VI SA/Wa 2577/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej Komendanta Głównego Policji kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (w skrócie: SKO lub organ II instancji) decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- dalej: k.p.a.), w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 - dalej: u.d.p.), po rozpatrzeniu odwołania K. (w skrócie: skarżący) od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia K. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] i umieszczenie infrastruktury technicznej niezwiązanej z funkcjonowaniem drogi – kanalizacji teletechnicznej, składającej się z 24 rurociągów kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 160,80 m2 rzutu poziomego w terminie od dnia [...] stycznia 2014 r. do [...] grudnia 2023 r. oraz ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego za każdy rok w latach 2014-2023 w kwocie po 12.060 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: K. wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. wystąpił o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogi powiatowej ul. [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] urządzenia infrastruktury technicznej 24 otworowej kanalizacji technicznej (PCW ø 110) w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] grudnia 2023 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezydent m.st. Warszawy orzekł w przedmiocie: 1) zezwolenia K. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] (chodnik o pow. 34,32 m2 wraz ze studnią o pow. 5,25 m2, trawnik o pow. 110,88 m2 wraz ze studnią o pow. 3,75 m2, ścieżka rowerowa o pow. 6,60 m2) i umieszczenie infrastruktury technicznej niezwiązanej z funkcjonowaniem drogi – kanalizacji teletechnicznej, składającej się z 24 rurociągów kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 160,80 m2 rzutu poziomego w terminie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] grudnia 2023 r., 2) ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego za każdy rok w latach 2014-2023 w kwocie po 12.060 zł. Od powyższej decyzji K. złożył w dniu [...] lutego 2014 r. odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji merytorycznej zgodnej ze złożonym wnioskiem, bądź o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji projektowej załączonej do wniosku, która wskazywała, że kanalizacja teletechniczna została zaprojektowana jako jedno urządzenie, a nie każda z oddzielnych 24 samodzielnych rur, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności tym dowodom, które przymawiają za koniecznością uznania, iż załączony do wniosku projekt kanalizacyjny dotyczy jednego urządzenia, a nie oddzielnych 24 samodzielnych rur , - art. 80 k.p.a. poprzez dowolne i wykraczające poza zakres swobodnej oceny dowodów ustalenie, że wnioskodawcy należy naliczyć opłatę za każdą z 24 rur kanalizacji teletechnicznej oddzielnie, podczas gdy stanowią one część jednego urządzenia, jakim jest kanalizacja teletechniczna. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., po rozpatrzeniu sprawy, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał obowiązujące przepisu oraz wskazał, że w jego ocenie każda z rur PCV stanowi odrębne urządzenie, jakim jest rurociąg, którego umieszczenie w pasie drogowym wymagało osobnego zezwolenia zarządcy drogi. Organ II instancji podniósł również, że skarżący, o ile domaga się zmniejszenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, winien był za pomocą dostępnych dowodów wykazać uporządkowany sposób ułożenia kanalizacji, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Zdaniem organu rurociągi eksploatowane przez K., składające się z 24 rur PCV, nie zamykały się w jednym urządzeniu, tj. nie mieściły się w jednej rurze umieszczonej w pasie drogowym, co w istocie wykluczało traktowanie ich jako jednego urządzenia w postaci kanalizacji kablowej wielootworowej. Ponadto zdaniem SKO, jeżeliby traktować umieszczone przez skarżącego w pasie drogowym rurociągi kablowe jako jedno urządzenie stanowiące kanalizację kablową wielootworową, sprzedaż jednego rurociągu kablowego w ramach tego urządzenia musiałaby odpowiadać warunkom określonym w art. 27-44 w zw. z art. 45 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.