VI SA/Wa 2033/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę VI SA/Wa 2033/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 138 § 1 oraz art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.1410) po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2015 r. wniosku Z. P. zamieszkałego w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Teczka na dokumenty" udzielonego na rzecz Z. P. zamieszkałego w [...], na wniosek E. sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] marca 2011 roku unieważnił prawo z rejestracji na wzór przemysłowy pt. "Teczka na dokumenty" o nr [...], udzielone na rzecz Z. P. zamieszkałego w [...]. W dniu 4 grudnia 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wiosek Z. P. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Wnioskodawca jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 6 i 7 oraz art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 253 ust. 1 p.w.p. Kolegium Orzekające opisało przebieg postępowania w sprawie i przytoczyło stanowisko stron zajęte w jego toku. Następnie omówiło art.16 § 1 k.p.a. i 156 § 1 k.p.a. Stwierdziło, iż okoliczności, na które powołał się wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska, tj. pominięcie kluczowych dla sprawy dowodów, powoływanie fałszywych dowodów, w tym poświadczającego nieprawdę oświadczenia M. S., kwestia zdjęć oraz matactw procesowych były przez niego powoływane w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru (np. w skardze wnioskodawcy do WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r.), a tym samym stanowiły już przedmiot kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1681/11), a następnie także Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 28 listopada 2013 r.; sygn. akt II GSK 1191/12). Zdaniem Kolegium uprawniony nie wykazał, aby decyzja Urzędu Patentowego z dnia 22 marca 2011 r. obarczona była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a., tj. zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Wyjaśniło, że przesłanka nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z treści przepisu wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przewidzianą w przepisach k.k., k.k.s., k.w. lub innych pozakodeksowych przepisach karnych lub dotyczących postępowania administracyjnego. Ewentualne przywłaszczenie prawa, na którą to okoliczność powoływał się wnioskodawca nie może stanowić skutku wykonania decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wykonanie decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polega na jego uznaniu za niebyłe, co nie stanowi czynu zagrożonego karą, zatem powołanie się wnioskodawcy również na okoliczność rzekomego wyłudzenia przez stronę przeciwną urzędowego poświadczenia nieprawdy, matactwa procesowe, w tym przedstawianie fałszywych dowodów, oraz oparcie decyzji na niezgodnym z prawdą oświadczeniu M. S., w ocenie Kolegium Orzekającego nie koresponduje z postawionym zarzutem. Niezależnie od powyższego Kolegium Orzekając stwierdziło, iż wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wymienione powyżej okoliczności. Wnioskodawca nie przedłożył do akt przedmiotowej sprawy żadnego wyroku w sprawie karnej potwierdzającego, iż załączone do akt sprawy katalogi są spreparowane, zaś oświadczenie M. S. faktycznie stanowi czyn zagrożony sankcją karną z art. 233 § 1 k.k. Tym samym Kolegium Orzekające uznało twierdzenia wnioskodawcy za nie znajdujące potwierdzenia w stanie faktycznym. Wnioskodawca nie wskazał również przepisu prawa materialnego, który przewiduje nieważność określoną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., zaś uzasadniając ten zarzut (sformułowany w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) powołał się na te same okoliczności, które wskazał przy uzasadnieniu zarzutu z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., a które to nie korespondują w żaden sposób z powołanym przepisem.  Kolegium Orzekające stwierdziło, iż zarzuty wnioskodawcy są bezpodstawne i mają na celu doprowadzenie do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej prawomocną decyzją, co jest niedopuszczalne w trybie art. 156 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. P. wniósł o 1) uznanie przedmiotowej decyzji za naruszającą prawo, 2) uchylenie decyzji unieważniającej wzory przemysłowe w całości jako decyzji obrażającej stan faktyczny. .W przypadku braku możliwości uchylenia w całości decyzji unieważniającej wzory przemysłowe będącej urzędowym świadectwem nieprawdy wniósł o rozważenie możliwości zasądzenia od Urzędu Patentowego rekompensaty za straty, które poniósł w wyniku świadczenia nieprawdy przez ten organ na jego szkodę. Skarżonej