VI SA/Wa 141/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. P. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej [...] stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (dalej "Komisja Egzaminacyjna", "organ odwoławczy" lub "organ") uchwałą z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", art. 78h ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1651), po rozpatrzeniu odwołania R. P. (dalej "Zdający" lub "Skarżący") od uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2020 r. z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego (dalej "organ I instancji"), utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania uchwały doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. stwierdził, że Zdający uzyskał wynik negatywny z egzaminu. Z uzasadnienia wynika, że Skarżący z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę niedostateczną. Powołując się na treść art. 78f ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną, Komisja wskazała, iż Skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu. Zdający zaskarżył ww. uchwałę odwołaniem, kwestionując ocenę z zadania z zakresu zasad wykonywana zawodu i zasad etyki. Wniósł o jej podwyższenie i stwierdzenie, że otrzymał ocenę pozytywną z egzaminu adwokackiego. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komisja Egzaminacyjna utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu wskazała, że Egzaminatorzy ocenili jednolicie opracowane przez Zdającego rozwiązanie z zakresu zasad wykonywania zawodu i zasad etyki, w kontekście przesłanek przewidzianych przez art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, na ocenę niedostateczną. Pierwszy z egzaminatorów w uzasadnieniu swojej oceny cząstkowej podniósł, że opinia nie wyczerpuje wymogów formalnych, brak jest wskazania jej przedmiotu, podstawy prawnej, a powołano jedynie stan faktyczny. Zdaniem egzaminatora nie przedstawiono żadnej analizy stwierdzonych uchybień i zawiera jedynie bardzo ogólnikowe wnioski opiniującego. Egzaminator wskazał, że Skarżący w opinii powołał jedynie na wstępie naruszenia § 1 ust 2 Kodeksu Etyki Adwokackiej (dalej "KEA") oraz § 4 i § 16 - bez wskazania ich źródła i ograniczył się do przytoczenia ich treści. W ocenie egzaminatora skarżący nie dokonał żadnej analizy i oceny zachowania adwokata w kontekście zasad wykonywania zawodu określonych w KEA, Regulaminie i ustawie – Prawo o adwokaturze, nie dokonał również subsumpcji podanych ustaleń faktycznych do konkretnych przepisów, które zostały naruszone. Egzaminator wskazał na całkowity brak oceny zachowania adwokata z punktu widzenia zasad wykonywania zawodu i zasad etyki adwokackiej z uwzględnieniem interesu publicznego oraz brak wskazania przy tym na odpowiedzialność dyscyplinarną. Zdaniem egzaminatora nie rozstrzygnięto problemu z uwzględnieniem interesu publicznego. Drugi z egzaminatorów w uzasadnieniu swojej oceny cząstkowej podniósł, że praca Skarżącego zawiera liczne uchybienia, brak jest informacji dotyczących podstawy prawnej opinii oraz informacji dotyczących przedmiotu opinii, a Zdający wyciągnął wnioski i opisał jedynie stan faktyczny. Zdaniem egzaminatora Skarżący prawidłowo wskazał naruszenia w zakresie obowiązków zawodowych oraz z zakresu stosunku do klienta (§ 16 KEA), niestety nie dostrzegł wielu innych istotnych uchybień w działaniu opiniowanego pełnomocnika, tj. naruszenia § 17, § 22, § 27, § 30, § 40 lit a KEA. W ocenie egzaminatora Skarżący opisując uchybienia pełnomocnika, nie wskazał równocześnie podstawy prawnej tych uchybień. Nadto zdaniem egzaminatora nie wysunął prawidłowych wniosków co do naruszeń opiniowanego adwokata, związanych z przestrzeganiem lojalności wobec władz adwokatury. Organ wskazał, że zgodnie z poleceniem zadania, Skarżący miał przygotować opinię prawną na podstawie opisanego stanu faktycznego. Sporządzając opinię prawną należało wskazać źródła prawa stanowiące podstawę wydania opinii. Wskazanie źródeł prawa jest koniecznym nie tylko do sporządzenia opinii, ale niezbędnym elementem do oceny wiedzy Skarżącego, jakie konkretne akty prawne regulują obowiązki adwokata, przy wykonywaniu zawodu oraz jakie przepisy penalizują określone zachowania adwokata naruszające zasady etyki adwokackiej. Opinia skarżącego nie wskazuje żadnego źródła prawa. Wskazanie we wstępie do opinii w trzech punktach: naruszenie §1 ust. 2 "kodeksu etyki", " §4" - bez wskazania źródła prawa, "§ 16" - bez wskazania źródła prawa, jest to jedyny raz kiedy Skarżący wskazał na