VI SA/Wa 26/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej J. F. 400 ( czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. I OSK 1662/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. VI SA/Wa 386/06. Podstawą rozstrzygnięcia NSA były poniższe ustalenia. W dniu [...] marca 2005 r. w miejscowości B. na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] stanowiący własność J. F. kierowany przez M. O. W wyniku kontroli ustalono, iż kierowca wykonywał przewóz złomu stalowego na trasie D.-Z., przy czym kierowca przedstawił zaświadczenie na wykonywanie przewozów na potrzeby własne. Organ kontrolny stwierdził jednak brak możliwości ustalenia kto jest właścicielem przewożonego ładunku, a tym samym sprawdzenia, czy spełnione zostały wszystkie warunki wykonywania przewozów na potrzeby własne. Następnie w toku postępowania administracyjnego na podstawie dostarczonych przez stronę dokumentów organ kontrolny ustalił, iż przewóz wykonywany był przez osobę zatrudnioną na podstawie umowy zlecenia, a nie przez pracownika (w rozumieniu Kodeksu Pracy), a zatem nie spełniał jednej z przesłanek przewozu na potrzeby własne określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088). Wobec powyższego skontrolowany przejazd zakwalifikowano jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ kontrolny dopatrzył się także innych naruszeń prawa takich jak: wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, przewóz drogowy odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia, nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] nałożył na P. "[...]" s. c. J. F., P. R. karę pieniężną w wysokości 12 650 zł (8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, 1500 zł za przewóz drogowy odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia oraz 150 zł nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego). W wyniku rozpoznania odwołania P. "[...]" s. c. od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł za przewóz drogowy odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia i w tym zakresie postępowanie umorzył, w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podkreślił, iż brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za przewóz drogowy odpadów bez wymaganego zezwolenia, bowiem spółka posiadała stosowne zezwolenie, co udowodniła załączając do odwołania kopię decyzji Starostwa Powiatowego w G. z dnia [...] czerwca 2004 r. zezwalającą spółce cywilnej zbieranie odpadów. W pozostałym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. F., reprezentując P."[...]". Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 10 § 1, 28, 35 § 1, 75, 77, 78, 104 § 1 i 2, 107 § 3 oraz art. 136 k.p.a., a także przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 4 pkt 4, art. 92 ust. 1, ust. 1 pkt.1.1 załącznika do tej ustawy), Kodeksu Pracy (art. 2 i 22), Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (art. 9) oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W wyniku rozpatrzenia skargi Sąd I instancji uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. W wyroku z dnia 26 czerwca 2006 r. stwierdził, iż organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy kilku zasad postępowania administracyjnego: zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw obowiązków tych stron (art. 9 k.p.a.), wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 89 k.p.a.) oraz uzasadnienia decyzji administracyjnej według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podkreślił, iż organy nie ustaliły prawidłowo stron postępowania i w efekcie decyzje skierowano do strony już nieistniejącej. Spółka cywilna "[...]" jak podkreśliła sama strona była już rozwiązana w momencie wydania decyzji I instancji, zatem adresatem winni być wspólnicy spółki cywilnej, a nie sama spółka. Ponadto według Sądu, organ odwoławczy naruszył art. 134 k.p.a. rozpatrując odwołanie wniesione przez spółkę, mimo iż pełnomocnictwo, które zostało udzielone J. F. nie upoważniało jej do reprezentowania P. R. - drugiego wspólnika spółki, w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego Sąd uchylił obydwie decyzje, pomijając już pozostałe zarzuty podniesione przez stronę skarżącą i nakazał organowi ponownie rozpatrzyć sprawę z udziałem wspólników istniejącej w dniu kontroli spółki cywilnej. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego. Orzeczenie zaskarżył w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.): - w zw. z art. 7, 9, 77 § 1 k.p.a., poprzez niezasadne przyjęcie, że organ nie ocenił właściwie dowodów przeprowadzonych w sprawie i niewłaściwie ustalił stronę postępowania; - w zw. z art. 89 k.p.a., który w ogóle nie był w niniejszej sprawie stosowany; - oraz w zw. z art. 107 § 1, 28, 29, 30 § 1 i 134 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż stroną postępowania administracyjnego była spółka cywilna. Skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazano, iż z akt sprawy wynikało, że na decyzji jako strony postępowania wskazano osoby fizyczne, a nie spółkę cywilną. Ustalenie stron było zatem prawidłowe, a przeciwne ustalenia Sądu nie miały, według skarżącego organu, uzasadnienia. Ponadto zakwestionowano stanowisko Sądu, iż P. R. nie był stroną postępowania o wymierzenie kary pieniężnej, ponieważ udzielone J. F. pełnomocnictwo nie upoważniało jej do działania w jego imieniu. Podkreślono, iż pogląd taki stanowiłby w istocie negację art. 28 k.p.a., bowiem interes prawy P. R. w niniejszej sprawie według organu był ewidentny. W skardze kasacyjnej podkreślono również, iż P. R. status strony posiadał z mocy samego prawa tj. art. 28 k.p.a., a nie z mocy udzielonego J. F. pełnomocnictwa. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd I instancji nie dokonał oceny merytorycznej zaskarżonych decyzji, poprzestając jedynie na analizie rzekomych naruszeń formalnych, wobec czego naruszenie przez Sąd przepisów postępowania według organu miało istotny wpływ na wynik sprawy. J. F. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oceniła jako oczywiście bezzasadną i podzieliła w pełni stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznał go jako zasadny. Wskazał, że w myśl zasad wynikających z art. 77, czy art. 107 § 3 k.p.a., zarówno organy administracji państwowej wydając decyzje, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie, musiały mieć na uwadze zasady wynikające z art. 133 § 1 czy też art. 141 § 4 powołanej wyżej ustawy. Uchylając zaskarżone decyzje Sąd I instancji uznał, że z akt sprawy jasno wynikało, że spółka cywilna "[...]" została rozwiązana, a zatem adresatem wydanych decyzji powinni byli być wspólnicy tejże spółki cywilnej. Jednakże według NSA, w wyniku rozwiązania spółki cywilnej mieliśmy do czynienia jedynie z byłymi wspólnikami spółki. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, wynikało, że w dniu [...] marca 2005 r. nastąpiło rozwiązanie spółki cywilnej – P. "[...]" J. F. i P. R., z tym że jak podała sama skarżąca już od [...] lutego 2005 r. J. F. rozpoczęła samodzielną działalność gospodarczą pod nazwą – P. "[...]", przejmując według oświadczenia zobowiązania spółki cywilnej "[...]". W wyniku zestawienia treści oświadczenia J. F. z zaświadczeniem o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] stycznia 2005 r., wynikało, iż już w tym dniu, do ewidencji gospodarczej zostało wpisane prowadzone przez J. F. P."[...]", a zatem J. F. mogła już od dnia [...] lutego 2005 r. na własny rachunek prowadzić nowe przedsiębiorstwo. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącą wynikało, że przejęła ona zobowiązania spółki cywilnej "[...]", jednak jeżeli doszło do uzgodnienia między byłymi wspólnikami, że tylko jeden wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki, to Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był do tego rodzaju oświadczenia wspólników ustosunkować się w uzasadnieniu wyroku, czego jednak nie dokonał. Dodatkowo Sąd nie ustosunkował się do faktu, że odwołanie złożone w wyniku wydania przez organ decyzji I instancji, podpisała wyłącznie J. F. – P."[...]", a nie spółka cywilna. Według Naczelnego Sadu Administracyjnego pełnomocnictwo wystawione przez P. R., nie posiadało żadnej daty mogącej wskazać czy wystawione zostało przed, czy też już po rozwiązaniu spółki, przy czym dotyczyło ono działalności w spółce, toteż analiza ww. pełnomocnictwa dokonana przez Sąd I instancji nie była prawidłowa, gdyż nie uwzględniła art. 865 § 2 k.c. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując iż ponownie rozpoznając sprawę Sąd dokona oceny ustalonych wyżej dowodów oraz wskazań co do stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając skargę w tym zakresie, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a zatem skarga podlega uwzględnieniu. W sprawie niniejszej stan faktyczny dotyczący przekształcania podmiotu kontrolowanego nie został w ocenie sądu ustalony w sposób prawidłowy . Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] marca 2005 r. poddany był pojazd stanowiący własność P. [...] spółka cywilna co jest w zasadzie niesporny. W tym miejscu dokonać należy wyjaśnienia pojęcia spółka cywilna. Obowiązujący stan prawny ukształtowany przede wszystkim przez przepisy Kodeksu cywilnego, dalej jako k.c., ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), dalej jako u.s.d.g., ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), dalej jako u.t.d., nakazuje przyjąć, że Spółka prawa cywilnego nie ma osobowości prawnej, ani zdolności prawnej, także w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 31 marca 1993 r., III CZP 176/92, OSNCP 1993, nr 10, poz. 171; uchwała 7 sędziów SN z dnia 26 stycznia 1996 r., III CZP 111/95, OSNCP 1996, nr 5, poz. 63; wyrok SN z 28 października 2003 r., I CK 201/02, LEX nr 151608). Skoro spółka cywilna nie ma zdolności prawnej, to nie może być zaliczona do jednostek organizacyjnych w rozumieniu art. 331 k.c. Spółka cywilna nie jest więc podmiotem prawnym odrębnym od wspólników, lecz jest wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników (por. cytowany wyżej wyrok SN z 28 października 2003 r.). Obowiązująca w dacie kontroli oraz w dacie wydawania decyzji cytowana wyżej u.s.d.g. w art. 4 ust. 1 określiła, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą zaś w ust. 2 przyjęła, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Jak z tego wynika, przedsiębiorcą z całą pewnością nie jest spółka cywilna, lecz poszczególni jej wspólnicy, z których każdy może rozpocząć działalność po uzyskaniu wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej (art. 14 ust. 1 i 2 u.s.d.g.). Realizując działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jej wspólnicy występują jako odrębni przedsiębiorcy, prowadzą jednak wspólne przedsięwzięcie i zmierzają do jednego celu gospodarczego. Artykuł 860 § 1 k.c. stanowi, że przez zawartą umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do wspólnego celu gospodarczego, działając w sposób oznaczony, w szczególności wnosząc wkłady. Odróżnić zatem należy wspólników spółki cywilnej, będących odrębnymi przedsiębiorcami, spółkę cywilną będącą stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników, oraz przedsiębiorstwo prowadzone przez wspólników w ramach realizacji wspólnego celu gospodarczego określonego w umowie spółki. Z powyższego wynika, że spółka cywilna, będąc stosunkiem zobowiązaniowym, a nie podmiotem praw i obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że wspólnicy spółki cywilnej, będący odrębnymi przedsiębiorcami, mogą na zasadach określonych w przepisach k.c. dotyczących spółek cywilnych i w umowie spółki, prowadzić wspólne przedsiębiorstwo dla realizacji wspólnego celu gospodarczego. Wspólnicy spółki cywilnej, którzy prowadzą wspólne przedsiębiorstwo solidarnie odpowiadają za związane z tą działalnością zobowiązania oraz uczestniczą w zyskach w sposób oznaczony w umowie lub ustawie. Współdziałanie wspólników spółki cywilnej może polegać na jakimkolwiek ich zachowaniu się zdążającym do wspólnego celu (zob. Kodeks cywilny. Komentarz, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1972). Wskazać należy, że przepisy różnych ustaw regulujących działalność gospodarczą podatki, statystykę dostrzegają spółkę cywilną i przewidują dla niej odrębne uregulowania. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.s.d.g. osoba fizyczna - przedsiębiorca, także wspólnik spółki cywilnej, może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 13 u.s.d.g. we wpisie tym musi być informacja o umowie spółki. Przedmiot działania spółki cywilnej nie może wykroczyć ponad to, co zostało określone we wpisach do ewidencji. W dziedzinie prawa podatkowego spółka cywilna z uwagi na treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - ustawa o VAT (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), jako "jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej", ma podmiotowość prawną, jest podatnikiem podatku VAT i wystawia faktury VAT, jako spółka. Z tym uregulowaniem powiązane jest ściśle posiadanie przez spółkę cywilną na mocy art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji podatników i płatników (Dz. U. Nr 269, poz. 2681 ze zm.), dalej zwana u.z.e.p.i.p., własnego numeru identyfikacji podatkowej NIP. Numer ten jest niezależny od numerów NIP każdego ze wspólników. W krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, prowadzonym przez Prezesa GUS, noszącym nazwę REGON, jest uwzględniona spółka cywilna jako "jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej". Zgodnie z § 1 pkt 2 oraz § 2 ust. 