decyzji zarzucił: 1) zatajenie faktu, iż rzecznik patentowy R. C. równolegle rejestrował plagiaty wzorów przemysłowych i wnosił o unieważnienie oryginałów - wzorów przemysłowych skarżącego z powodu "braku ich nowości i oryginalności", 2) zatajenie faktu, że wszystkie rzekome dowody R. C. oraz Urzędu Patentowego to teczki oklejane laminacyjną folią PP nie zaś teczki oklejane galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową), która nadaje powierzchni tych teczek specyficzne właściwości odróżniające je od teczek z folią laminacyjną, 3) zatajenie w związku z pkt. 2, iż prawomocne decyzje unieważniające wzory przemysłowe świadczą nieprawdę - są oczywistym urzędowym świadectwem nieprawdy, 4) zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności przedstawionych przez Urząd Patentowy rzekomych dowodów na brak nowości i oryginalności wzorów przemysłowych skarżącego(a jedynie przyjął, że są one wiarygodne) oraz zatajenie tego, że Naczelny Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu prawa zabierania głosu w sprawie unieważnienia wzorów przemysłowych, 5) zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności oświadczenia sprawozdawcy Kolegium Orzekającego złożonego do akt sprawy i nigdy nie odniósł się do faktu, że ponad wszelką wątpliwość był on wielokrotnie zatrudniany przez rzecznika patentowego R. C. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że rzecznik patentowy R. C. wnosząc o unieważnienie z powodu rzekomego braku nowości i oryginalności wzorów przemysłowych (rejestracja w roku 2002) równolegle (w roku 2007) zarejestrował plagiaty tych wzorów przemysłowych "nie dostrzegając" ich braku nowości i oryginalności. Do dnia dzisiejszego nikt nie wyjaśnił skarżącemu jak to jest możliwe aby plagiaty miały zdolności rejestrowe, zaś oryginały nie. Dowód: akta sprawy oraz przesłuchanie jako świadka rzecznika patentowego R. C. Powyższe niezbicie dowodzi, że rzecznik patentowy z całą świadomością działał w złej wierze dla przejęcia praw skarżącego co zostało zatajone przez kolejne składy kolegiów orzekających Urzędu Patentowego RP i niewątpliwie świadczy o braku obiektywizmu oraz działaniu na szkodę interesów skarżącego. Powyższe niezbicie świadczy o istnieniu grupy nielegalnie pozbawiającej skarżącego słusznych praw. Zarówno rzecznik patentowy jak i Urząd Patentowy powołują się na wyroki Sądów Administracyjnych, ignorując fakt, że powyższe zostało zatajone i nie było przedmiotem oceny tychże sądów. Dowody: akta sprawy. Do roku 2002 skarżący i inni producenci wytwarzali teczki oklejając je papierem powleczonym laminacyjną folią PP nadającą powierzchni tych teczek cechę połysku (wysoki połysk). Dowody: przywołane przez Urząd Patentowy wszystkie rzekome dowody braku nowości wzorów przemysłowych oraz załączony wzór nr 1 (okleina - papier powlekany laminacyjną folią PP). W roku 2002 jako okleinę zewnętrzną pierwszy (i wyłączny do roku 2005) skarżący zastosował galanteryjną (litą) folię PP (polipropylenową) pozbawiającą te teczki efektu wysokiego połysku i zarejestrował powyższe jako swoje wzory przemysłowe. Dowody: akta sprawy i załączony wzór nr 2 (okleina - galanteryjna (lita) folia PP (polipropylenowa). Od roku 2008 skarżący jest pomawiany, że jego wzory przemysłowe nie posiadają walorów nowości. Od roku 2009 nieustannie domaga się okazania jednego dowodu teczki oklejanej galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową) pozbawiającą powierzchnię teczki wysokiego połysku. Na powyższe rzecznik patentowy R. C. nie odpowiedział do dnia dzisiejszego, zaś Urząd Patentowy przekraczając swoje uprawnienia wskazał wyłącznie teczki oklejane laminacyjną folią PP, nadającą ich powierzchni wysoki połysk fałszywie sugerując, że są one oklejane galanteryjną (litą) folią PP o specyficznych innych właściwościach. Dowód: porównanie załączonych poniżej wzorów folii z teczkami na jakie powołuje się Urząd Patentowy w aktach sprawy. Na podstawie powyższego skarżący uważa, że ponad wszelką wątpliwość udowodnił, że: 1) Urząd Patentowy zataił fakt nielegalnego przejęcia praw skarżącego z rejestracji wzorów przemysłowych, i brał w tym udział wspólnie z rzecznikiem patentowym R. C. 2) Decyzje unieważniające wzory przemysłowe skarżącego obrażają stan faktyczny i są oczywistym i bezczelnym świadectwem nieprawdy. Skarżący podkreślił, że każdy, kto zaprzeczy pkt. 2 bez okazania jednego dowodu - jednej teczki oklejanej galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową) sprzed daty zarejestrowania jego wzorów przemysłowych uznany zostanie za członka grupy przestępczej nielegalnie pozbawiającej skarżącego jego słusznych praw. