VI SA/Wa 2068/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Finansów z [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca, A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] maja 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w salonie gier na automatach w C. w związku z niewykonaniem w wyznaczonym terminie wezwania z [...] lipca 2012 r. do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w działalności spółki. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając wniosek wskazała, że wykonanie decyzji, wiąże się z likwidacją ośrodka gier w C.. Podniosła, iż dochód uzyskany w następstwie prowadzenia ww. salonu gier stanowił istotną pozycję w jej działalności, pozwalając na bieżące regulowanie kosztów administracyjnych i pracowniczych, w tym wiążących się z tym ciężarów publicznoprawnych, niezbędnych dla utrzymania bytu spółki. Zaznaczyła również, iż częściowo dochód uzyskiwany z prowadzenia przedmiotowego salonu gier przeznaczany był na spłatę zaległości podatkowych w podatku od gier. Wskazała, iż co miesiąc uiszcza kwotę 130 000 złotych na poczet zaległości podatkowych, przy czym z uwagi na prowadzone względem niej postępowania egzekucyjne nie ma wpływu na sposób zaksięgowania ww. wpłat a zatem i sposób ich rozliczania na poczet zaległości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide: J.P. Tarno /w:/ J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłoby narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: NSA /w:/ postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 605/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] maja 2013 r. nie wykazała żadnych dowodów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sadu, wbrew zarzutom strony ewentualna utrata przez spółkę prawa do organizowania gier w opisanym punkcie oraz problemy logistyczne i wymagająca czasu procedura związana z ponownym uruchomieniem punktu gier nie mogą w oderwaniu od oceny sytuacji majątkowej i finansowej spółki stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak możliwości skonfrontowania opisanych przez stronę konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji z jakimikolwiek dokumentami obrazującymi sytuację finansową i majątkową spółki uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku skarżącej (podobnie NSA /w:/ postanowienie NSA z 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GZ 485/13). Reasumując, w ocenie Sądu, brak danych wskazujących na wysokość osiąganych przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przychodów a także dochodów lub strat oraz brak dokumentów obrazujących skalę prowadzonej działalności gospodarczej uniemożliwia stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 455/12, w którym wskazano, iż: "Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.