VI SA/Wa 2068/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia [...] maja 2014 r. r. K. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazania stronie skarżącej rejestracji czternastu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie 19 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 10.630,50 złotych. W treści skargi strona skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, skarżący wskazał, że w oparciu o wydaną decyzję w każdej chwili może dojść do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego. Ponadto skarżący stwierdził, że wartość objętej egzekucją kwoty przy uwzględnieniu odsetek od kosztów egzekucyjnych stanowią realne zagrożenie dla prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, zmuszając go do rozważenia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej. W ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi ryzyko spowodowania niepowetowanej szkody po stronie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Przy czym, należy zauważyć, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony skarżącej, albowiem uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Zdaniem Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, a więc strona zobowiązana jest wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, należy uznać, że twierdzenia strony skarżącej powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). Sąd uznał, że skarżący - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi - nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącego niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi nie pozwalają na ustalenie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy stanowczo stwierdzić, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12). Ponadto, należy zauważyć, że podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej (vide: postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (tak m.in. /w:/ postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek strony skarżącej, Sąd miał na względzie okoliczność, że przedmiotem kwestionowanej przez skarżącego decyzji organu odwoławczego jest orzeczenie ustalające należność pieniężną w wysokości 10.630,50 złotych. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty określonego świadczenia pieniężnego ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Z całą pewnością każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia stosownej opłaty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Z drugiej zaś strony, należy zauważyć, że rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Należy zauważyć bowiem, że w sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji postanowienia.