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że Urząd Patentowy nie może zaprzeczyć, że decyzje unieważniające wzory przemysłowe skarżącego są świadectwem nieprawdy. Jest oczywiste, że fałszerstwa te naraziły skarżącego na kolosalne straty. Skarżący nie podzielił stanowiska Urzędu Patentowego, że prawnie dozwolone jest aby decyzje unieważniające wzory przemysłowe skarżącego mogły obrażać stan faktyczny - mogły świadczyć nieprawdę na jego szkodę. Jednym z przejawów swobodnego traktowania przez Urząd Patentowy słusznych praw skarżącego jest czas przesyłania przedmiotowych decyzji (ponad rok) i sposób potraktowania skargi z dnia 3 grudnia 2015 r. adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący nie podzielił także stanowiska Urzędu Patentowego, że podstępnie sporządzone urzędowe świadectwo nieprawdy jakim jest decyzja unieważniająca jego wzory przemysłowe, nie można zmienić. Świadectwo to jest przede wszystkim dowodem naruszenia przepisów prawa. Pełnomocnik skarżącego, rzecznik patentowy wyznaczony urzędu, wniósł o: -uwzględnienie skargi pana dr. Z. P. z dn. 31.08.2016 r., na decyzję Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...]; -stwierdzenie nieważności w całości, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...], jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości Kolegium Orzekającego do spraw spornych, w rozumieniu przepisów art. 279 ust. 2, w związku z przepisem art. 255 ust. 2 ustawy z dnia 30. czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zmianami), w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. lub z ostrożności, gdyby WSA nie stwierdził nieważności ww. skarżonej decyzji organu; -uchylenie w całości, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., skarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...], wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji rozpatrywało i skarżoną decyzję wydało Kolegium Orzekające do spraw spornych, w trybie postępowania spornego, określonym przepisami art. 255 u.p.w.p., a tego rodzaju sprawa znajdowała się poza zakresem wskazanym w ust. 1 art. 255 u.p.w.p.; -stwierdzenie wydania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdyż w niniejszej sprawie zachodzą przyczyny określone w k.p.a., a w szczególności przyczyny wynikające z naruszenia zasad ogólnych i przepisów k.p.a.; -przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego działającego w ramach pomocy za nieopłaconą pomoc prawną, za analizy prawne licznych dokumentów w aktach sądowych i w aktach organu, opracowanie pisma przygotowawczego, reprezentowanie skarżącego na rozprawie sądowej - w wysokości netto: 1200,00 zł oraz z naliczeniem podatku od towarów i usług według stawki 23 % w kwocie 276,00 zł . W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że w postępowaniu objętym skarżoną decyzją, skarżący występował jako osoba fizyczna, bez profesjonalnej pomocy prawnej, z uwagi na co organ winien był w szczególny i wnikliwy sposób rozpoznać wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu z 2011 r., stosownie do zasad ogólnych k.p.a., a w szczególności zasad: praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębianiu zaufania i udzielania informacji. Mimo szerokiego uzasadnienia skarżonej decyzji zasady te nie znalazły dostatecznego i wyczerpującego zastosowania w postępowaniu organu i w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ kilkukrotnie powołuje się, iż decyzja merytoryczna z 2011 roku o unieważnieniu prawa z rejestracji dla wzoru przemysłowego skarżącego była przedmiotem kontroli ze strony dwóch instancji sądów administracyjnych. Jednakże jak sam organ podaje, wniosek o stwierdzenie jej nieważności ma odmienny charakter prawny i w związku z tym organ nie powinien utrzymywać, że z tej przyczyny rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wymaga specjalnego trybu i nadzoru organu, zważywszy także na to, że w trybie administracyjnym występuje w tych postępowaniach ten sam organ administracji publicznej, w szczególności że występowało to samo Kolegium Orzekające. Z tej przyczyny organ, wydając skarżoną decyzję, naruszył zasadę ogólną praworządności k.p.a. i spowodował, że to naruszenie prawa przez organ miało istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Pełnomocnikowi skarżącego WSA nie udostępnił w kserokopiach całej dokumentacji organu w niniejszej sprawie, jedynie okazując do wglądu część dokumentów w czytelni WSA, co powoduje że pełnomocnik nie mógł w pełni wykonywać swoich obowiązków, poprzez należyte wykonanie m.in. analiz prawnych. Zdaniem pełnomocnika takie postępowanie WSA nie znajduje podstaw prawnych. Według okazanego jedynie do wglądu uzasadnienia skarżonej