VI SA/Wa 1802/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 roku Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 17 pkt 2 i art. 5 § 2 pkt 4 kpa w zw. z art. 122 § 3 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie nałożenia na I.Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] grzywny w wysokości 6 000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 października 2014 r., polegających na wycofaniu z obrotu zabawki wózek spacerowy dla lalek, # 322575, kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.2 i pkt 1.3 załącznika nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011- r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454 ze zm.), powiadomieniu konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach w formie ogłoszenia o wielkości min. 7/7 cm w trzech dziennikach o zasięgu ogólnopolskim oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, nałożył na zobowiązaną I.Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 2 000 złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., polegających na wycofaniu z obrotu zabawki wózek spacerowy dla lalek, # 322575, kod kreskowy [...], niezgodnej z wymaganiami określonymi w pkt 1.2 i pkt 1.3 załącznika nr 1 "Szczegółowe Wymagania Bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454, ze zm.), powiadomieniu konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach w formie ogłoszenia o wielkości min. 7/7 cm w trzech dziennikach o zasięgu ogólnopolskim o treści: "I.Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] informuje, iż wprowadzona do obrotu zabawka wózek spacerowy dla lalek, # 322575, kod kreskowy [...], nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r., Nr 83, poz. 454, ze zm.), z uwagi na to, że w trakcie badania wózek złożył się i połamał, co stanowi zagrożenie dla zdrowia dziecka, jak również na dostępność ostrego zadzioru, który stwarza nadmierne ryzyko zranienia na skutek kontaktu z nim. Ogłoszenie publikuje się w związku z decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [...] z dnia [...] października 2014 r." oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają, wezwał do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego postanowienia na rachunek bankowy [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], Biuro Organizacyjno-Administracyjne, w NBP/Oddział w [...],[...], poinformował, że w przypadku nieuiszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, ze zm.), wezwał do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wystawionym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązków w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzona na zlecenie Prezesa UOKiK przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej kontrola wykonania obowiązków określonych w decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r. wykazała, iż zobowiązana spółka nie wykonała nałożonych obowiązków, tj. nie przekazała wszystkich dowodów potwierdzających wycofanie przedmiotowego wyrobu z obrotu oraz nie zamieściła wymaganych ogłoszeń w trzech dziennikach o zasięgu ogólnopolskim. W toku kontroli zobowiązana oświadczyła, iż nie otrzymała dowodów wycofania wyrobu od 9 odbiorców, pomimo licznych prób kontaktu z tymi kontrahentami, a także, iż z uwagi na trudną sytuację finansową nie jest w stanie wykupić ogłoszeń w gazetach i uczyni to w styczniu, jeśli sytuacja finansowa jej na to pozwoli. Prezes UOKiK wystosował do zobowiązanej w dniu [...] stycznia 2015 r. upomnienie w którym wezwał do wykonania obowiązków nałożonych decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na ich niewykonanie pismem z dnia 19 lutego 2015 r., Prezes UOKiK przekazał Wojewodzie [...] tytuł wykonawczy z dnia 19 lutego 2015 r., i złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie, proponując jako środek egzekucyjny grzywnę w celu przymuszenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Stwierdził, że bezspornym jest fakt, iż zobowiązana nie wykonała obowiązków nałożonych na nią decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., oraz wskazanych w tytule wykonawczym z dnia [...] lutego 2015 r. W związku z powyższym organ egzekucyjny w sposób uprawniony i w pełni uzasadniony zastosował wobec zobowiązanej najmniej uciążliwy środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia (art. 7 § 3 PEA) jednakże z uwagi na uchybienia proceduralne, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 18 PEA oraz prawa materialnego, tj. art. 121 § 2 PEA, jakich dopuścił się organ egzekucyjny wydając postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. musi ono zostać uchylone w całości. Organ zauważył, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może jedynie uzasadniać złożenie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie zażalenia na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia (m. in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2008 r., II SA/G1 329/08, LEX 513197). Stwierdził, że na zobowiązanej, która wprowadziła kwestionowany wyrób do obrotu, ciąży m. in. obowiązek wycofania wyrobu z obrotu od wszystkich odbiorców i uzyskanie stosownych dowodów potwierdzających brak wyrobów w obrocie u odbiorców. Zobowiązana została poinformowana, jakie dowody należy przedstawić na okoliczność podjętych działań. Pomimo tego, zobowiązana nie przedstawiła wszystkich dowodów na wycofanie wyrobu z obrotu. Reasumując, Prezes UOKiK uznał za zasadne dla skutecznego przymuszenia do wykonania obowiązków, wynikających z decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r. nałożenie na zobowiązaną grzywny w wysokości 2 000 złotych. Zdaniem organu jest to wielkość dostateczna do wywarcia nacisku na zobowiązaną. Wysokość grzywny sprawia, iż jest ona jednocześnie odczuwalna i spełnia swoje ustawowe zadanie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny, stan majątkowy oraz zachowanie zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, jest to kwota wystarczająca. W ocenie organu nałożenie grzywny w takiej wysokości czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego, zasadom ogólnym postępowania egzekucyjnego i odpowiednio stosowanym zasadom procedury administracyjnej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I.Sp. z o. o. Sp. K., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie 2 i nałożenie grzywny w wysokości co najwyżej 500 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego tj.: -art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nie uwzględnienia przy ustalaniu wymiaru grzywny zachowania zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, -art. 121 § 2 p.e.a. poprzez brak wystarczającego wskazania okoliczności; które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2,000 zł. W uzasadnieniu skargi stwierdziła m.in., iż postanowienie jest niesłuszne, w części w jakiej nakłada grzywnę w celu przymuszenia w kwocie ponad 500 zł. Zwróciła uwagę, iż już po wydaniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r., wyznaczającego termin 21 dni na usunięcie niezgodności wyrobu, tj. zabawki produkcji chińskiej - Wózka spacerowego dla lalek, # 322.2575, lub wycofanie go z obrotu oraz powiadomienie konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach na stronie internetowej [...] oraz w jednym dzienniku o zasięgu ogólnopolskim w formie ogłoszenia, podjęła czynności celem wykonania nałożonego obowiązku, Przede wszystkim skierowane zostały do wszystkich kontrahentów spółki, którzy dokonali zakupu przedmiotowej zabawki, pisma z prośbą o podanie stanów magazynowych przedmiotowej zabawki. Niestety, żaden z kontrahentów nie udzielił odpowiedzi. Umieściła również na swojej stronie internetowej w dziale aktualności informację o wycofaniu przedmiotowej zabawki z rynku. Jak dotąd nie zgłosił się nikt w celu odkupienia wycofywanej zabawki. W ocenie skarżącej, podejmowane w dalszym ciągu czynności mające na celu wykonanie zobowiązania, uzasadniały uchylenie nałożonej grzywny w całości. Nadto, także w toku postępowania odwoławczego, podejmowała czynności celem wykonania nałożonego na nią zobowiązania, m.in. uzyskując oświadczenia od kolejnych kontrahentów, wystawiając odpowiednie korekty faktur VAT jeżeli zachodziła taka konieczność w związku z dodatnimi stanami magazynowymi, jednakże część kontrahentów nie udzieliła odpowiedzi na zapytanie skarżącej, stąd też nie było możliwe ustalenie czy posiadają oni przedmiotowe zabawki na stanie. Powyższe jasno pokazuje, że skarżąca podejmowała wszelkie możliwe działania, i to kilkakrotnie, nawet; już po nałożeniu na nią przedmiotowej grzywny, celem wykonania obciążającego ją zobowiązania, Okoliczności te należy zatem uznać za w pełni uzasadniające dalsze zmniejszenie wysokości grzywny. Podniosła także, iż nie dysponuje żadnymi środkami przymusu w stosunku do swoich kontrahentów, a z częścią z nich pozostaje w sporach sądowych. Skarżąca przywołała również swoją trudną sytuację finansową i zaległe zobowiązania finansowe wobec byłego wspólnika i kontrahentów, co uniemożliwia jej na chwilę obecną wykupienie ogłoszeń w gazetach. Stwierdziła, że nałożenie grzywien może doprowadzić do jej upadłości. Zdaniem skarżącej, ta okoliczność oraz niemożność wyegzekwowania przez nią oświadczeń od kontrahentów powinna uzasadniać zmniejszenie grzywny do 500 złotych. Nadto, zdaniem skarżącej, Prezes UOKiK określił wysokość nałożonej grzywny w oderwaniu od zachowania skarżącej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, której Prezes nie zbadał, pomimo podkreślenia doniosłego znaczenia obu tych czynników przy wymierzaniu grzywny. Skarżąca stwierdziła, że wysokość nałożonej grzywny jest zbyt wygórowana w stosunku do wartości zakwestionowanego towaru, nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy, nie czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny, skarżąca nie kwestionuje, że nie wykonała obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. Podnosi natomiast zarzut nieuwzględnienia słusznego interesu strony i brak zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nie uwzględnienia przy ustalaniu wymiaru grzywny zachowania zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej a także brak wystarczającego wskazania okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2,000 zł. Przedmiotem regulacji ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) jest postępowanie mające na celu bądź przymuszenie zobowiązanego do wykonania ciążących na nim obowiązków (postępowanie egzekucyjne), bądź stworzenie warunków ułatwiających przyszłą egzekucję (postępowanie zabezpieczające). Postępowanie egzekucyjne należy zdefiniować jako zespół czynności organu egzekucyjnego, zobowiązanego oraz innych uczestników postępowania, podjętych w celu ostatecznego urzeczywistnienia normy prawa materialnego. Celem postępowania egzekucyjnego jest spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. W konsekwencji przymus egzekucyjny jest stosowany tylko tak długo, jak długo stan rzeczywisty jest niezgodny z treścią obowiązku. Stosowanie przymusu egzekucyjnego jest podstawowym sposobem reakcji administracji na nieposłuszeństwo podmiotów administrowanych, ma zatem zastosowanie w tych przypadkach, gdy adresat aktu administracyjnego jest zobowiązany do jego wykonania, tj. do podjęcia działań zmierzających do podporządkowania stanu faktycznego normie prawa materialnego skonkretyzowanej w akcie administracyjnym. W rozumieniu art. 7 § 1 i 2 omawianej ustawy organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jak stanowi art. 119 § 1 w/w ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia stanowi egzekucję obowiązku wykonania określonej czynności, a obowiązek ten podlega wykonaniu z chwilą, gdy decyzja stanie się ostateczna. Grzywna w celu przymuszenia jako środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym jest bez wątpienia środkiem mniej uciążliwym niż pozostałe środki egzekucyjne stosowane w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, które są środkami zaspokajającymi. Funkcją grzywny w celu przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma. W konsekwencji należy uznać, że w sytuacji, gdy organ egzekucyjny ma wybór między grzywną w celu przymuszenia a zastosowaniem przymusu bezpośredniego, powinien zastosować grzywnę w celu przymuszenia, ponieważ jest to środek egzekucyjny mniej dolegliwy dla zobowiązanego. Szerokie możliwości uniknięcia jej zapłaty lub zwrotu zapłaconej kwoty czynią bowiem z tego środka egzekucyjnego mniej uciążliwy od wykonania zastępczego, które to ma charakter bezwzględnie obciążający zobowiązanego. Jak stanowi art. 121 § 1 cyt. ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. W myśl § 2 z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Natomiast zgodnie z § 3 grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł. Według przepisu art. 122 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, 2) postanowienie o nałożeniu grzywny (§ 1). Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie określone wykonanie zastępcze ( § 2). Jeżeli wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, to o jej wysokości rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny. Organ ten powinien określić jej wysokość, mając na względzie, po pierwsze, górne granice wysokości nakładanych grzywien, które są zróżnicowane w stosunku do osób fizycznych i pozostałych podmiotów, po drugie, kierując się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Uwzględniając tę drugą okoliczność, organ egzekucyjny powinien w szczególności wziąć pod uwagę zasadę ogólną celowości (art. 7 § 2 u.p.e.a.); por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06, "Wspólnota" 2007, nr 17, s. 46. Organ ten nie powinien natomiast kierować się takimi okolicznościami, jak: możliwości finansowe, sytuacja rodzinna czy życiowa zobowiązanego (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1148/04, LEX nr 164945; wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r., I OSK 1466/14, LEX nr 1551163). Nie można zatem z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Należy bowiem mieć na względzie, że może się on uwolnić od nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek o charakterze niepieniężnym. Powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie pogląd, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Stąd nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia odniesie bowiem skutek dopiero wówczas, gdy będzie odczuwalny dla zobowiązanej. Aby zatem środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę, organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1169/09, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1822/10,wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1642/06 publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W piśmiennictwie przedmiotu, podkreśla się, że wysokość grzywny zależy każdorazowo od uznania organu. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z niej obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony (por. W. Ławczyn (w:) red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 121). W ocenie Sądu zarzut nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego nie jest zasadny zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę górną, dopuszczalną wysokość grzywny jaką mógł zastosować organ. Przy ustalaniu wysokości grzywny organ egzekucyjny nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz zasad racjonalnego działania i niezbędności, zaś w podjętym rozstrzygnięciu prawidłowo wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi kierował się nakładając grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Nałożona grzywna w wysokości 2.000 zł, powinna zdyscyplinować i ostatecznie zmusić skarżącą do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r. Podkreślenia wymaga, że istotą postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne, których zobowiązany nie wykonał w oznaczonym terminie. Organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podjęcie przez zobowiązanego nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Sąd wskazuje, że przepisy art. 121 w związku z art. 7 § 2 oraz art. 125 i art. 126 upea nakazują organowi egzekucyjnemu wyjaśnić wysokość nałożonej grzywny ze względu na cel postępowania egzekucyjnego w administracji, a nie ze względu na cechy zobowiązanego i jego sytuację materialną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1466/14, Lex nr 1551163). Pogląd ten jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 1523/11, Lex nr 1367313 i z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 443/11, Lex nr 1252072, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 515/12, Lex nr 1277955). Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nałożona grzywna w kwocie 2.000 zł, jest zgodna z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 119 § 1, art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 § 1 i 2) i jest środkiem egzekucyjnym najmniej uciążliwym dla skarżącej. Organ, wymierzając grzywnę w celu przymuszenia kierował się zasadą uzasadnionego uznania, zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka. Nie można zarzucić, iż wysokość wymierzonej grzywny jest zbyt uciążliwa dla skarżącej. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, iż grzywna w tej wysokości będzie zasadna i adekwatna do charakteru egzekwowanego obowiązku, a jednocześnie taka kwota winna zmotywować zobowiązaną do realizacji wymaganego prawem obowiązku. Wobec niezasadności zarzutów skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięć, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargi należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 10