VI SA/Wa 2821/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych utrzymał w mocy ww. decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, lit. s, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej cyt. jako u.t.d.), lp. 6.3.4, lp.5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. l), art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006). Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] września 2013 r. w miejscowości L., na drodze krajowej nr [...] 402km + 70m (kierunek L.), zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę L. W. w imieniu K. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H. (dalej zwany skarżącym). Kierowca do kontroli okazał zarówno zaświadczenie na przewóz na potrzeby własne oraz wypis z licencji. W trakcie kontroli ustalono, że kierowca jechał po "zwroty" artykułów ze sklepów, które dostarczyło przedsiębiorstwo. Kierowca do kontroli okazał kartę kierowcy. Ustalono także, że kierowca posługiwał się także inną kartą do tachografu cyfrowego, która została wydana inspektorowi. Przesłuchano w charakterze świadka kierowcę L. W., który zeznał, że karta należała do R. W., która według zeznań kierowcy jest bratem skarżącego i jest pracownikiem jego przedsiębiorstwa. Kartę przekazał mu R. W., żeby mógł wyrobić się z czasem jazdy, przerw i odpoczynków, do wykonania kursu. Kierowca zeznał, że w przedsiębiorstwie wiedzą, iż nie jest on w stanie wykonać kursu zgodnie z obowiązującymi przepisami o czasie prowadzenia pojazdów. Wynagrodzenie kierowcy obliczane jest na podstawie przejechanych kilometrów – 0,3 zł na kilometr. Im więcej przejedzie kilometrów, tym więcej zarobi. W przedsiębiorstwie nikt nie dokonuje kontroli przestrzegania przepisów. Praca jest tak organizowana, że nie jest w stanie wykonać prawidłowo kursu bez naruszeń, dlatego ma do dyspozycji drugą kartę. Ilość przejechanych kilometrów w celu ustalenia wynagrodzenia ustalana jest na podstawie kart drogowych wystawianych przez kontrahentów, a nie tachografu. Sporządzono protokół z przesłuchania świadka oraz protokół kontroli. Stwierdzono następujące naruszenia: - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu okresu prowadzenia pojazdu, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. W związku z powyższym pismem z dnia [...] września 2013 r. zawiadomiono K. W., o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Do akt sprawy załączono notatkę urzędową sporządzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, który przeprowadził omawianą kontrolę. W notatce rozszerzono katalog stwierdzonych naruszeń o: - nieokazanie dokumentu potwierdzającego ukończenie wymaganego w związku z wykonywaniem przewozu drogowego szkolenia, - nieokazanie wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wypisu z licencji lub innego wymaganego w związku z przewozem drogowym dokumentu, o którym mowa w art. 87, - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Łączna kwota kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła 35.450 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym kwotę kary pieniężnej ograniczono do 10.000 zł., która to kwota jest karą pieniężną za stwierdzone naruszenia kierowcy L. W. polegające na: - nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (łączna kara 5000 zł) - przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (łączna kara- 8100 zł), - przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (łączna kara 16850 zł), - skróceniu dziennego czasu odpoczynku (łączna kara 5500). W zawartym w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 3 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozwala na nałożenie na stronę kary pieniężnej za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5000 zł. Organ I instancji stwierdził wobec skarżącego naruszenia norm czasu pracy kierowców na podstawie zapisów dokonanych zarówno na karcie R. W. i L. W. Trudno zatem stwierdzić, że kierowca L. W. nigdzie nie rejestrował okresów swojej aktywności. Gdyby tak rzeczywiście było, kontrolujący nie mógłby przecież stwierdzić naruszenia norm czasu pracy. Organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do ponownego przeanalizowania materiału dowodowego pod kątem możliwości zmiany naruszenia z lp. 6.2.1. (niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi) na naruszenie określonej pod lp. 6.3.4. (używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. r. nr [...] ponownie nałożył na K. W. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Łączna kwota kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła 33.450 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym kwotę kary pieniężnej ograniczono do 10.000 zł., która to kwota jest karą pieniężną za stwierdzone naruszenia kierowcy L. W. polegające na: - używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowców przez kilku kierowców (kara 3000 zł) - przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (łączna kara- 8100 zł), - przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (łączna kara 16850 zł), - skróceniu dziennego czasu odpoczynku (łączna kara 5500). Skarżący w dniu [...] lipca 2014 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2013 r.. W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] maja 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ potrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w przedmiotowej sprawie wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które przyczyniły się do jej wyjaśnienia, a nie są sprzeczne z prawem. Ponadto organ wskazał, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż warunkiem wyłączenia od stosowania przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. jest "niehandlowy" charakter przewozu rzeczy. Według aktualnego stanu prawnego niehandlowy przewóz w żaden sposób nie jest związany, nawet ubocznie, z prowadzeniem działalności gospodarczej, która to działalność jest immanentną cechą przewozu niezarobkowego tj. przewozu na potrzeby własne. Jeśli przewoźnik wykonywał zadanie przewozowe związane (pomocniczo) z działalnością gospodarczą, to w konsekwencji przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 mają w takiej sprawie zastosowanie, a strona zobowiązana zatem jest do zachowania wszelkich obowiązków nałożonych na przewoźników przedmiotowym Rozporządzeniem. Ponadto organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zawarł obszerną argumentację dotycząca niespełnienia przez skarżącego przesłanek z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Następnie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji. Skarżący