decyzji, skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu z 2011 roku, powołał w podstawie między innymi przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a jak organ stwierdził w uzasadnieniu skarżonej decyzji cyt.: "... wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa materialnego, który przewiduje taką nieważność ...". Tym samym organ nie wyczerpał środków prawnych niezbędnych dla właściwego rozpoznania sprawy, w szczególności nie wezwał skarżącego, w trybie art. 50 § 1 k.p.a., w związku z art. 64 § 2 k.p.a., do złożenia odpowiednich wyjaśnień. W tej sytuacji stwierdzenie Kolegium Orzekającego, zawarte na str. 7 uzasadnienia cyt.: "...iż zarzuty wnioskodawcy są bezpodstawne ..." było przedwczesne, zaś imputowanie wnioskodawcy (skarżącemu), iż jego celem było cyt.: "... doprowadzenie do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej prawomocną decyzją ..." było w tym stanie rzeczy bezpodstawne. Ponadto organ błędnie informował skarżącego, że jakoby decyzja merytoryczna z 2011 roku była cyt.: "... prawomocna ...", a jak wiadomo według przepisów k.p.a. nie występują decyzje administracyjne o takim charakterze, czym naruszył zasadę ogólną k.p.a. udzielania informacji. Mając powyższe na względzie pełnomocnik skarżącego wnosi o uznanie przez WSA, że opisane wyżej istotne uchybienie organu, także w świetle zasady ogólnej pogłębienia zaufania oraz zasady wysłuchania strony w k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na rodzaj wydanej, obecnie skarżonej decyzji. Zatem występuje podstawa do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1c i pkt 3 p.p.s.a., dla stwierdzenia przez WSA, że wydanie skarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania i z naruszeniem prawa określonego przepisami k.p.a., a zatem skarżona decyzja kwalifikuje się do uchylenia w całości, a w konsekwencji WSA może mieć podstawy aby uwzględnić skargę. Pełnomocnik skarżącego wnosi o rozpoznanie przez WSA, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, która została wydana przez Kolegium Orzekające. Przepisy prawa materialnego zawarte w u.p.w.p. wskazują, że według przepisu art. 279 ust. 2 u.p.w.p. cyt.: "Kolegia orzekające rozpatrują sprawy należące do ich właściwości ..." zaś przepis art. 280 ust. 3 określa cyt.: "W skład kolegium oprócz przewodniczącego kolegium, wchodzą jako jego członkowie eksperci upoważnieni do orzekania w sprawach spornych ...". Właściwość spraw do orzekania przez kolegia orzekające została określona przepisem art. 255 ust. 2 u.p.w.p., według którego sprawy w trybie postępowania spornego, określone przepisem art. 255 ust. 1 u.p.w.p., rozstrzygają w organie kolegia orzekające. W przepisie art. 255 ust. 1 u.p.w.p. ustawodawca nie wskazał spraw o stwierdzenie nieważności decyzji w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżona decyzja została wydana przez Kolegium Orzekające organu działającego w trybie postępowania spornego, na co wskazuje powołany w jej podstawie przepis art. 256 ust. 1 u.p.w.p. Pełnomocnik skarżącego wnosi o rozpoznanie przez WSA następującej istotnej kwestii prawnej. Mając na względzie zasadę praworządności, objętą przepisem art. 6 k.p.a., która jest powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzającej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, czy organ, wydając skarżoną decyzję, nie uchybił tej zasadzie, czy decyzja organu została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., mając na względzie właściwość określona przepisem prawa materialnego dla kolegium orzekającego, które rozpatruje, zgodnie z przepisami art. 279 ust. 2 u.p.w.p., w związku z art. 255 ust. 2 u.p.w.p., jedynie sprawy sporne określone przepisem art. 255 ust. 1 u.p.w.p. Tymczasem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest objęty przepisem art. 255 ust. 1 u.p.w.p. Zdaniem pełnomocnika skarżącego przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie odnosi się tylko do właściwości organu rozpatrującego daną sprawę, lecz odnosi się ogólnie do przepisów o właściwości. W tym stanie rzeczy występują przesłanki do stwierdzenia przez WSA nieważności skarżonej decyzji w całości, w rozumieniu przepisu art. 145 1 pkt 2 p.p.s.a. Jedynie z ostrożności, w sytuacji gdyby WSA nie znalazł przesłanek do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego przedkładając argumentację prawną podaną powyżej, wnosi o uznanie przez WSA, że w sprawie niniejszej alternatywnie występują przesłanki do stwierdzenia, że wydanie przez organ skarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Sprawa wszczęta przed organem w 2011 roku z wniosku skarżącego, o stwierdzenie nieważności decyzji z 2011 roku nie