VI SA/Wa 1517/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. S. i E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("WITD") z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł na E. i B. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą E. w [...] ("skarżący"). Decyzja GITD została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust.1 i 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., dalej: "p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222, dalej: "u.d.p."). Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: W dniu [...] lutego 2018 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] (dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 11,5 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz trzyosiową naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...] . Pojazdem kierował G. L., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie z miejscowości [...] do [...] z ładunkiem artykułów umieszczonych na paletach (ładunek podzielny). Podczas kontroli kierowca okazał m.in. dokument CMR z dnia [...] lutego 2018 r. wraz ze szczegółowym wykazem artykułów. Dokonano ważenia pojazdu, w wyniku którego ustalono, że pojazd przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Nacisk ten po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 14,5 t, co dało przekroczenie o 3 t (26,08%). Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem. Podczas kontroli w charakterze świadka został przesłuchany kierowca. W związku ze stwierdzonym naruszeniem WITD wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł jak za brak zezwolenia kategorii VII. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucili naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie przesłuchania osób (wspólników) zarządzających spółką na okoliczność, że nie mieli oni wpływu na powstanie naruszenia, ponieważ załadunek został wykonany przez inny podmiot. W ocenie skarżących organ naruszył także art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. b) p.r.d. poprzez niezastosowanie tego przepisu. W ocenie skarżących kierowca podczas kontroli mógł być zestresowany albo zeznał nieprawdę. Zdarza się bowiem, że kierowcy w celu uniknięcia odpowiedzialności pracowniczej oświadczają różne treści, które powinny zostać zweryfikowane, a nie przyjmowane za prawdziwe. W odwołaniu podkreślono także, że kierowca nie miał wpływu na rozmieszczenie ładunku. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., GITD utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ powołując się na art. 64 ust. 1 p.r.d. wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu, natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (art. 140aa ust. 1 p.r.d.). W myśl art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. GITD wskazał, że droga krajowa nr [...] w miejscowości [...] nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878). W związku z powyższym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu wynosił 11,5 t. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 19 grudnia 2017 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym WWS i nr fabrycznym [...] . Waga ta legitymowała się świadectwem legalizacji pierwotnej z dnia 31 stycznia 2017 r. wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2019 r. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Nacisk ten po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 14,5 t, co dało przekroczenie o 3 t (26,08%). Organ wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11.5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary' pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi. rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie obowiązujących przepisów możliwa jest nawet odpowiedzialność wszystkich uczestników przewozu naruszającego normy dotyczące przeciążenia pojazdu, tak podmiotu wykonującego przejazd, jak i m.in. załadowcy, nadawcy. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest jednak odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności m.in. załadowcy, czy nadawcy. Organ wskazał przy tym, że czynności załadunkowe niewątpliwie wywierają wpływ na sposób przewożenia ładunku. Jednakże jako takie nie są związane z odpowiedzialnością podmiotu wykonującego przejazd, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 p.r.d. Podmiot wykonując przejazd odpowiada bowiem za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140aa ust. 1 p.r.d. Organ odwoławczy podniósł także, że skarżący nie przedstawili dowodów dla uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Ocenił przy tym, że zeznania kierowcy złożone w dniu kontroli są wiarygodne. Kierowca ten zeznał, że nie znał dopuszczalnego nacisku osi na drodze, po której prowadził pojazd, nie był przeszkolony w zakresie rozmieszczenia ładunku w przestrzeni ładunkowej, tak aby nie prowadziło to do przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi. Kierowca nie wskazywał przy tym np. na stan zdrowia, czy na stres, które to okoliczności mogłyby uniemożliwić przesłuchanie go w charakterze świadka. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 4 p.r.d. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zauważyli, że w rozpoznawanej sprawie przewożono ładunek podzielny, w związku z tym nie można było uzyskać zezwolenia kategorii VII. Poza tym skarżący wskazali na nieprawidłowości przy wykonywaniu czynności kontrolnych w zakresie wyznaczania całkowitej masy pojazdu za pomocą pary wag typu SAW 10C. Podnieśli także, że przedsiębiorca zatrudniając zawodowego kierowcę ze wszystkimi stosowanymi uprawnieniami ma prawo spodziewać się tego, że po przejściu kursu na prawo jazdy kategorii C+E, kwalifikacji wstępnej zakończonej egzaminem państwowym oraz szkoleń okresowych, jakim kierowca zawodowy zmuszony jest cyklicznie się poddawać, będzie on dysponował odpowiednią wiedzą w zakresie załadunku. Kierowca zgodnie z prawdą odpowiedział, że pracodawca nie przeszkolił go w zakresie sposobu rozmieszczenia ładunku ponieważ strona sama nie szkoli kierowców - zleca to podmiotom zewnętrznym. O takie zaś formy szkolenia osoba przesłuchująca nie zapytała kierowcę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja GITD nie narusza prawa, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczanych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określa wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8. W niniejszej sprawie zatrzymano do kontroli pojazd członowy na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] . Ww. odcinek drogi należy do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Nacisk ten po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę wyniósł 14,5 t, co dało przekroczenie o 3 t (26,08%). Odpowiadając na skargę Sąd zauważa, ze wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu jest pomiar dokonany w toku kontroli drogowej na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, stosownie do ich przeznaczenia i sposobu użycia, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków osi oraz masy pojazdu. Tylko kontrola parametrów pojazdu wykonana z zachowaniem tych zasad i trybu pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania. Wobec zarzutów skargi Sąd podkreśla, że podczas kontroli stwierdzono jedynie naruszenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego i nie stwierdzono przekroczenia innych dopuszczalnych norm. Wbrew wywodom skargi, użyte podczas ważenia wagi nie były wagami SAW 10C. Pojazd został zważony przy wagi typu WWS o nr fabrycznym [...] . W dniu kontroli waga ta posiadała zaś ważne świadectwo legalizacji pierwotnej wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] , a stanowisko do ważenia zostało zmierzone przez uprawnionego geodetę. Sąd podkreśla przy tym, że protokół z kontroli drogowej ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego (tu kierowcy pojazdu), który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy, do odtworzenia. Orzecznictwo przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej, gdyż zostaje w nim utrwalony stan rzeczy jaki kontrolerzy i osoby uczestniczące w kontroli zastali w momencie jej przeprowadzenia (por. także wyroki NSA z 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 i z 13 stycznia 2015 r. II GSK 2123/13). Kierowca w tej sprawie odmówił podpisania protokołu bez podania przyczyny. Nie oznacza to jednak, że powyższy dokument utracił walor dokumentu urzędowego. Kierowca nie wnosił jednocześnie żadnych uwag do zastosowanej procedury ważenia, pouczono go o sposobie ważenia, miał możliwość zapoznania się m. in. ze świadectwem legalizacji wagi, protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Z protokołu przesłuchania kierowcy jako świadka wynika, że nie wnosił o ponowne ważenie. Tak więc brak jest w sprawie podstaw do podważenia ustaleń organu dokonanych na podstawie okoliczności wynikających z ww. dowodów. W tak ustalonym stanie faktycznym organ, wbrew przekonaniu skarżących, prawidłowo nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII. Odnosząc się zaś do argumentacji wynikającej ze skargi wskazać należy, że stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział jednak w ww. zakresie odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz wprowadził konstrukcję prawną polegającą na nałożeniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3 p.r.d. wynika, że ustawodawca wyróżnił siedem kategorii zezwoleń, których uzyskanie wymagane jest w zależności od posiadanych przez pojazd lub zespół pojazdów parametrów, które określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d. uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Odniesienie do konkretnej kategorii zezwolenia ma na celu ustalenie wysokości kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Tak więc z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, brak możliwości uzyskania zezwolenia kategorii od III-VII nie ma żadnego znaczenia. Sąd podziela także stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej. W świetle ustaleń kontroli nie można bowiem przyjąć, że skarżący (jako podmiot wykonujący przejazd) dochowali należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie mieli wpływu na powstanie naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Profesjonalny przewoźnik powinien mieć świadomość, że sposób rozmieszczenia ładunku w przestrzeni ładunkowej ma wpływ na rozkład ciężaru na poszczególne osie naczepy. Argumentacja strony opiera się na wadliwym założeniu, że stwierdzenie, iż załadowca w sposób nieprawidłowy rozmieścił ładunek w pojeździe (wskutek czego pojazd ten uznany został za nienormatywny) wyłącza odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd tym pojazdem po drodze publicznej. Tymczasem tak nie jest. Art. 140aa ust. 3 p.r.d. umożliwia nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak i na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, np. załadowcę. Każdy z tych podmiotów niezależnie od siebie może ponieść odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie dopuszczalnych norm (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., II GSK 2207/14; z dnia 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2491/14; z dnia 15 grudnia 2016 r., II GSK 1370/15, z dnia 10 listopada 2016 r., II GSK 939/15). Zatem ewentualne ustalenie, że załadowca nie rozmieścił ładunku w sposób niepowodujący naruszenia dopuszczalnych norm w zakresie nacisku na poszczególne osie, nie wyłącza automatycznie odpowiedzialności przewoźnika. W tej sprawie poza sporem jest brak po stronie skarżącej działań obliczonych na weryfikację/sprawdzenie obciążenia osi załadowanego pojazdu przed jego wyjazdem na drogę publiczną. Podkreślić należy, że odpowiedzialność za naruszenie ww. przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym jest odpowiedzialnością administracyjną - a nie karnoadministracyjną - przewoźników. Ma więc charakter obiektywny, jest odpowiedzialnością za wystąpienie zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Wynika z tego domniemanie odpowiedzialności przewoźnika, które może on obalić jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Ciężar dowodu wykazania tych przesłanek spoczywa na przedsiębiorcy/przewoźniku, gdyż to on wywodzi z tego przepisu skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/08). Istotą rozwiązania przyjętego w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. (w zw. z ust. 1 tego przepisu) jest, że kara dotyczy samego przejazdu, a organ nie ma obowiązku badania z własnej inicjatywy, czy przewoźnik dochował należytej staranności. Przepis art. 140aa ust. 4 pkt 1 tej ustawy powoduje, że organ - choć nie ma obowiązku poszukiwać dowodów na dochowanie tej staranności lub na brak wpływu na powstanie naruszenia, to jednak nie powinien ich pominąć, oczywiście o ile są mu znane (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2016 r. II GSK 1215/15). Sąd wskazuje przy tym, że skarżący nie mogą skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności podnosząc, że kierowca był przeszkolony w zakresie niezbędnej wiedzy dotyczącej procedur dokonywania transportu drogowego. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. Zatem to na skarżących spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowców), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują. W konsekwencji słuszna jest ocena organu, że strona nie dostarczyła przekonujących dowodów na wyłączenie jej odpowiedzialności w oparciu o ww. przepisy, organ prawidłowo nie zastosował zatem instytucji umorzenia postępowania na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Wbrew twierdzeniom strony, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zostały zebrane wszystkie niezbędne dowody do ustaleń faktycznych, zostały prawidłowo ocenione i organy Inspekcji Transportu Drogowego w konsekwencji poczyniły prawidłowe ustalenia, a następnie zastosowały prawidłowo przepisy prawa materialnego. Reasumując, Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302).