przepisy prawa. Ponadto, Skarżący, w opisanej w zadaniu egzaminacyjnym sytuacji, nie dostrzegł podstawowych naruszeń jakim było zawiadomienie Sądu w dniu rozprawy i to na kilkanaście minut przed jej wywołaniem, o niemożliwości przybycia na nią z powodu kolizji z innymi czynnościami zawodowymi. Skarżący nie dostrzegł również, że czynności zawodowe, które stanęły dla adwokata w kolizji z wyznaczoną rozprawą nie mogły stanowić żadnego uzasadnienia, bowiem podjął się czynności niedopuszczalnych, to jest udziału w czynnościach egzekucyjnych, czym w sposób rażący naruszył § 58 KEA. Co więcej, Zdający nie dostrzegł, że adwokat podejmując się prowadzenia sprawy przeciwko klientom adwokatów, z którymi współpracował w ramach łączącej ich umowy o stałej współpracy, naruszył zasady lojalności wynikającą z § 31 ust. 2 KEA. Zasada ta nakazuje zachowanie najwyższej lojalności wobec kolegów współpracujących w ramach kancelarii i powstrzymania się od jakichkolwiek działań naruszających taką lojalność również po zakończeniu współpracy. Skarżący nie dostrzegł również istotnego naruszenia jakim było niepłacenie składek korporacyjnych co stanowi naruszenie art. 44 ust. 3 ustawy – Prawo o adwokaturze i jest spenalizowany w § 65 KEA. Zdający nie zwrócił także uwagi, że kierowanie pod adresem kuratora zarzutu braku profesjonalizmu a zwłaszcza określeń "bezduszny terrorysta" stanowi nadużycie adwokackiej wolności słowa, zagwarantowanej w art. 8 ustawy – Prawo o adwokaturze i jest deliktem dyscyplinarnym opisanym w § 17 oraz 27 KEA. Komisja Egzaminacyjna w uzasadnieniu uchwały podkreśliła, że znajomość zasad etyki a zwłaszcza kardynalnych jej zasad, jest podstawowym obowiązkiem adwokata. Nie może zatem wykonywać zawodu osoba, która nie znając tych zasad nie będzie ich przestrzegała. Przestrzeganie zasad etyki jest podstawą wykonywania zawodu zaufania publicznego jakim jest zawód adwokata. Na uchwałę organu odwoławczego Zdający wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 78d ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez uznanie, że rozwiązując zadanie z części piątej egzaminu adwokackiego (zadanie z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki) Skarżący nie wykazał przygotowania do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w sytuacji gdy sporządzona praca jest prawidłowa, a wszystkie podniesione w niej argumenty są trafne, co pozwala uznać, że Skarżący jest przygotowany do należytego i samodzielnego wykonywania zawodu adwokata; 2) art. 78e ust. 2 i 4 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez dokonanie oceny sporządzonej pracy bez przeanalizowania i rozważenia całości zaproponowanego rozwiązania w sporządzonej pracy egzaminacyjnej, oraz bez uwzględnienia kryteriów ocen wynikających z ustawy o adwokaturze, z jednoczesnym przyjęciem dowolnych i niejasnych kryteriów oceny; 3) art. 78d ust. 10 w związku z art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez pominięcie wskazanej w ustawie gradacji ocen cząstkowych uzależnionych od wskazanych w ustawie kryteriów oceny prac egzaminacyjnych i dokonanie oceny pracy Skarżącego tylko w oparciu o znajdujące się w niej uchybienia, bez odniesienia się do elementów pozytywnych; 4) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (w szczególności pominięcie gradacji ocen cząstkowych i zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego praca Skarżącego nie zasługuje na ocenę pozytywną), co ostatecznie skutkowało uznaniem, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania; 5) art. 8 i 11 k.p.a., w zw. z art. 78h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i wydanie rozstrzygnięcia bez odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności bez odniesienia się do elementów pozytywnych sporządzonej przez Skarżącego pracy w kontekście wskazanej w ustawie - Prawo o adwokaturze gradacji ocen cząstkowych uzależnionych od wskazanych w tej ustawie kryteriów oceny prac egzaminacyjnych, co skutkowało dodatkowo podważeniem zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez niesprawiedliwą i nie znajdującą uzasadnienia w obiektywnych kryteriach ocenę pracy; 6) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia rozstrzygnięcia i nie wyjaśnienie jednoznacznie, z jakich powodów sporządzona przez Skarżącego opinia prawna w ramach części piątej egzaminu adwokackiego nie zasługuje na ocenę pozytywną (dostateczną), z jakich przyczyn Skarżący nie wykazał się wiedzą na poziomie przynajmniej dostatecznym (przy uwzględnieniu gradacji