była sprawą sporną, w rozumieniu przepisów art. 255 ust. 1 u.p.w.p., jednakże była rozpatrywana przez Kolegium Orzekające, którego właściwość była określona przepisem art. 255 ust. 2 u.p.w.p., w związku z przepisem art. 279 ust. 2 u.p.w.p., w związku z czym nie mogła obejmować rozpatrywania tego rodzaju wniosku skarżącego, a więc skarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości kolegium orzekającego, które rozpatrywało wniosek skarżącego, więc z naruszeniem przepisów o właściwości kolegium orzekającego. W tej sytuacji organ winien powinien był stwierdzić nieważność swojej decyzji z 2011 roku, na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wnosi o uznanie przez WSA, że występują alternatywnie przesłanki do uchylenia w całości skarżonej decyzji, poprzez stwierdzenie, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a więc zastosowania przez WSA przepisu art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., a w konsekwencji do uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie, jako pełnomocnik ustanowiony przez WSA do udzielenia pomocy prawnej, w ramach prawa pomocy dla skarżącego, występuje rzecznik patentowy. Według przepisu art. 244 § 1 i § 2 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i ustanowienie osób legitymujących się tymi ustawowymi uprawnieniami do reprezentowania skarżących przed sądami administracyjnymi jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisów pozycja zawodowa do występowania przed sadem administracyjnym rzecznika patentowego jest równoważna z pozycją adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego. Zgodnie z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W bogatym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie stwierdzono, że wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasada nakazuje "równo traktować równych, podobnych - podobnie, a nierównych - nierówno" (wyrok z 24.10.2006 - SK 41/05). W orzecznictwie TK przyjęto, że: "równość w stosowaniu prawa oznacza nakaz równego traktowania przez władze publiczne w indywidualnych przypadkach adresatów norm prawnych, uznanych przez prawodawcę za podmioty podobne, czyli zaliczone do danej klasy (kategorii) istotnej" (wyrok z 15.07.2010 - K 63/07). W niniejszej sprawie podane powyżej przepisy p.p.s.a. zaliczają rzeczników patentowych do tej samej klasy (kategorii) jak adwokaci i radcowie prawni, występujących jako pełnomocnicy uprawnieni do reprezentowania skarżących w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Zatem występuje nakaz równego traktowania przez sądy administracyjne rzeczników patentowych, adwokatów i radców prawnych w określaniu ich wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Dodatkowo ustawodawca przepisem art. 11 ust. 3 ustawy z 11.04.2001 r. o rzecznikach patentowych ustalił, iż rzecznik patentowy podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych korzysta z ochrony prawnej przysługującej adwokatowi. Mając powyższe na względzie, pełnomocnik skarżącego wnosi o uznanie przez WSA, że w sprawie ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika będącego rzecznikiem patentowym, za wykonane analizy prawne i za opracowanie niniejszego pisma przygotowawczego i udział w rozprawie mogą i powinny mieć odpowiednio pełne zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dn. 22.10.2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), gdyż zastosowanie innych mniej korzystnych dla rzecznika patentowego przepisów miałoby charakter dyskryminacyjny. Stosownie do przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 ppkt. a. ww. Rozporządzenia - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi: 1200,00 zł. Z powyższego wynika, że uzasadniony jest wniosek pełnomocnika skarżącego jak na wstępie - o przyznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wysokości wynagrodzenia dla rzecznika patentowego za analizy prawne i za opracowanie i wniesienie w sprawie niniejszego pisma przygotowawczego i udział w rozprawie rozpoznającej skargę pana dr. Z. P. na decyzję z dn. [...].07.2015 r. Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego - sygn. akt: [...]