VI SA/Wa 1834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. VI SA/Wa 1834/16 umarzającego postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "H." Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego postanawia utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2017 r. oddalono skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej strona skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Jednocześnie strona uiściła wpis sądowy od skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. VI SA/Wa 1834/16, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie z wniosku H. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego wnosząc o jego zmianę w całości przez zwolnienie skarżącej od wpisu od skargi kasacyjnej. W ocenie strony umorzenie postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów w zakresie częściowym jest niewłaściwe jako oparte jedynie na okoliczności uiszczenia opłaty. Skarżąca zarzuciła, ze w toku postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów nie dokonano ustaleń odnośnie możliwości pokrycia kosztów przez skarżącą i zakresu uszczuplenia majątku, które może prowadzić do jej upadku. Zdaniem skarżącej postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów w zakresie częściowym powinno być kontynuowane także w celu stwierdzenia, czy uiszczona opłata wyczerpuje w istocie majątek skarżącej, czy pochodzi np. z pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1, 2 i 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Istotnym jest, że ustawodawca nie wprowadza wymogu braku jakiegokolwiek majątku, ale warunek braku środków, gdyż tylko za pomocą środków pieniężnych ponoszone są koszty postępowania. Co więcej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osoba prawna obowiązana jest do wykazania nie tylko tego, że nie posiada niezbędnych środków, ale również tego, że podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem (postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 266/08; postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GZ 62/08; postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 123/12 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa, to powinno ono sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2013 r., sygn. akt: II FZ 987/12). Zaznaczyć należy, że przezorności i zapobiegliwości w zakresie zdobycia środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym należy przy tym szczególnie wymagać od osób biorących udział w postępowaniach sądowych w związku z prowadzoną przez siebie profesjonalną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszelkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów sądowych (por. postanowienia NSA z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt l GZ 147/08 oraz z 9 lipca 2008 r., sygn. akt l FZ 265/08). W orzecznictwie utrwalony jest także pogląd, że podmiot który nie wykazał, iż utracił płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinien partycypować w kosztach postępowania sądowego (zob. postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008r., sygn. akt I OZ 208/08). W myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi kasacyjnej. W ocenie sądu fakt uiszczenia przez skarżącą wymaganej kwoty wpisu sądowego od skargi kasacyjnej uzasadniał umorzenie postępowania o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca mimo deklarowanego braku możliwości ponoszenia kosztów sądowych, była w posiadaniu środków niezbędnych do opłacenia wpisu od skargi kasacyjnej. Skoro zatem skarżąca uiściła wpis od skargi kasacyjnej w pełnej wysokości, to orzekanie w sprawie zwolnienia jej z tego obowiązku stało się zbędne, co wynika z art. 249a p.p.s.a. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.