ocen cząstkowych), w tym również ogólnikowe i nieprecyzyjne odniesienie się do zarzutów odwołania; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy uchwały organu I instancji w sytuacji, gdy z powodu uchybień, Komisja Egzaminacyjna winna była na podstawie uchylić uchwałę i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy poprzez uznanie, że Skarżący otrzymał z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dostateczną i tym samym uzyskał wynik pozytywny z egzaminu adwokackiego. Mając na uwadze podniesione zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i uchwały ją poprzedzającej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała ani uchwała organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Komisji Egzaminacyjnej II stopnia, utrzymująca w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej w [...], że Zdający uzyskał negatywny wynik z egzaminu adwokackiego. Skarżący z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę niedostateczną, co skutkowało otrzymaniem całościowego negatywnego wyniku. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 78d ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. W myśl art. 78e ust. 2 ww. ustawy, oceny rozwiązania każdego z zadań z części od pierwszej do czwartej egzaminu dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Oceny rozwiązania zadania z części piątej egzaminu dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy wyznaczeni przez przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu publicznego. Każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu adwokackiego, przy czym co istotne pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu adwokackiego otrzymał ocenę pozytywną (art. 78f ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze). Cel i charakter egzaminu zawodowego, przy ocenie prac z poszczególnych części egzaminu dopuszcza możliwość różnego, acz prawidłowego rozwiązania tych samych zadań. Kwestia ta jest niesporna i wielokrotnie już była podkreślana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przepis art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, wyszczególnił najważniejsze kryteria oceny prac pisemnych z tych części egzaminu, tj. 1) zachowanie wymogów formalnych, 2) właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, 3) poprawność rozstrzygnięcia problemu egzaminacyjnego, 4) należyte zabezpieczenie interesu reprezentowanej strony (w przypadku zadań z części od pierwszej do czwartej) lub interesu publicznego (w przypadku zadania z części piątej). Przesłanki te mają charakter pojęć niedookreślonych (szacunkowych), których indywidualizacja dokonywana jest przez egzaminatorów i komisje podejmujące uchwały w odniesieniu do konkretnego przypadku (por. M. Jaśkowska, Uznanie administracyjne a inne formy władzy dyskrecjonalnej administracji publicznej, System Prawa administracyjnego, Tom 1, Warszawa 2010, s. 256). W pojęciach niedookreślonych zakodowana jest swoboda oceny stanu faktycznego z punktu widzenia danej wartości (zob. Z. Cieślak, w: Prawo administracyjne, Z. Cieślak. I. Lipowicz, Z. Niewiadomski, s. 83-87), którą na gruncie regulacji egzaminu jest sprawdzenie przygotowania prawniczego zdających do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego (art. 78d ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze). Określone w przytoczonym przepisie art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, kryteria muszą być spełnione łącznie, bo tylko wtedy uprawniona jest ocena, że zdający jest przygotowany do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata (vide: wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012 r., II GSK 921/11, z dnia 8 sierpnia 2012 r., II GSK 1037/12, z dnia 12 grudnia 2012 r., II GSK 1854/11). Taka regulacja, mająca na celu ochronę interesu społecznego, ma gwarantować dopuszczenie do wykonywania zawodu zaufania publicznego osób, których przygotowanie pod względem samodzielności i należytej wiedzy nie może budzić wątpliwości (vide: wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II GSK 195/12). Dokonując więc oceny prac z poszczególnych części egzaminu należy kierować się wskazówkami w tym przepisie zawartymi, odnosząc je indywidualnie do każdej pracy. Za trafne przy tym należy uznać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 r., II GSK 108/12), że opis istotnych zagadnień nie ma charakteru wiążącego i nie tworzy nowych kryteriów ocen, gdyż te zawarte są wyłącznie w ustawie - Prawo o adwokaturze. Należy zauważyć, że