. Pismem datowanym na dzień 21 sierpnia 2017 r. skarący dbając o zapewnienie pełnej informacji Sądu na temat sprawy poinformował, że wobec wieloletniej bezczynności wszystkich podmiotów ustawowo zobligowanych do ochrony jego praw, w dniu 16 sierpnia 2017 r. złożył do Prokuratora Generalnego RP zawiadomienie o popełnieniu przestępstw i zatajeniu następujących czynów niedozwolonych, co jest podstawową przyczyną niniejszej sprawy: -zarejestrowanie przez rzecznika patentowego R. C. plagiatów wzorów przemysłowych skarżącego (dowody załączono m.in. do akt niniejszych spraw), -przywłaszczenie praw skarżącego w wyniku pkt 1) i wyłudzenia decyzji UP RP decyzjy unieważniających wzory przemysłowe skarżącego ; czyli w wyniku uznania przez UP RP, że plagiaty wzorów przemysłowych posiadają zdolności rejestrowe, zaś ich oryginały tych zdolności są pozbawione, -zatajenie; że przedmiotowe decyzje Urzędu Patentowego RP stanowią urzędowe świadectwo nieprawdy (w związku z pkt. 1) i 2) oraz z tego powodu, iż nikt nigdy nie okazał skarżącemu teczki oklejanej z zewnątrz galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową) o tożsamych właściwościach powierzchni zewnętrznej z moimi wzorami przemysłowymi; niektóre okazywane teczki oklejane były papierem laminowanym folią laminacyjną PP, nadającą powierzchni teczek cechy odblasku, wysokiego połysku, śliskości; oświadczeniom dostarczonym przez stronę przeciwną zdecydowanie przeczą (stanowczo potwierdzają twierdzenia skarżącego) załączone do akt wypowiedzi osób najlepiej zorientowanych - prezesów i dyrektorów firm, które przed 2002 rokiem produkowały teczki z rączką i teczki zamykane na rzepy. Do dnia dzisiejszego ignorowany jest bezsporny fakt, że decyzje Urzędu Patentowego RP unieważniające wzory przemysłowe skarżącego stanowią urzędowe świadectwo nieprawdy - żaden rzekomy dowód przemawiający na niekorzyść skarżącego nie przedstawia teczki oklejanej galanteryjną folią PP (polipropylenową) o właściwościach powierzchni objętych zastrzeżeniem ochronnym. Wobec bezczynności na naruszanie praw skarżącego, trwającej od roku 2005 do dnia dzisiejszego i doprowadzeniu skarżącego, jego rodziny oraz byłych pracowników do całkowitej ruiny materialnej, zawiadomienie do Prokuratora Generalnego RP było konieczne, ' W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż decyzja Urzędu Patentowego z dnia 22 marca 2011 r. jest decyzją ostateczną. Stosownie do art. 16 § 1 kpa statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych- wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w kpa i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych zawarta w art. 16 § 1 kpa jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie- muszą być interpretowane dosłownie a nawet ścieśniająco. Tak, więc zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez kpa trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa a zatem nie może rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się od postępowania zwykłego albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych- ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa, które zaważyło na treści decyzji a katalog wad skutkujących nieważnością jest enumeratywnie wyliczony, odwoływanie się do innych, niewymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Inaczej mówiąc-, gdy na pierwszy rzut oka widać, iż nie można było danego przepisu zastosować do konkretnej sytuacji. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja (m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex 165717, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu "rażącym". Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Należy oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05, Lex 196694; wyrok WSA z 4 kwietnia.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1174/05, LEX nr 205032; wyrok WSA z 30 stycznia.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/05, Lex 206497). Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Jak stwierdził NSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101: "Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa". Podobnie wyrok NSA z dnia 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, OSP 2007, z. 9, poz. 100: "Podstawą dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (...) nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze, i to nie tylko w odniesieniu do pojedynczej normy prawnej, ale co do podstaw normatywnych całej instytucji prawnej, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą", czy wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, LEX nr 505307: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jegointerpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa". W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowoadministracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4 marca 2004 r. IVSA 3121/02 Lex 156916). Natomiast przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Zdaniem B. Adamiak dotyczy to sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa powoduje podważenie układu podmiotowego postępowania przez brak bytu prawnego strony tego postępowania (np. prowadzenie postępowania wobec strony pozbawionej zdolności do czynności