VI SA/Wa 2395/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant referent Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]sp. z o.o. z siedzibą w W. (wcześniej [...]sp. z o.o. z siedzibą w W.) (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 30 maja 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...]z 24 lutego 2025 r. nr [...]w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Decyzją nr [...]z 24 lutego 2025 r., Prezydent [...]na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a., art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust.13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm., dalej: "u.d.p."), na podstawie uchwały Rady [...]z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady [...] z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm., dalej: "uchwała Rady"), wymierzył Spółce karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...]w rej skrzyżowania z [...]w dniach: 7, 9, 11, 15, 18, 21, 25 marca, 2, 8, 9, 17, 22, 28, 29 kwietnia, 8,9,13,20,26,31 maja, 5,11 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego z treścią reklamową o pow. 2,91 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi oraz w dniach 8,10, 12-14, 16, 17, 19, 20, 22-24, 26-31 marca, 1,3-7,10-16, 18-21,23-27,30 kwietnia, 1-7, 10-12, 14-19, 21-25, 27-30 maja, 1-4, 6-10 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez treści reklamowej o pow. 0,17 m2. Wysokość kary wyniosła 5 005,65 zł. W decyzji wskazano sposób i termin jej zapłaty. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie zauważyło, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią: protokół z kontroli pasa drogowego stwierdzający zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie elektronicznego wyświetlacza reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi, fotografie, mapa, wypis i wyrys z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej 1:1000 z zaznaczeniem granic pasa drogowego oraz reklamy. SKO dodało, że wyjaśniając okoliczność czy nośnik drogowy znajduje się w pasie drogowym organ I instancji zgromadził także materiał dowodowy w postaci opinii geodezyjnej dotyczącej usytuowania elektronicznego nośnika reklamowego Spółki w pasie drogowym sporządzonej przez geodetę. Organ wskazał, że jak wynika z opinii, opisu przebiegu i rezultatów wykonanych prac geodezyjnych elektroniczny wyświetlacz reklamowy znajduje się nad pasem drogowym. Całość powierzchni reklamowej znajduje się w pasie drogowym. Załącznikiem do opinii jest szkic ukazujący usytuowanie nośnika reklamowego względem pasa drogowego potwierdzający, że nośnik reklamowy znajdowały się w pasie drogowym. W szkicu geodeta przedstawiła liniowy przebieg granice ewidencyjnych nieruchomości, w tym drogowej, obrys oraz nawis budynku, jak również obrys spornej reklamy, które wchodzą w przestrzeń pasa poza linie obrysu i nawisu budynku. Opinia i szkic określają linie graniczne pasa drogowego oraz kolizje umieszczonych w pasie drogowym reklam z liniami pasa drogowego. Zdaniem Kolegium, znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna oraz pozostałe dokumenty, w szczególności opinia wraz ze szkicem, mapa zasadnicza w skali 1:500 potwierdzają, iż reklama została nadwieszona nad chodnikiem, który jak wynika z znajdujących się w aktach map, stanowi pas drogowy. Chybiony jest, zatem zdaniem organu, argument o nieustaleniu granic pasa drogowego, ponieważ w świetle wskazanych dowodów, pas drogowy został określony. Zdaniem organu, niedopuszczalne jest kwestionowanie ustalonych granic działek ewidencyjnych oraz przebiegu pasa drogowego. Teza o konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego, które przesądziłoby o przebiegu pasa drogowego jest niezasadna. Organ podniósł, że w postępowaniu w sprawie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego zobowiązany jest bazować na urzędowych dokumentach określających granice działek ewidencyjnych i przebieg pasa drogowego (wypis, wyrys z ewidencji gruntów i mapa zasadnicza z wrysowanym pasem drogowym). W omawianym przypadku granica stanowiąca granicę pasa drogowego będąca zarazem granicę działki ewidencyjnej, stanowi również linię zabudowy. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą: "Linia zabudowy" jest to linia, której nie może przekroczyć obrys obiektu budowlanego trwale połączonego z gruntem. Nową linię zabudowy wyznacza się wyłącznie od strony drogi publicznej, przy czym linia zabudowy nie dotyczy drugorzędnych elementów budynku takich jak okap, gzyms, balkon, chyba że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ustali się inne wymagania. - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2019r., sygn. IV SA/Po 444/19. SKO dodało, że nie jest konieczne sporządzanie dokumentacji fotograficznej każdego dnia zajęcia pasa drogowego a mimo wszystko organ I instancji nałożył karę tylko za dni w czasie, których przeprowadzana była kontrola. Sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że tablica pomiędzy kontrolami była demontowana a następnie montowana w tym samym miejscu. SKO dodało również, że w świetle definicji reklamy z art. 4 pkt 23 