egzaminatorzy ocenili jednolicie opracowane przez zdającego zadanie z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki, w kontekście przesłanek przewidzianych przez art. 78e ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, na ocenę niedostateczną. Wydana przez organ odwoławczy uchwała w pełni odpowiada wymaganiom zawartym w art. 107 k.p.a., w szczególności co do uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Zarówno zaskarżona uchwała, jak i uchwała ją poprzedzająca, zawierają wyczerpujące uzasadnienia podjętych przez organy rozstrzygnięć. Komisja Egzaminacyjna w sposób wnikliwy opisała nieprawidłowości w pracy Zdającego, uzasadniając niedostateczną ocenę i negatywny wynik z egzaminu adwokackiego, jednocześnie odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu. Tym samym, zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 ustawy - Prawo o adwokaturze, należało uznać za chybiony. Równie nietrafne są pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Organy zasadnie wskazały, że wskazanie źródeł prawa jest konieczne nie tylko do sporządzenia opinii prawnej, ale stanowi niezbędny element oceny wiedzy Skarżącego, jakie konkretne akty prawne regulują obowiązki adwokata, przy wykonywaniu zawodu oraz jakie przepisy penalizują określone zachowania adwokata naruszające zasady etyki adwokackiej. Natomiast przygotowana przez Zdającego podczas egzaminu opinia prawna nie wskazuje żadnego źródła prawa. Wskazanie we wstępie do opinii w trzech punktach: naruszenie §1 ust. 2 "kodeksu etyki", " §4" - bez wskazania źródła prawa, "§ 16" - bez wskazania źródła prawa, nie można uznać za prawidłowe i wystarczające powołanie źródeł prawa. Co więcej, Skarżący nie dostrzegł w przedstawionym w zadaniu egzaminacyjnym stanie faktycznym podstawowych naruszeń popełnionych przez adwokata. Do tych naruszeń należało zawiadomienie Sądu w dniu rozprawy, na kilkanaście minut przed jej wywołaniem, o niemożliwości przybycia na nią z powodu kolizji z innymi czynnościami zawodowymi, które de facto nie mogły stanowić żadnego uzasadnienia w świetle § 58 KEA. Ponadto, adwokat podejmując się prowadzenia sprawy przeciwko klientom adwokatów, z którymi współpracował w ramach łączącej ich umowy o stałej współpracy, naruszył zasady lojalności wynikającą z § 31 ust. 2 KEA, czego Skarżący również nie dostrzegł, jak również nieopłacania przez adwokata składek korporacyjnych (art. 44 ust. 3 ustawy – Prawo o adwokaturze, spenalizowany oraz § 65 KEA), czy nadużycia adwokackiej wolności słowa (art. 8 ustawy – Prawo o adwokaturze i § 17 oraz 27 KEA). W ocenie Sądu, Komisja Egzaminacyjna wyczerpująco uzasadniła swoje stanowisko, dlaczego mankamenty pracy nie pozwoliły na uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu. Należy jeszcze raz podkreślić, że zgodnie z art. 78d ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze, egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Zasadniczym celem szkolenia przeprowadzonego podczas aplikacji jest przygotowanie profesjonalistów, którzy w przyszłości będą wykonywać zawód zaufania publicznego. Przywołany przepis uzasadnia wysokie wymagania stawiane zdającemu, co koresponduje zarówno z interesem adwokackiej korporacji zawodowej jak i z ochroną interesu publicznego rozumianym jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane. Precyzyjnie wyraził to NSA w wyroku z 13 lutego 2014 r., II GSK 1929/12, odnoszącym się wprawdzie do egzaminu radcowskiego, aktualnego jednak również odnośnie egzaminu adwokackiego. Stwierdził on bowiem, że "Wychodząc z założeń aksjologicznych ustawy o radcach prawnych, normującej ten zawód zaufania publicznego, niewątpliwie znacznie wyższą wartością, która powinna być braną pod uwagę w pierwszej kolejności przez komisję egzaminacyjną, jest wzgląd, aby wynik egzaminu radcowskiego odpowiadał poziomowi przygotowania prawniczego do wykonywania wspomnianego zawodu, nie zaś, co ma drugorzędne znaczenie, interesowi osoby przystępującej do tego egzaminu, zainteresowanej uzyskaniem wyniku pozytywnego. (...) W postępowaniu dotyczącym ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego obowiązkiem organów administracyjnych jest ochrona interesu publicznego, który w tym wypadku należy rozumieć, jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane". Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, przeprowadzając postępowanie w sposób zgodny z przepisami prawa procesowego, zaś wydane w sprawie uchwały nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.