VI SA/Wa 2272/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" sierpnia 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD", "organ"), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256; dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 18 ust. 5 pkt 1-3, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140; dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.12, lp. 2.10 i lp. 2.11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A. W. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] października 2019 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia w zakresie: - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, - wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 ww. ustawy. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2019 r. w miejscowości [...], przy ul. [...]. W toku kontroli ustalono, że kontrolowanym pojazdem kierował P. B. (obywatel Ukrainy), kierowca przewoził jednego pasażera na trasie: [...] ul. [...] – [...] ul. [...] a przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...]. Podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca A. W.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...] z [...] lipca 2019 r. Pismem z [...] lipca 2019 r. WITD zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszeń stwierdzonych w toku kontroli. W odpowiedzi na powyższe pismem z [...] sierpnia 2019 r. skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie. Decyzją z [...] października 2019 r. WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych. Pismem z [...] listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do organu z wnioskiem o uzupełnienie, w trybie art. 111 k.p.a., decyzji z [...] października 2019 r. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. WITD odmówił uzupełnienia decyzji. Pismem z [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: a. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy ustawy o transporcie, b. niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 k.p.a. z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącego, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a. niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. podczas gdy organ I instancji powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d., b. błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie, c. niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i bezzasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za rzekome naruszenia wskazane w treści decyzji. Rozpoznając odwołanie GITD nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza naruszenie polegające na wykonywaniu przez skarżącego przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjne do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.; wykonywaniu zarobkowego okazjonalnego przewozu osób pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ww. ustawy, a zarazem niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. tj. wypis z licencji. W ocenie organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym: protokołu kontroli, zeznań pasażera oraz kierowcy, dokumentacji fotograficznej) wynika, że przejazd został zamówiony ze pomocą aplikacji mobilnej [...]. Skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem udzieloną [...] kwietnia 2019 r., a poddany kontroli pojazd był zgłoszony do tej licencji. Organ nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika, że skoro skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, to nie musiał spełniać kryteriów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak podkreślił, kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych. Pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjne do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą. Wyjaśnił przy tym, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie wystarczy spełnienie jednego z wymienionych warunków. Z zeznań pasażera wynika, że usługę transportową zamówiono za pomocą aplikacji [...], a przejazd nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, dotyczących zawarcia z pasażerem umowy w formie dokumentowej, GITD wskazał, że art. 18 ust. 4b u.t.d. wymienia warunki, jakie podmiot wykonujący przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstruktywnego jest zobowiązany spełnić, aby przewóz był wykonywany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ podkreślił, że w dniu kontroli jednym z takich warunków było zawarcie umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Innej formy zawarcia umowy nie przewidywał art. 18 ust. 4b u.t.d. Również inne przepisy prawa nie przewidywały możliwości zawarcia umowy dotyczącej przewozu okazjonalnego w innej formie niż forma pisemna w lokalu przedsiębiorstwa. Skoro zatem umowa dotycząca przewozu okazjonalnego mogła być zawarta tylko w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, to każda inna forma takiej umowy naruszała omawiany przepis. Tym samym podmiot wykonujący przewóz okazjonalny, który taką umowę zawarł naruszał zakaz określony w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Organ podkreślił, że obecnie obowiązujący art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza możliwość zawarcia umowy w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78 k.c., jednak jak wynika z art. 781 k.c. zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Wskazując powyższe organ uznał, za prawidłowe nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przywołując treści art. 18 ust. 5 u.t.d. GITD podkreślił, że kontrolowany pojazd był oznakowany po bokach naklejkami z napisem "[...]" oraz "Pobierz aplikację" i naklejkami z logo "[...]" i "[...]". Powyższe, zdaniem organu, potwierdza, że strona skarżąca wykonywała okazjonalny przewóz osób pojazdem oznaczonym jako taksówka z naruszeniem zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. a zatem organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako przewóz okazjonalny z naruszeniem zakazu opisanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d oraz lp. 2.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji [...] WITD i wydaniu zaskarżanej decyzji pomimo tego, że organ I instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt 2b, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawnie zastosowanie – w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d. naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że oznaczenie "[...]" stanowi oznaczenie przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe podczas gdy firma [...] nie świadczy takich usług, o czym dobitnie świadczy fakt wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego względem skarżącego a nie firmy [...]. e. ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją; f. poprzez błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy, nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. W przypadku nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 10, 77 i 107 i 75 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że pasażer - korzystając z aplikacji "[...]": a) nie otrzymuje przed rozpoczęciem wykonywania przewozu - tzw. opłaty ryczałtowej określonej w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., b) rozliczenie nie następuje w formie bezgotówkowej - w rozumieniu art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., c) forma pisemna umowy nie jest równoznaczna z formą dokumentową w rozumieniu art. 73 i 74 k.c. W sytuacji natomiast, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielał stanowiska skarżącego, że cytowane powyżej przepisy, a w szczególność art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Jednocześnie na podstawie art. 193 Konstytucji RP wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Wskazując powyższe wnosił o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust.1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organu co do podmiotu wykonującego przewóz drogowy w dniu kontroli. Niewątpliwie kierujący pojazdem P. B. w dniu [...] lipca 2019 r. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy A. W. – skarżącego w niniejszej sprawie. Odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (v. wyroki NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10; z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19 -dostępne w CBOSA). Zgodzić się należy z GITD, że usługa przewozu świadczona przez skarżącego w dniu kontroli miała charakter odpłatny. Z protokołu kontroli drogowej oraz zeznań świadka (pasażera) wynika jednoznacznie, że opłatę za przejazd określono na kwotę 10 złotych wniesiona w formie bezgotówkowej. Za trafne należało zatem uznać stanowisko organu, że [...] lipca 2019 r. kierujący pojazdem wykonywał zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu zeznał ponadto, że przewoźnikiem posiadającym licencję i samochody jest skarżący. W okolicznościach faktycznym niniejszej sprawy na skarżącego została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów transportu drogowego: niewyposażenie kierowcy w wypis licencji na wykonywanie transportu drogowego; wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 ww. ustawy. Przechodząc do oceny popełnionych przez skarżącego naruszeń wskazać należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w toku kontroli drogowej przeprowadzonej [...] lipca 2019 r. kierujący pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie posiadał w pojeździe wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawionej na skarżącego. Dopiero w toku kontroli kierowca przesłał elektronicznie kopię wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem. Powyższe oznacza, że kierowca nie został wyposażony przez przewoźnika w wypis z licencji, a to uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych (Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.). Odnosząc się do kolejnego ze stwierdzonych naruszeń wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie bezspornie w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz, w ramach którego przewoził pasażera na trasie: [...], ul. [...] – [...], ul. [...]. Przewóz został zamówiony, zgodnie z oświadczeniem pasażera, przy pomocy aplikacji [...]. Zapłata za przejazd nastąpiła w formie bezgotówkowej. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski, co z kolei wynika z dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. Powyższe wskazuje, że w dniu kontroli skarżący wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób. Skarżący pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym. Okoliczność tę potwierdza także fakt posiadania przez skarżącego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Niezależnie od rodzajów licencji na przewóz osób ustawa definiuje różne rodzaje przewozów. Jednym z nich jest przewóz okazjonalny określony w art. 4 pkt 11 u.t.d., zgodnie z którym przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z kolei przewóz regularny to w myśl art. 4 pkt 7 u.t.d. publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 1983). Przewóz regularny specjalny oznacza zaś niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, a przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie określonych warunków (art. 4 pkt 9 i 10 u.t.d.). Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego przewóz okazjonalny mieści się w zakresie wykonywania transportu drogowego, bowiem stanowi jedną z uregulowanych ustawą jego form. Przewóz wykonany przez kontrolowanego kierowcę w dniu [...] lipca 2019 r. w imieniu i na rzecz skarżącego nie stanowił przewozu regularnego, ani regularnego specjalnego, ani wahadłowego, gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w art. 4 pkt 7, 9 i 10 u.t.d. W świetle powyższego, za prawidłowe uznać należy ustalenia organu, który przyjął, że przewóz poddany kontroli drogowej w niniejszej sprawie to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d., mieszczący się w ramach krajowego transportu drogowego. Za niezasadny Sądu uznał zatem zarzut zawarty w pkt 1a) skargi, jakoby organ utożsamił pojęcie przewozu okazjonalnego z pojęciem krajowego transportu drogowego i błędnie przyjął, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał jedynie krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję. Sąd podziela stanowisko organu, że przewóz okazjonalny wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym wykonywano przewóz drogowy na rzecz skarżącego, nie spełniał tego wymogu, bowiem był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. Jednocześnie przewóz wykonany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozów okazjonalnych bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności bowiem nie została spełniona przesłanka określona w art. 18 ust. 4b pkt 2b u.t.d., gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone przed rozpoczęciem usługi w formie umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań pasażera zamówił on usługę przewozu na przejazd na trasie: [...] ul. [...] – [...] ul. [...] za pomocą zainstalowanej w swoim telefonie aplikacji [...]. Po zamówieniu usługi oczekiwał na przyjazd samochodu. Przed rozpoczęciem przewozu nie znał kierowcy. Na aplikacji było wskazane, że opłata wyniesie 10 złotych. Powyższe pozwala uznać, że pasażer przed rozpoczęciem przewozu nie zawierał żadnej umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Sąd nie podzielił również poglądu skarżącego, że wobec posiadania licencji na przewóz osób samochodem osobowym nie musi spełniać warunku przewozu okazjonalnego określonego w art. 18 ust. 4a lub 4b u.t.d. W ocenie skarżącego, wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Podkreślić zatem należy, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, by przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunku wykonywania przewozu okazjonalnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. lub art.18 ust. 4b u.t.d. Żaden przepis ustawy nie przewiduje, że osoba posiadająca licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. może wykonywać przewóz okazjonalny bez konieczności spełnienia warunków określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. lub art. 18 ust. 4b u.t.d. Wręcz przeciwnie analiza ustawy wskazuje na odmienny wniosek, a mianowicie taki, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., ale także spełnienia pozostałych warunków wyznaczonych do wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogów z art.18 ust. 4a i 4b u.t.d. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019 r., III SA/Po 568/19 i wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19 - dostępne w CBOSA). Z wyższej wskazanych względu Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że posiadanie przez niego licencji, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 u.t.d. uprawniało go do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogów określonych w art.18 ust. 4a i 4b u.t.d. Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem organ uznał, że [...] lipca 2019 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] bez spełnienia wymogu z art. 18 ust. 4a u.t.d., przy czym nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., umożliwiający wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych (l.p 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Podobnie z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej oraz protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że poddany kontroli pojazd posiadał oznaczenia sugerujące wykonywanie przewozu za pomocą aplikacji [...]. Na pojeździe umieszczono naklejki "[...]", "Pobierz aplikację", "[...]" i "[...]". Jak słusznie wskazuje organ, Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., C- 434/15 poddał analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja [...] i wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwieniu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TSUE. Tym samym skarżący przewożąc pasażera pojazdem, który był przeznaczony konstrukcyjne do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i oznaczonym jako "[...]" naruszył zakaz, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. a zatem organ prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako przewóz okazjonalny z naruszeniem zakazu opisanego w art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 20 w związku z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z kolei art. 32 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie można zatem mówić o naruszeniu równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., podczas gdy warunki udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą określa art. 5c u.t.d. Warunki uzyskania każdej z wymienionych licencji są różne. Z zestawienia obu regulacji wynika, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić dalej idące, surowsze wymagania niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów kierowca taksówki obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. Wymienione wymogi nie ciążą na podmiocie ubiegającym się o licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. W związku z tym nie można twierdzić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników prowadzących działalność na podstawie licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d.. Zdaniem Sądu zasady te mają na celu ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów oraz wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone, surowsze wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką. O powyższym świadczy również treść art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiącego, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podkreślenia wymaga również, że konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i nie podlega ona żadnej reglamentacji. Wymienioną zasadę należy rozumieć w ten sposób, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Stawianie takich wymogów ma na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez zapewnienie, by osoby wykonujące działalność gospodarczą posiadały niezbędne kompetencje przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności. Ustalenie dla przewoźników posiadających licencję, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. wymogów wykonywania przewozów okazjonalnych określonych w art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. nie można uznać za ograniczenie zasady wolności działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie skarżący posiada jedynie licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. i nie może się domagać takiego samego zakresu uprawnień jak osoba posiadającą licencję na wykonywanie przewozów taksówką. Chcąc uzyskać takie same uprawnienia skarżący winien uzyskać licencję na wykonywanie przewozów taksówką po spełnieniu wymogów przewidzianych dla tego rodzaju przewozów (por. wyroki WSA w Łodzi z 13 listopada 2020 r., III SA/Łd 529/20 i III 531/20 - dostępne w CBOSA) . W ocenie Sądu ustawodawca miał zatem prawo wprowadzić różne formy wykonywania przewozów odmiennie regulując warunki uzyskania każdej licencji. Ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru formy wykonywania działalności po spełnieniu określonych prawem warunków. Warunki te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej przewoźników, zróżnicowanie form wykonywania przewozów oraz zapewnienie bezpieczeństwa korzystającym z usług przewozu. Skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje. Nieuzasadnione są więc zarzuty określone w pkt. 2b, 2c i 2d skargi sprzeczności wskazanych w niej przepisów u.t.d. z przepisami Konstytucji RP. W związku z tym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że art. 5b ust.1, art.18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i w związku z tym organy nie mogą się na nie skutecznie powoływać w postępowaniach wobec osób indywidualnych. Odpierając powyższy zarzut Sąd w penił akceptuje stanowisko wyrażone m.in. w wyrokach WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., II SA/Gl 1048/18, WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., VI SA/Wa 2358/17 oraz WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r., III SA/Gd 501/19 (dostępne w CBOSA), w których wskazano, że Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z dnia 1998.07.21) utraciła moc i została zastąpiona Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z dnia 2015.09.17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit b Dyrektywy pojęcie "usługa" oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a przepisy techniczne zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. W ocenie Sądu usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) Dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Fakt, że konsument zamówił przejazd przy pomocy aplikacji w telefonie nie świadczy o tym, że usługa świadczona jest drogą elektroniczną. Oczywistym jest, że realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej, stałej i bezpośredniej obecności obu stron umowy. Ponadto zaznaczyć należy, że dla zastosowania Dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji [...]. Jak już wcześniej wskazano, wyrokiem z 20 grudnia 2017 r., C 434/15 Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo, polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową. Uznając zatem, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi, że przepisy art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d, nie są przepisami technicznymi Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w tym zakresie. Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że skarżący dopuścił się wskazanych w decyzji naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wyrok w niniejszej sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.