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji rejestru podmiotów gospodarki narodowej, w tym wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń oraz szczegółowych warunków i trybu współdziałania służb statystyki publicznej z innymi organami prowadzącymi urzędowe rejestry i systemy informacyjne administracji publicznej (Dz. U. Nr 69, poz. 763 ze zm.) rejestr ten obejmuje osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej i osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, przy czym osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą jako wspólnicy spółek cywilnych nie podlegają odrębnej rejestracji w rejestrze tych podmiotów. Oznacza to, że wspólnicy spółki cywilnej posiadają jeden numer REGON, nadany im jako jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Spółka cywilna jest również pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 3 Kodeksu pracy. Wszystkie te cechy "podmiotowe" spółki cywilnej nie zmieniają faktu, że jest ona wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników. Zawarcie umowy spółki cywilnej jest dozwolone, a jej zawarcie nie może ograniczać przedsiębiorców zawierających umowę spółki w należnej im swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej i korzystania z uprawnień (licencji), które posiadają. W sprawie niniejszej odrębnymi przedsiębiorcami byli w chwili kontroli J. F. i P. R., łączący ich stosunek spółki cywilnej P. [...] spółka cywilna określony w umowie spółki (dowód w znajdującym się w aktach administracyjnych aneksem do umowy spółki cywilnej, wskazującym na jej rozwiązanie z dniem [...] marca 2005 r.) W aktach sprawy znajduje się również wyjaśnienie J. F., z którego wynika, że przejmuje ona wszelkie zobowiązania Firmy "[...]" S.C. Organ oceniając odwołanie J. F. od decyzji pierwszoinstancyjnej wezwał ją do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu P. R. Skarżąca przedłożyła w dniu [...] czerwca 2005 r. pełnomocnictwo bez daty upoważniające ją do działania w imieniu P. R. jednakże w ramach spółki cywilnej, która w tej dacie już nie istniała co zostało wyżej wykazane. W tym miejscu należy przypomnieć, że zarówno decyzja organu pierwszej instancji jak i decyzja organu drugiej instancji zostały wydane na wspólników spółki cywilnej tj. skarżącą i uczestnika postępowania. Decyzja pierwszoinstancyjna została zaskarżona [...] czerwca 2005 r. przez J. F. Z odwołania nie wynika jednak jaki podmiot wniósł powyższe pismo. Czy odwołanie jest wniesione w imieniu P. [...] J. F. na co wskazuje pieczęć pod odwołaniem (a więc przez podmiot nie będący stroną postępowania), czy też przez P. [...] spółka cywilna na co wskazuje tytuł odwołania (a więc przez podmiot nie istniejący w dacie wnoszenia odwołania). Kwestie te nie zostały w ogóle zauważone i wyjaśnione przez organ II instancji, a więc nie została rozstrzygnięta kwestia prawidłowości wniesienia odwołania, a także kwestia czy J. F. mogła legitymować się przy wniesieniu odwołania pełnomocnictwem dotyczącym działania w ramach nieistniejącego podmiotu – spółki cywilnej [...]. Wskazać też należy, że w ocenie Sądu w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej związanej z wykonywaniem transportu drogowego w ramach przedsiębiorstwa będącego współwłasnością wspólników spółki cywilnej uczestniczyć powinni wszyscy wspólnicy spółki cywilnej, a kara za naruszenie przepisów o transporcie drogowym powinna zostać nałożona na wszystkich wspólników, gdyż wszyscy odpowiadają solidarnie za zobowiązania związane z działalnością prowadzoną przez nich wspólnie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić czy odwołanie zostało wniesione przez organ uprawniony, a także odnieść się do oświadczenia. Skarżącej o przyjęciu wszelkich zobowiązań spółki cywilnej "[...]" w kontekście solidarnej odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki cywilnej i ustalić czy takie przyjęcie jest w ogóle możliwe. Zważywszy powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.