u.d.p., ramka elektronicznego wyświetlacza reklamy widoczna dla użytkownika drogi jest częścią składową nośnika reklamy jako jego element konstrukcyjny. Oznacza to, że powierzchnię ramki należało uwzględnić w wyliczeniach powierzchni reklamy przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa. SKO wskazało, że organ I instancji zawarł rozważania odnośnie zastosowania określonej w art. 189f K.p.a. możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu. Kolegium stwierdziło, że także nie widzi podstaw do zastosowania powyższego przepisu, bowiem nie zostały spełnione przesłanki ustawowe w tymże zakresie. SKO wskazało, że załącznikiem do operatu jest szkic ukazujący usytuowanie nośnika reklamowego względem pasa drogowego potwierdzający, że nośnik reklamowy znajdował się w pasie drogowym. W szkicu geodeta przedstawił liniowy przebieg granice ewidencyjnych nieruchomości, w tym drogowej, obrys oraz nawis budynku, jak również obrys spornej reklamy, które wchodzą w przestrzeń pasa poza linie obrysu i nawisu budynku. Opinia i szkic określają linie graniczne pasa drogowego oraz kolizje umieszczonych w pasie drogowym reklam z liniami pasa drogowego. SKO uznało, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna oraz pozostałe dokumenty, w szczególności opinia wraz ze szkicem potwierdzają, iż reklama została nadwieszona nad chodnikiem, który jak wynika z znajdujących się w aktach map, stanowi pas drogowy. Zdaniem organu, chybiony jest, zatem argument o nieustaleniu granic pasa drogowego, ponieważ w świetle wskazanych dowodów, pas drogowy został określony. Organ uznał za słuszne stanowisko zarządcy drogi o zbędności dopuszczania jako dowodu opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich, gdyż opinie te nie dotyczą konkretnej, analizowanej sprawy. SKO wskazało, że organ I instancji nie dopuszczał dowodu z oględzin, gdyż stwierdzony stan faktyczny wynikał z kontroli pasa drogowego, jaka obligatoryjnie wynika z kompetencji zarządcy drogi. SKO stwierdziło, że reklama pozostawała w pasie drogowym przez cały okres objęty decyzją. Organ wyjaśnił, że funkcjonowanie tablicy reklamowej stwierdzono w dniach wskazanych w decyzji i stwierdził, że sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym byłoby przyjęcie, że tablica pomiędzy kontrolami była demontowana a następnie montowana w tym samym miejscu. Kolegium dokonując analizy sprawy nie znalazło podstaw do zastosowania art. 189 f § 1 K.p.a., bowiem nie zostały spełnione przesłanki ustawowe w tymże zakresie. Kolegium podkreślił, że Spółka instaluje w pasie drogowym liczne tablice bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzestanie zatem na pouczeniu nie wpłynęłoby na zmianę negatywnych zachowań. SKO dodało, że Spółka jest podmiotem profesjonalnym, od wielu lat zawodowo trudniącym się działalnością agencji reklamowych. Strona ma zatem świadomość konieczności uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ryzyka związanego z zajęciem pasa drogowego bez zezwolenia. Skala naruszenia nie ma charakteru symbolicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z 30 maja 2025 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 80 K.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy Skarżącego, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust.12 pkt.1 u.d.p., 2) art. 81a § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby przebieg granicy pasa drogowego oraz wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie wykazują w sposób dostateczny przebiegu granicy pasa drogowego oraz kolizji reklamy z tym pasem, 3) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez: a) niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, b) brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, c) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, d) niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, e) nienależyte uzasadnienie decyzji – i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi, podnosząc m.in., że dowody, którymi posłużono się w sprawie nie pozwalają na dokonanie jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Wskazano, że brak w nich niezbędnych elementów pozwalających na weryfikację tego, czy istotnie opisana w decyzji reklama zlokalizowana była w pasie drogowym. Zdaniem Skarżącego, przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie reklama należąca do Skarżącego znajdowała się w pasie drogowym, a więc czy zachodzi ustawowo określona przesłanka "zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy w dniach: 7, 9, 11, 15, 18, 21, 25 marca, 2, 8, 9, 17, 22, 28, 29 kwietnia, 8,9,13,20,26,31 maja, 5,11 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego z treścią reklamową o pow. 2,91 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi oraz w dniach 8,10, 12-14, 16, 17, 19, 20, 22-24, 26-31 marca, 1,3-7,10-16, 18-21,23-27,30 kwietnia, 1-7,10-12,14-19,21-25,27-30 maja, 1-4, 6-10 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez treści reklamowej o pow. 0,17 m2. Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy stanowi wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.). W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajecie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, a mianowicie: 1) wydruk z mapy zasadniczej w skali 1:500 z zaznaczonym przebiegiem pasa drogowego, 2) wypis i wyrys z rejestru gruntów, z którego wynika, że ul. [...]dz. ew. nr [...], została oznaczona jako dr. – droga, 3) protokoły z kontroli pasa drogowego ul. [...]w rej. skrzyżowania z ul. [...]dz. ew. nr [...] obręb [...]oraz karty kontroli z których wynika, że w dniach 7, 9, 11, 15, 18, 21, 25 marca, 2, 8, 9, 17, 22, 28, 29 kwietnia, 8, 9, 13, 20, 26, 31 maja, 5, 11 czerwca 2024 r. doszło do zajęcia tego pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego z treścią reklamową o pow. 2,91 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi oraz w dniach 8, 10, 12-14, 16, 17, 19, 20, 22-24, 26-31 marca, 1,3-7, 10-16, 18-21, 23-27, 30 kwietnia, 1-7, 10-12, 14-19, 21-25, 27-30 maja, 1-4, 6-10 czerwca 2024 r. doszło do zajęcia tego pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez treści reklamowej o pow. 0,17 m2, 4) fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich 5) opinia geodezyjna z 15 grudnia 2021 r. dotycząca usytuowania nośnika reklamowego Spółki w pasie drogowym ul. [...]stanowiącej dz. ew. nr [...]obręb [...], wraz ze szkicem sporządzonym przez geodetę 22 października 2021 r., określającym, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy z tymi liniami – stanowi w ocenie Sądu wyczerpujący materiał dowodowy potwierdzający prawidłowość stanowiska organów obu instancji o zajęciu pasa drogowego przez sporną reklamę umieszczoną w opisanej powyżej lokalizacji. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, wskazujący na kolizję umieszczonej w pasie drogowym ul. [...]w rej. skrzyżowania z ul. [...]spornej reklamy, pozwalający stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego. (por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez Skarżącego. Powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę, przez kogo doszło do zajęcia pasa drogowego, w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego i jaka była powierzchnia spornego nośnika reklamowego z treścią reklamową (2,91 m²) oraz nośnika reklamowego bez treści reklamowej (0,17 m²). Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107, art.80 oraz art. 81a § 1 K.p.a., należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej – ul. [...]w rej skrzyżowania z [...]w dniach: 7, 9, 11, 15, 18, 21, 25 marca, 2, 8, 9, 17, 22, 28, 29 kwietnia, 8,9,13,20,26,31 maja, 5,11 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego z treścią reklamową o pow. 2,91 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi oraz w dniach 8,10, 12-14, 16, 17, 19, 20, 22-24, 26-31 marca, 1,3-7,10-16, 18-21,23-27,30 kwietnia, 1-7,10-12,14-19,21-25,27-30 maja, 1-4, 6-10 czerwca 2024 r. poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez treści reklamowej o pow. 0,17 m2. Kontrole przeprowadzone w ww. dniach, potwierdzają funkcjonowanie spornych nośników reklamowych z treścią reklamową oraz bez treści reklamowej w opisanej powyżej lokalizacji, przez cały okres objęty zaskarżoną decyzją i decyzją I instancji. Organ słusznie uznał, że sporny nośnik reklamowy znajdował się w spornej lokalizacji w dniach objętych decyzjami obu instancji, wskazując na brak racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresie pomiędzy dokonanymi przez organ kontrolami. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 5 005,65 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania (art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.). Skarżący został również zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o przysługujących mu prawach strony postępowania administracyjnego. Skarżący miał dostęp do akt postępowania oraz możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie doszło zatem również do naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Prawidłowość ustaleń faktycznych w niniejszej sprawia dokonanych przez organy obu instancji, została już powyżej wyjaśniona przez Sąd, dlatego niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 81a § 1 K.p.a. Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ I instancji, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z ww. uchwały Rady [...]z 27 maja 2004 r. [...], w tym przypadku stawki w wysokości przewidzianej w poz. 22 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady [...]dla drogi powiatowej – reklamy z przewijaną powierzchnią reklamową typu "scroll" ze zmienną ekspozycją o powierzchni nieprzekraczającej 3 m2 oraz poz. 19 załącznika nr 3 do ww. uchwały – inne urządzenia obce. SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie jednak wskazało, że trudno uznać, iżby waga spornego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa drogowego przez reklamę i elektroniczny nośnik reklamowy jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach organ prawidłowo uznał, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą nie ma charakteru znikomego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), Sąd orzekł jak w sentencji.