prawnych czy naruszenie takich przepisów, które nakazują podjęcie czynności procesowych przez organ, bez prawa dokonywania oceny ich zasadności (np. regulacja w przepisach szczególnych form czynności procesowych i ograniczeń dowodowych) - por. B. Adamiak, Gradacja naruszenia procesowego prawa administracyjnego, PiP 2012, z. 3, s. 51-53, por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., II SA/Gd 694/12, LEX nr 1285281: "Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie". Podkreślenia wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Tak, więc orzekając w sprawie nieważności organ obowiązany jest z jednej strony mieć na względzie zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, z drugiej zaś wagę zarzutów odnoszących się do legalności wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący jako podstawę prawną żądania stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Teczka na dokumenty" wskazał art. 156 § 1 pkt 6 i 7 kpa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 6 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Oznacza to, że podstawą stwierdzenia nieważności jest okoliczność, że dokonanie czynności koniecznych do wykonania decyzji stanowiłoby czyn zagrożony karą, dlatego bez znaczenia dla zaistnienia tej przesłanki jest to, czy adresat podjął już takie działania (zob. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2004, s. 737). Przesłanka nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z treści przepisu wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przepisami KK, KKS, KW lub innych pozakodeksowych przepisów karnych. W odniesieniu do przestępstw i wykroczeń zakres stosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 6 co do osób fizycznych, które miałyby wykonać decyzję, będzie wyznaczony bytem przestępstwa lub wykroczenia. Przez pojęcie czynu zagrożonego karą rozumie się: 1) czyny, które są zagrożone sankcją karną przewidzianą w KK, KKS, KW oraz w innych przepisach pozakodeksowych; 2) czyny zagrożone jedynie karami administracyjnymi, wymierzanymi przez organy administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, mieszczą się w tej grupie (np. kary pieniężne wymierzane na mocy przepisów ustawowych za zanieczyszczanie środowiska morskiego, za usuwanie drzew bez zezwolenia, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia itp.); 3) delikty dyscyplinarne (Z. Janowicz, Komentarz, 1999, s. 433; pewne wątpliwości – M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz, 2005, s. 919). Pojęcie czynu zagrożonego karą nie obejmuje przypadków czynów niedozwolonych, stanowiących jedynie podstawę roszczeń odszkodowawczych (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2004, s. 737). Ewentualne przywłaszczenie prawa, na którą to okoliczność powołuje się skarżący nie może stanowić skutku wykonania decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wykonanie decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polega na jego uznaniu za niebyłe, co nie stanowi czynu zagrożonego karą, zatem powołanie się również na okoliczność wyłudzenia przez stronę przeciwną urzędowego poświadczenia nieprawdy, matactwa procesowe, w tym przedstawianie fałszywych dowodów, oraz oparcie decyzji na niezgodnym z prawdą oświadczeniu jak trafnie stwierdził organ, nie koresponduje z postawionym zarzutem. Co więcej skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów. Nie przedłożył bowiem żadnego wyroku w sprawie karnej. Zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 7 kpa stwierdzenie nieważności następuje na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc tkwi ona w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane (J. Borkowski, Zmiana i uchylenie, s. 140). Wada nieważności z mocy prawa to wada wynikająca z treści przepisu szczególnego. Tylko wtedy, kiedy istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa" możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi zatem istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej. W przepisie art. 156 § 1 pkt 7 kpa chodzi o bardzo rzadkie przypadki, gdy sam przepis prawa zawiera wyraźnie "klauzulę nieważności", a więc wskazuje, że akty administracyjne wydane na danej podstawie prawnej są nieważne. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 kpa, zachodzi jedynie wtedy, gdy skutek wady decyzji ustanowiony jest wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, który przewiduje taką nieważność, Nadto okoliczności, na które powołał się skarżący w toku postępowania administracyjnego były przez niego powoływane w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru w skardze do WSA w Warszawie, a tym samym stanowiły już przedmiot kontroli dokonanej przez ten sąd w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1681/11, a następnie także Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 28 listopada 2013 r.; sygn. akt II GSK 1191/12). Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Jak stanowi natomiast art. 134 w/w ustawy sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny w toku przeprowadzonej kontroli nie dopatrzył się podstaw do uchylenia decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji spornego wzoru. W konsekwencji Sąd podziela stanowisko Kolegium Orzekającego, że skarżący nie wykazał, aby decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Teczka na dokumenty" o nr [...] obarczona była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu wydana decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości Kolegium Orzekającego do spraw spornych, w rozumieniu przepisów art. 279 ust. 2, w związku z przepisem art. 255 ust. 2 ustawy z dnia 30. czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP. Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z wzajemnej relacji art. 252 i art. 253 ust. 2 p.w.p. wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w p.w.p. i tylko odpowiednio. Takie stanowisko pozwala na racjonalne uzupełnienie uregulowań p.w.p. przepisami k.p.a. i pozwala uniknąć wprowadzania przed Urzędem Patentowym nowej, trzeciej (oprócz postępowania tzw. zgłoszeniowego i spornego) procedury, uregulowanej wyłącznie przepisami k.p.a. Zważywszy, że zgodnie z k.p.a. postępowania nadzwyczajne są wszczynane i prowadzone na tych samych zasadach, co postępowania zwykłe, z koniecznymi wyjątkami spowodowanymi ich specyfiką, brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że gdy tryb nadzwyczajny dotyczy spraw z dziedziny własności przemysłowej, zasada ta nie obowiązuje. Zatem w postępowaniach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji z dziedziny własności przemysłowej zastosowanie mają przede wszystkim przepisy p.w.p., a w kwestiach nieuregulowanych, w szczególności co do odrębności cechujących tryby nadzwyczajne, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Pozycja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, jako organu centralnego administracji rządowej (art. 259 p.w.p.), w którym decyzje w sprawach indywidualnych w imieniu urzędu wydają eksperci i na którego czele stoi Prezes nieposiadający uprawnienia do wydawania nia decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych (art. 263 ust. 1 p.w.p.) pozwala na określenie organu właściwego do prowadzenia postępowań nadzwyczajnych jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów k.p.a. Art. 157 § 1 k.p.a. stanowi, że do prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo właściwy jest organ wyższego stopnia. Jednak, jeżeli decyzja jest wydana przez ministra – właściwy jest ten organ, czyli minister. Zgodnie z art. 5 § 2 p. 4 k.p.a., ilekroć w przepisach k.p.a. mowa jest o ministrach rozumie się przez to (...) kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. W sprawach z dziedziny własności przemysłowej organem centralnym administracji rządowej o pozycji równorzędnej z pozycją ministra jest Urząd Patentowy. Zatem uznać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 in fine k.p.a. decyzje w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Urząd Patentowy jako organ centralny administracji rządowej wydaje «ten organ», czyli Urząd Patentowy. Zgodnie z art. 261 ust. 2 p. 2 p.w.p. w związku z art. 264 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzje w sprawach rejestracji wzorów przemysłowych poprzez swoich ekspertów. Eksperci, działający jako «ten organ» z art. 157 § 1 in fine k.p.a., mają też kompetencje do wydawania decyzji o stwierdzeniu nieważności tych decyzji, do których wydawania są uprawnieni. Tak więc w ocenie WSA w Warszawie, "wydawanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego z mocy art. 252 p.w.p. w związku z art. 253 ust. 2 p.w.p. i w związku z art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 5 § 2 p. 4 k.p.a. i 261 ust. 2 p. 2 p.w.p. w związku z 264 ust. 1 p.w.p. należy do ekspertów Urzędu Patentowego i ta kompetencja nie wymaga szczególnego wymienienia w art. 261 ust. 2 p. 2 p.w.p., gdyż wynika z wzajemnego powiązania powołanych przepisów k.p.a. i p.w.p. W konsekwencji w ocenie Sądu ustalenia organu administracji są prawidłowe i decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 22 marca 2011 r. odpowiada prawu albowiem brak jest podstaw do uznania, że orzeczenie to dotknięte jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 kpa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 4