- dalej również: u.w.r.u.s.t.). Organ podniósł także, że podstawowym warunkiem sprzedaży części kanalizacji kablowej wielootworowej jest przed zawarciem tej umowy dokonanie czynności w postaci ustanowienia odrębnej własności jednego rurociągu kablowego. Tymczasem jak wynika, z materiału dowodowego dołączonego do akt jednej z poprzednich spraw prowadzonych przez SKO (nr [...]), po przyjęciu do eksploatacji rurociągów kablowych, K. w późniejszym czasie wydzierżawił różnym podmiotom poszczególne rurociągi. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z dnia [...] lipca 2014 r. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta m.st. Warszawy, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji K. zarzucił naruszenie: 1) art. 40 ust. 5 u.d.p. poprzez błędne przyjęcie, że rzut poziomy rur przedmiotowej kanalizacji wskazuje, iż zajmują one powierzchnię pasa gruntu o szerokości 264 cm, podczas gdy w rzeczywistości powierzchnia zajmowanych rur wynosi odpowiednio 80 i 110 co w konsekwencji doprowadziło do naliczenia zawyżonej opłaty za zajęcie pasa drogowego; 2) art. 45 u.w.r.u.s.t poprzez błędne przyjęcie, że kanalizacja składająca się z 24 otworów nie jest kanalizacją wielootworową, podczas gdy wynika to bezpośrednio z załączonej dokumentacji projektowej; 3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności: a) treści dowodu z dokumentacji projektowej załączonej do wniosku, która jednoznacznie wskazuje, że kanalizacja teletechniczna została zaprojektowana jako jedno urządzenie, a nie każda z oddzielnych 24 samodzielnych rur; b) błędnego ustalenia okoliczności faktycznych w tym przede wszystkim przyjęcia, że wiązki rur w kanalizacji teletechnicznej umieszczone są w sposób przypadkowy, podczas gdy konieczność umieszczania rur w sposób uporządkowany wynika bezpośrednio z projektu budowlanego; c) błędnego ustalenia okoliczności faktycznych dotyczących własności przedmiotowej kanalizacji poprzez przyjęcie, iż stanowi ona współwłasność kilku podmiotów, podczas gdy w rzeczywistości właścicielem kanalizacji pozostaje tylko i wyłącznie K., który udostępnia kanalizację innym podmiotom nieodpłatnie tylko i wyłącznie do realizacji zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego lub obronności państwa; d) dokonanie ustaleń niezgodnie z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego przez dowolne i wykraczające poza zakres swobodnej oceny dowodów przyjęcie, że wnioskodawcy należy naliczyć opłatę za każdą z 24 rur kanalizacji teletechnicznej oddzielnie, podczas gdy faktycznie rury stanowią część jednego urządzenia, jakim jest kanalizacja teletechniczna; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, w szczególności zaniechania podania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności innym zebranym w sprawie dowodom przemawiającym za koniecznością uznania, że załączony do wniosku projekt kanalizacyjny dotyczy jednego urządzenia, a nie oddzielnych 24. W uzasadnieniu złożonej skargi K. wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Prezydenta m.st. Warszawy podtrzymanym przez SKO w kwestii podstawy naliczenia opłat za funkcjonowanie w pasie drogowym odcinka kanalizacji teletechnicznej będącego własnością K. Skarżący podkreślił jednocześnie, że 24 otworowa kanalizacja nie stanowi nowego urządzenia i powstała w wyniku przebudowy istniejącej kanalizacji kablowej, która kolidowała z nowo powstałą inwestycją spółki "N.". K. wyjaśnił, że zastąpienie dotychczasowych jednolitych bloków betonowych 24 rurami PCV nie wynikało z chęci budowy przez skarżącego 24 oddzielnych kanalizacji, ale było wynikiem zmian technologicznych, jakim na przestrzeni lat uległa technika budowy kanalizacji wielootworowych. Skarżący podniósł, że kanalizacja została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej jako jedno urządzenie i wybudowana została zgodnie z dokumentacją projektową. K. wskazał, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy dotycząca zezwolenia na budowę kanalizacji w pasie drogowym mówi o zgodzie na budowę jednej kanalizacji teletechnicznej, a nie 24 oddzielnych kanalizacji i akceptuje w tym zakresie dokumentację budowlaną podobnie jak pozwolenie na budowę wydane przez Prezydenta m.st. Warszawy. Jednocześnie skarżący poinformował, że nie jest w posiadaniu dokumentacji fotograficznej kanalizacji przed zasypaniem, lecz dysponuje dokumentacją powykonawczą, w której uprawnione osoby potwierdzają i przedstawiają sposób, w jaki wybudowano przedmiotową kanalizację. Ponadto K. wskazał, że zgodnie z treścią ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych kanalizacja teletechniczna jest jednym urządzeniem, a nie zbiorem oddzielnych urządzeń i zaprzeczył argumentacji podnoszonej w uzasadnieniu decyzji SKO, że poszczególne rury kanalizacji wielootworowej są odrębną własnością, gdyż całość została zaprojektowana jako jedno urządzenie i jest własnością K. Skarżący zakwestionował również prawdziwość informacji podanej przez przedstawiciela "N." w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. o dzierżawieniu przez K. rury kanalizacji dla obcych użytkowników, tj. C., A., K., M., Z. oraz spółki E. S.A. Skarżący wyjaśnił przy tym, że wskazani powyżej użytkownicy korzystają z kanalizacji K. nieodpłatnie, na zasadzie wzajemności, a wybudowana przez nich infrastruktura służy do realizacji zadań związanych z bezpieczeństwem publicznym oraz obronnością państwa. K. zwrócił także uwagę, że przedmiotowa kanalizacja jest nieodpłatnie wykorzystywana przez m.st. Warszawę na potrzeby "Systemu monitoringu wizyjnego miasta" na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Prezydentem m.st. Warszawy a K. Uzasadniając złożoną skargę, K. podniósł, że podstawą do wyliczenia opłat zgodnie z ustawą o drogach publicznych jest rzut poziomy, czyli szerokość oraz długość zajmowanego pasa gruntu i zwrócił uwagę, że rury kanalizacji zajmują fizycznie w rzeczywistości pas gruntu o szerokości odpowiednio 80 i 110 cm z przyjętą odpowiednią tolerancją. Natomiast Prezydent m.st. Warszawy nalicza opłaty za zajęcia pasa gruntu o szerokości w obu przypadkach 264 cm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci braku podpisu pod skargą, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Badając skargę w oparciu o wskazane wyżej kryteria, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. ich uchylenie. Sąd zauważa bowiem, że jak stanowi art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (art. 40 ust.5 u.d.p.). Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego spoczywa zatem obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności warunkujących wysokość tej opłaty. W sprawie niniejszej te okoliczności to: okres, w którym miało być dokonane zajęcie i powierzchnia zajęcia. Od tych bowiem okoliczności zależy bezpośrednio ustalenie wysokości opłaty. Mając powyższe na uwadze, zauważyć należy, że rozstrzygany przez Sąd spór koncentruje się na fakcie uznania prowadzonej przez K. inwestycji za polegającą na umieszczeniu w pasie drogowym 24 kanalizacji technicznych zamiast jednej kanalizacji złożonej z 24 rur PCV oraz zawyżeniu wielkości zajętego pasa drogowego pod przedmiotową kanalizację techniczną, co miało wpływ na naliczoną opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa kwestia sprowadza się zatem do oceny poglądu organów I i II instancji, zgodnie z którymi zapisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazujące na to, że w przypadku, gdy kanalizacja teletechniczna budowana jest z więcej niż jednego rurociągu kablowego, to każdy z rurociągów jest odrębnym urządzeniem mogącym stanowić odrębną własność, przesądzają o tym, że możliwe jest potraktowanie całej inwestycji jako zajęcie pasa drogowego pod odrębnie instalowane kanalizacje techniczne w liczbie 24. W tym miejscu należy ponownie wskazać, że stosownie do treści art. 40 ust. 5 u.d.p., podstawę do ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowi liczba metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Pojęcie rzutu poziomego urządzenia należy – w ocenie składu orzekającego, który w tym zakresie w pełni podziela stanowisko prezentowane w licznych wyrokach tego sądu (m.in. wyrok: 11 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 842/12, z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1773/13, z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1722/13, z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1771/13, z dnia 12 listopada 2013 r. sygn., akt VI SA/Wa 2095/13, z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1770/13, z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1734/13-1737/13, z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1848/13) – interpretować jako powierzchnię najszerszego fragmentu urządzenia, ustaloną w płaszczyźnie równoległej do powierzchni gruntu. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było inne ustalenie podstawy naliczenia opłaty, to ustawodawca wówczas winien byłby użyć innego miernika wartości zajęcia pasa drogowego, np. objętości (kubatury) urządzenia, albo winien wyraźnie wskazać, iż w przypadku urządzeń wielowarstwowych powierzchnia przyjęta jako podstawa naliczenia opłaty winna być sumą powierzchni wszystkich urządzeń (rur), ułożonych w kilku warstwach. W ocenie Sądu nieprawidłowa interpretacja art. 40 ust. 5 u.d.p. dokonana przez organy I oraz II instancji prowadzi do wniosku, że organ ustala opłaty za każdą rurę oddzielnie, zamiast za całe urządzenie, mimo iż w myśl obowiązującego prawa stanowią one jeden przedmiot decyzji. Stąd należy uznać stanowisko organów, wyrażone w zaskarżonej decyzji, aprobującej pobieranie opłaty za powierzchnię rzutu poziomego poszczególnej rury, a nie za jedno urządzenie teletechniczne – za nieuzasadnione i sprzeczne z prawem. Organ nie uwzględnił faktu, że rury mogą być układane nie tylko poziomo, ale i jedne pod drugimi na różnych poziomach w obrębie tej samej powierzchni pasa drogowego. Wówczas powierzchnia zajęcia pasa (zabudowy pasa) się nie zmienia. Taka logika wynika z literalnego brzmienia art. 40 ust. 5 ustawy, w którym ustala się opłatę za zajęcie pasa drogowego jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa zajętej przez rzut poziomy urządzenia. Ustawa nie posługuje się parametrem metrów sześciennych. Są one celowo pominięte, gdyż ustawodawcę nie interesuje kubatura zabudowy. Tym samym należy podnieść, że K. mógł umieścić 24 rury PCV w 4 warstwach po 6 rur każda i 3 warstwach po 8 rur każda, a opłata powinna zostać naliczona wyłącznie przy uwzględnieniu rzeczywiście zajętej powierzchni pasa drogowego zależnej od szerokości zajętego pasa uzależnionej bezpośrednio od ilości rur w warstwie. Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania, że decyzja została wydana z mającym wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem przepisów prawa. Jednocześnie z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie stanowią podstawy wydania decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia stosownej opłaty, Sąd uznał za zbędne rozstrzyganie czy kanalizacja składająca się z 24 otworów jest kanalizacją wielootworową w świetle art. 45 u.w.r.u.s.t. Skarżona decyzja, w przedmiocie zajęcia pasa drogowego, jest bowiem wydana na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji Sąd odstąpił również od dokonywania rozważań dotyczących wpływu własności kanalizacji technicznej na prawidłowość ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Niezależnie od powyższych rozważań należy zauważyć, że wprawdzie wyliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowiące integralny załącznik do decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, utrzymane w mocy decyzją SKO, w pełni odpowiadają przewidzianej do zajęcia powierzchni pasa drogowego wskazanej przez K. we wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r., w którym skarżący do wyliczenia planowanej do zajęcia powierzchni posługuje się szerokością 2,64 m odpowiadającą iloczynowi liczby rur składających się na inwestycję i średnicy każdej z tych rur, to jednak nie uwzględniają one całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem plan sytuacyjny przebudowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, z którego wynika wprost, że inwestycja K. w zależności od odcinka polega na ułożeniu 3 warstw rur po 8 rur każda bądź 4 warstw rur po 6 rur każda, co zgodnie z planem po przyjęciu niezbędnej tolerancji daje odpowiednio szerokość 1,3 m i 0,8 m zajmowanego pasa drogowego i na taką też powierzchnie został złożony przez skarżącą pierwotny wniosek z dnia [...] listopada 2013r złożony w organie I instancji w załączeniu do pisma wnioskodawcy z dnia [...] listopada 2013r. W świetle zaistniałych rozbieżności pomiędzy złożonymi przez K. wnioskami o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury technicznej a załącznikami do tych wniosków organy, o ile powzięły w tym zakresie wątpliwości (a taka wątpliwość niewątpliwie się nasuwa), powinny były, zdaniem Sądu, uzupełnić materiał dowodowy w celu ustalenia rzeczywistej szerokości zajmowanego pasa drogowego w celu dokonania prawidłowych wyliczeń opłaty za jego zajęcie. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. a w konsekwencji również art. 107 § 3 k.p.a. i art. 40 ust. 5 u.d.p. poprzez błędną interpretację tego przepisu, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższe stanowisko Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.