VI SA/Wa 2154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Krajowej Rady Notarialnej o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2154/12 w sprawie ze skargi P. S. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną uchwałę Krajowej Rady Notarialnej (dalej jako: "KRN") z dnia 10 sierpnia 2012 r., którego odpis wraz z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu doręczony został m. in. pełnomocnikowi KRN w dniu 11 lutego 2013 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru na k. 38 akt sądowych). W dniu 15 kwietnia 2013 r. KRN reprezentowana przez pełnomocnika procesowego adwokata M. C. złożyła do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. We wniosku pełnomocnik KRN podał, że w dniu 8 kwietnia 2013 r. tut. Sąd zwrócił do KRN akta sprawy o sygn. VI SA/Wa 2154/12 wraz z informacją o uprawomocnieniu się w dacie 15 marca 2013 r. wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. W tej też dacie, jak dalej podkreślił – dowiedział się o upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od przedmiotowego wyroku. Wskutek przeprowadzonych w KRN i biurze pełnomocnika wyjaśnień ustalono, że odpis wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. wpłynął do biura pełnomocnika KRN wraz z kilkoma innymi odpisami wyroków, wydanych w analogicznych sprawach ze skarg aplikantów notarialnych. Przy czym na skutek przypadku, jak dalej pełnomocnik KRN wywodził odpis wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. został umieszczony w złej przegródce na korespondencję, przez co nie dotarł w terminie do jej pełnomocnika. Jednocześnie podkreślił, że przedmiotowa sprawa jest jedną z szeregu spraw o identycznym przedmiocie, zatem zaginięcie odpisu wyroku w niniejszej sprawie spowodowane jest obiektywnym czynnikiem w postaci wielkiej ilości korespondencji krążącej pomiędzy KRN, jej pełnomocnikiem, a tut. Sądem w dziesiątkach niemal identycznych spraw i ma charakter niezawiniony. Ponadto pełnomocnik KRN dodał, że bardzo podobnych błędów w innych sprawach ze skarg aplikantów notarialnych nie uniknął również tut. Sąd, na dowód czego podał sygnaturę sprawy, w której Sąd dokonał sprostowania omyłki w wydanym wyroku, a także sygnaturę sprawy, w której Sąd doręczył pełnomocnikowi KRN odpis wyroku poddany uprzednio anonimizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który dla KRN upłynął w dniu 13 marca 2013 r. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony przez pełnomocnika KRN w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Dając wiarę jego wyjaśnieniom, iż na skutek umieszczenia odpisu rzeczonego wyroku w niewłaściwej przegródce na korespondencję zapoznał się z jego treścią dopiero po zwrocie do KRN akt niniejszej sprawy wraz z informacją o uprawomocnieniu się wyroku (tj. 8 kwietnia 2013 r.) – przyjąć należy, że złożony w dniu 15 kwietnia 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem 7-dniowego terminu. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, stanowiący sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. II FZ 203/12, LEX nr 1137710, postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957 oraz postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II GZ 224/12, LEX nr 12257/11). Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, że pełnomocnik działający w sprawie jako adwokat zobligowany jest do zachowania dużo dalej posuniętej staranności, niż wymagana od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2012 r. sygn. akt II OZ 2/12) Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że usprawiedliwieniem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie może być powoływane przez pełnomocnika KRN omyłkowe umieszczenie doręczonego odpisu wyroku w niewłaściwej przegródce na korespondencję, co uniemożliwiło mu zapoznanie się z jego treścią w terminie. Również fakt wielości spraw o tożsamym przedmiocie, jednoczesnego doręczania przez Sąd kilku odpisów wyroków w analogicznych sprawach, a także wykazanych przez pełnomocnika oczywistych omyłek tut. Sądu stanu zawinienia w ocenie Sądu nie znosi. Wszak pamiętać należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, nawet w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. To do obowiązków odbierającego przesyłkę - adresata - należy takie zachowanie się przy odbiorze przesyłki, by zapewnić sobie - dla właściwego zabezpieczenia swoich interesów - możliwość dokonania w terminie czynności, gdy termin rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia przesyłki (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2012 r. o sygn. akt II FZ 33/12). Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.