tytułem pracy), warunki niezbędne do prawidłowego spalania gazu gardzielowego, natomiast nie odniesiono się do jakichkolwiek szczegółów konstrukcyjnych samego palnika. Prawidłowa jest także ocena Urzędu Patentowego RP odnosząca się do dokumentu D4. Nie zawiera on bowiem żadnych informacji pozwalających znawcy, w połączeniu z dokumentem D1, dojść bez żadnej inwencji twórczej, do budowy palnika wg spornego rozwiązania. Dokument D4 omawia tylko kwestię komory "górnej", z osadzonymi na kolektorze wysokokalorycznego gazu, licznymi (znacznie więcej niż czteroma) korytkowymi stabilizatorami, stożkowo rozchodzącymi się od osi kolektora, a nie prostopadle jak w spornym wynalazku. Nie budzi zastrzeżeń Sądu także ostateczna ocena organu, że przy jednoczesnej analizie dokumentów D1, D2 i D4 - znawca nie będzie również miał żadnych wskazówek pozwalających mu, w sposób rutynowy, dojść do konstrukcji palnika, jak w spornym patencie, albowiem - jak wskazał organ - żadne z nich nie przedstawia cech technicznych mówiących o kształcie komory "dolnej", czy o wielkości otworu między komorami. Z powyższego także, w ocenie Sądu, jasno wynika, że dokumenty D1 i D4 nie świadczą o braku nieoczywistości spornego rozwiązania. Powyższa ocena oznacza, że skarżącemu nie udało się zakwestionować prawidłowości dokonanej przez Urząd Patentowy oceny w zakresie nowości czy oczywistości wynalazku. Wprawdzie w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. skarżący wdał się w polemikę z oceną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wskazując sposób, jak można wyprowadzić odmienne wnioski co do przekroju poprzecznego komory dolnej z Dokumentu 1, wykorzystując informacje z dokumentu D2. Jego zdaniem, wystarczy widoczny widok z góry palnika (fig. 2 dokumentu D1), by uznać, że niewidoczne pozostałe dwie ścianki komory dolnej licowały się ze ściankami komory górnej – zgodnie z zasadami rzutowania. Ewentualnie mogą być one cofnięte i ukryte pod kołnierzem. Jego zdaniem, znawca w sposób dorozumiany uzna, że w urządzeniu według D1 dwie niewidoczne ścianki komory dolnej licują ze ściankami komory górnej. Należy dodać, że skarżący sam przyznał, że ta cecha techniczna jest szczególnie istotna ze względu na duże natężenia przepływu gazów przez palnik. Z powyższymi argumentami zgodzić się nie można. Są one jedynie polemiką z przeprowadzoną prawidłowo oceną materiału dowodowego, bowiem ustalenia organu nie zostały przez wnioskodawcę podważone żadnymi dowodami na okoliczność ujawnienia w zgłoszeniu wynalazku nr [...] istotnych elementów konstrukcyjnych palnika, który został opatentowany zakwestionowana decyzja nr [...]. Nie można bowiem pominąć, że WSA w wyroku z 27 grudnia 2007 r. sygn. akt VISA/Wa 1572/07, którego ocena wiąże organ jak i Sąd w niniejszym składzie, nie dopuszcza niepewności w ocenie wyrażającej się w użyciu alternatywy "albo". Taka konkluzja byłaby po raz kolejny mankamentem oceny materiału dowodowego, ponieważ nie pozwala na postawienie jednoznacznego wniosku o ujawnieniu spornego elementu. Wskazanie kilku możliwości w dalszym ciągu nie odpowiadałoby na pytanie zadane przez WSA zadane w uzasadnieniu wyroku z 27 grudnia 2007 r., co w przypadku gdy ścianki komory dolnej nie licują ze ściankami komory górnej, albo gdy ścianki komory dolnej będą stanowić odcinki łukowe. Pytania te pozostają aktualne na gruncie aktualnie rozpoznawanej skargi. Brak możliwości odpowiedzi na te pytania, w świetle nadal podnoszonych argumentów skarżącego, oznacza jednoznacznie, że organ nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku o unieważnienie spornego patentu, bowiem z dowodów przedstawionych przez wnioskodawcę nie można wyprowadzać kategorycznego wniosku o ujawnieniu spornego rozwiązania w świetle opisu patentowego [...]. Należy dodać, że Urząd Patentowy RP trafnie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 297/10, w którym Sąd ten poczynił jednoznaczną ocenę przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego, która jest wiążąca dla organu zgodnie z art. 153 p.p.s.a. i pozostaje aktualna przy kontroli legalności decyzji z [...] lutego 2011r. Także obecnie, aktualny jest pogląd wyrażony przez NSA w w/w wyroku, że w szczególności informacje techniczne o wynalazku zgłoszonym w 1990 r. nr [...] nie były wystarczające do zakwestionowania posiadania przez sporny patent przymiotu nowości, czy też nieoczywistości. Aktualna pozostaje przesądzona przez NSA ocena, że nie mogły szkodzić nowości publikacje naukowo techniczne wymienione w uzasadnieniu wyroku, gdyż nie ujawniały one szczegółów rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych zastosowanych w Hucie [...] w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej (trzy publikacje z lat 1991 - 1993). Aktualna na gruncie obecnie rozpoznawanej skargi pozostaje również ocena publikacji powoływanych przez wnioskodawcę, a dotyczące materiału dowodowego świadczącego o braku nieoczywistości opatentowanego wynalazku, które z uwagi na brak konkretnych informacji, nie mogły świadczyć o braku jego zdolności patentowej. Także aktualna pozostaje ocena NSA, że nie może szkodzić zdolności patentowej spornego wynalazku stosowanie przez skarżącą spółkę K. S.A. palnika gazów niskokalorycznych, wg spornego wynalazku, przed jego zgłoszeniem. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 297/10 w jego uzasadnieniu nie tylko potwierdził uzasadnione wątpliwości co do oceny tożsamości przedmiotowego wynalazku opatentowanego decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 1998 r., nr [...] z wcześniejszym zgłoszeniem nr [...]. Jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji wskazywał, że skoro okazało się w wyniku oceny materiału dowodowego, że informacje techniczne o wynalazku zgłoszonym do opatentowania w 1990 r. - przez ten sam podmiot, który następnie zgłosił opatentowany wynalazek - nie były wystarczające do zakwestionowania posiadania przez sporny patent przymiotu nowości, czy też nieoczywistości, to należało ustalić, czy został on w inny sposób udostępniony do wiadomości powszechnej tak, aby dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania były jawne przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu. Żadne dowody na te okoliczności – podpowiedziane niejako przez NSA nie zostały przez wnioskodawcę zgłoszone w toku ponownego rozpatrywania sprawy. Aktualna zatem pozostaje ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie mogły szkodzić nowości spornego rozwiązania publikacje naukowo-techniczne wymienione w uzasadnieniu wyroku WSA, gdyż nie ujawniały one szczegółów rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych zastosowanego w Hucie [...], w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej (trzy publikacje z lat 1991–1993). Dodatkowo wskazał nawet, że sam pełnomocnik wnoszącego skargę kasacyjną przyznał na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zgłoszenie pierwotne nr [...] było powołane w jednej z publikacji naukowych, ale nie było szczegółowo omawiane w tych publikacjach naukowych, a jedynie przywołane w odnośniku. Innymi słowy pozostaje aktualna na gruncie niniejszej skargi jednoznaczna ocena NSA, co do tego, że po pierwsze, publikacje wskazane przez wnioskodawcę nie zawierały konkretnych informacji mogących świadczyć o braku zdolności patentowej spornego wynalazku. Po drugie, że niewątpliwie jawne stosowanie przez skarżącą K. S.A. rozwiązania w postaci palnika gazów niskokalorycznych przez okres 2,5 roku przed dokonaniem zgłoszenia patentu nr [...], nie mogło mu zaszkodzić w zdolności patentowej, (...), gdyż zastosowanie palnika na podstawie pierwszego zgłoszenia nr [...] w ramach umowy licencyjnej i wdrożeniowej w Hucie [...] nie stanowiło ujawnienia przedmiotowego rozwiązania i udostępnienia do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania (art. 11 ustawy o wynalazczości). D. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ dokonał prawidłowej wykładni i znaczenia wszystkich przesłanek patentowalności, zawartych w przepisach art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości. Zarówno pojęcia nowości, jak i nieoczywistości rozwiązania określające wynalazek podlegający opatentowaniu były w sposób prawidłowy zinterpretowane przez organ i wyjaśnione, zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. Organ wyczerpująco wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił wniosku. Nie pozwalały na to wątpliwości jakie powstały co do oceny technicznych szczegółów zawartych w opisach obu przeciwstawionych sobie rozwiązań technicznych dotyczących obu wynalazków, czyli zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem rozwiązania nr [...] z opatentowanym decyzją nr [...]. Przypomnieć należy, że NSA w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10, powołując się na przepis art. 11 ustawy o wynalazczości – ocenił na gruncie poprzedniej decyzji, że w stanie faktycznym, przyjętym przez organ w niniejszej sprawie, tożsamym jak w sprawie niniejszej, decydujące znaczenie dla zanegowania nowości przedmiotowego wynalazku miała ocena publikacji naukowo-technicznych twórców wynalazku w periodykach naukowych, które ukazały się przed datą pierwszeństwa pod względem ujawnienia dla znawcy dostatecznych danych do stosowania wynalazku. Na gruncie niniejszej sprawy, gdy spór dotyczył kwestii, czy w przedmiotowych publikacjach ujawniono dostateczne dane do stosowania przedmiotowego wynalazku dla znawcy od strony technicznej (faktycznej a nie prawnej), należy powołać się na NSA w wyroku z 2 lipca 2010 r. sygn. akt II GSK 297/10, który wskazał, że sam pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że omawiane w zaskarżonej decyzji publikacje nie udostępniły do wiadomości powszechnej, w sposób ujawniający dla znawcy, dostatecznych danych do jego stosowania. Taka ocena, wobec innych środków dowodowych, dodatkowo pozwala na wniosek, że zgłoszenie nr [...] opublikowane w Biuletynie Urzędu Patentowego RP, czyli przekazane do wiadomości powszechnej, nie szkodziło patentowalności spornego wynalazku w rozumieniu 11 ustawy o wynalazczości, , a to z uwagi na braki procesowe w wyjaśnieniu szczegółów technicznych w porównaniu obu zgłoszeń. Sąd podziela zatem argumentację organu odnoszącą się do nowości, że na podstawie zgłoszenia [...] nie można określić kształtu komory "dolnej", jak również wielkości przekroju otworu między tymi komorami. Należy przypomnieć, że tut. Sąd w wyroku VI SA/Wa 1572/07 z 27 grudnia 2007 r., co w pełni podzielił NSA w cyt. wyżej wyroku, oceniając decyzję UP z [...] maja 2007 r., że organ "przeprowadził pogłębioną analizę w kierunkach wskazanych przez WSA", jednakże nie zaakceptował wyprowadzonych z tej analizy wniosków. Nie zaakceptował przedstawionej w decyzji unieważniającej sporny patent argumentacji: niejednoznacznej, przedstawionej w trybie przypuszczającym, gdzie wywiedzione wnioski wzajemnie się wykluczały. Z taką argumentacją skarżącego nadal mamy do czynienia Ponadto Sąd nie znalazł żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Wobec niezasadności zarzutów skargi, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.