postawili zarzuty; - naruszenia art. 77 § 1, art. 80, art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, - błędnego zastosowania przez organ przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz błędnej wykładni Rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji wskazano, iż kierowcą kontrolowanego pojazdu był R. W., tymczasem kierowcą zatrzymanym do kontroli był L. W. Ponadto organ nie wskazał, w jakim okresie i przez jaki czas miało miejsce używanie tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców, a tym samym nie wyjaśnił w toku postepowania administracyjnego faktycznych okresów prowadzenia przez kierowcę pojazdów oraz używania kart innych kierowców. Ponadto w ocenie skarżącego w dniu kontroli wykonywał on przewóz pomocniczy, a więc niehandlowy, wykonywany zgodnie z okazanym do kontroli zaświadczeniem na wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne. Przewóz ten był zgodny z definicją określoną w art. 4 ust. 4 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h u.t.d. użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985, str. 21), h) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016). Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami Rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: • o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, • za każde następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że analiza zapisów z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, iż kierowca o godzinie 15:41 dnia [...] sierpnia 2013 r. rozpoczął dzienny prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] sierpnia 2013 r. o godzinie 16:55. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 14 godzin i 35 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 35 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 900 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto analiza zapisów z karty kierowcy, protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, iż kierowca o godzinie 14:54 dnia [...] sierpnia 2013. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] sierpnia 2013 r. o godzinie 13:41. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 48 minut. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 48 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Tym samym w ocenie Sądu zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisów z karty kierowcy, protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, iż kierowca o godzinie 6:26 dnia [...] września 2013 r. kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, w którym kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 7 minut. W ocenie Sądu organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, że w powyższej sytuacji skarżący nie naruszył przepisów Rozporządzenia 561/2006, w związku z czym zasadnym było umorzenie przez organ odwoławczy kary pieniężnej w wysokości 2700 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisów z karty kierowcy, protokołu kontroli, oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, iż kierowca o godzinie 20:15 dnia [...] września 2013. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] września 2013 r. o godzinie 22:14. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 9 godzin i 32 minuty. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż zasadne jest umorzenie kary pieniężnej w wysokości 3500 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisów z karty kierowcy, protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, iż kierowca o godzinie 18:17 dnia [...] września 2013. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu [...] września 2013 r. o godzinie 13:41. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 3 godziny. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika 3 ustawy o transporcie drogowym w wysokości 7900 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie, po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: • o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, • za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, analiza materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, protokołu kontroli, zapisów danych z karty kierowcy po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca o godzinie 15:41 dnia [...] sierpnia 2013 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwającą jedynie 4 godziny i 3 minuty tj. od godziny 8:03 dnia [...] sierpnia 2013 r. do godziny 12:06 dnia [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 57 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona nie okazała wydruków dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym stanem faktycznym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 900 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, protokołu kontroli, zapisów danych z karty kierowcy, po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca o godzinie 19:39 dnia [...] sierpnia 2013 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwający jedynie 7 godzin i 6 minut tj. od godziny 12:33 dnia [...] sierpnia 2013 r. do godziny 19:39 dnia [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 54 minuty z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona nie okazała wydruków dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym stanem faktycznym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania kierowcy zapisów danych z karty kierowcy po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca o godzinie 14:54 dnia [...] sierpnia 2013 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwającą jedynie 1 godzinę i 25 minut tj. od godziny 14:56 dnia [...] sierpnia 2013 r. do godziny 16:21 dnia [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 35 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona nie okazała wydruków dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym stanem faktycznym zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1500 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania świadka, zapisów danych z karty kierowcy po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca o godzinie 6:26 dnia [...] września 2013 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwającą jedynie 49 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 21:51 dnia [...] września 2013 r. do godziny 22:40 dnia [...] września 2013 r. czasu UTC. Oznacza to, iż skrócił on dzienny czas odpoczynku o 8 godzin i 11 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona nie okazała wydruków dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym stanem faktycznym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1700 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania kierowcy, zapisów danych z karty kierowcy po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca o godzinie 20:15 dnia [...] września 2013 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien był odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy okres odpoczynku trwającą jedynie 3 godziny i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 10:22 dnia [...] września 2013 r. do godziny 14:02 dnia [...] września 2013 r.. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 20 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona nie okazała wydruków dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym stanem faktycznym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1100 złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 4 500 złotych za naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika 3 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, wskazać należy, iż zgodnie z lit. t załącznik IB do Rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących jego czynności. Zgodnie z art. 14 Rozporządzenia 3821/85 właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonają personalizacji karty kierowcy zgodnie z zasadami określonymi w załączniku IB. Do celów administracyjnych okres ważności wydanej karty kierowcy nie może przekraczać pięciu lat. Kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy. Kierowca uprawniony jest do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie będzie posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. W przypadku wydania nowej karty na miejsce starej, nowa karta zawiera ten sam numer, ale indeks jest zwiększony o jeden. Władze wydające kartę prowadzą rejestr kart skradzionych, zagubionych i uszkodzonych w okresie odpowiadającemu przynajmniej okresowi ich ważności administracyjnej. W przypadku, gdy karta jest zniszczona, działa wadliwie, została zgubiona lub skradziona, władze powinny wydać kartę zastępczą w ciągu pięciu dni roboczych, od dnia otrzymania szczegółowego wniosku ojej wydanie. W przypadku złożenia wniosku o odnowienie karty, której okres ważności zbliża się ku końcowi, władze wydają nową kartę przed dniem upływu okresu ważności starej, pod warunkiem, że wniosek został przesłany w terminie ustanowionym w art. 15 ust. 1 akapit drugi. b) Karty kierowców wydaje się jedynie takim osobom ubiegającym się o jej wydanie, które podlegają zasadom rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. c) Karta kierowcy jest imienna. Karta kierowcy nie może, w okresie swojej ważności, zostać cofnięta ani zawieszona z jakichkolwiek powodów, chyba że zostanie uznana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego za sfałszowaną lub gdy kierowca korzysta z karty, której nie jest posiadaczem, lub gdy zatrzymana karta została wydana na podstawie fałszywych oświadczeń bądź sfałszowanych dokumentów. Jeżeli takie zawieszenie lub cofnięcie karty dokonane jest przez Państwo Członkowskie inne niż państwo, które wydało kartę, Państwo Członkowskie, które zawiesiło lub cofnęło kartę zwróci ją władzom Państwa, które wydały kartę oraz wskaże powody jej zwrócenia. Należy w tym miejscu wskazać, że w toku postępowania zmienił się stan prawny. W dniu wydania rozstrzygnięcia obowiązywały regulacje Rozporządzenia (WE) 3821/85, natomiast od 1 marca 2014 r. wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia UE 165/2014. W związku z powyższym art. 15 Rozporządzenia 3821/85 został zastąpiony art. 34 Rozporządzenia 165/2014 Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, wydruku z urządzenia rejestrującego z dnia [...] września 2013 r., protokołu przesłuchania kierowcy jednoznacznie wykazała, że kierowca L. W. przed zatrzymaniem do kontroli w dniu [...] września 2013 r. używał dwóch kart kierowcy, jednej na swoje nazwisko, drugiej na nazwisko R. W. Powyższe P. W. potwierdził zeznając jako świadek. W związku z tym, że kierowca uprawniony jest do posługiwania się jedynie własną imienną kartą kierowcy, w ocenie Sądu zasadnie nałożono karę pieniężnej w wysokości 3000 złotych za stwierdzone naruszenia z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęta 30 minut, wskazać należy, że zgodnie z art. 7 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: • o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych, • za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych. Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniach [...] sierpnia 2014 r. w okresie od godziny 19:39 dnia [...] sierpnia 2013 r. do godziny 12:33 dnia [...] sierpnia 2013 r. kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 55 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 25 minut. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1350 złotych. Na wydruku dziennym nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniu [...] września 2014 r. kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 9 minut od godziny 6:26 do 20:45 nie wykonując prawidłowej przerwy wjeździe. Kierowca prowadził pojazd 9 godzin i 9 minut, co oznacza, że przekroczył czas prowadzenia pojazdu za 4 godziny i 39 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1750 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.2.1 i lp. 5.2.2 załącznika 3 ustawy o transporcie drogowym. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, który dostrzegł, że organ I instancji błędnie wskazał, że w dnia [...] września 2014 r. kierowca popełnił naruszenia przekraczając dzienny czas prowadzenia pojazdu o 13 godzin i 49 minut. W związku z powyższym organ odwoławczy prawidłowo umorzył pierwszą karę pieniężną w wysokości 5 550 złotych Ponadto analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniach [...] września 2013 r. w okresie od godziny 20:15 dnia [...] września 2013 r. do godziny 20:15 do godziny 12:21 dnia [...] września 2013 r kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 51 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 21 minut. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 950 złotych. Na wydruku dziennym nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniach [...] września 2013 r. w okresie od godziny 14:02 dnia [...] września 2013 r. do godziny 00:51 dnia [...] września 2013 r kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 49 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godziny i 19 minut. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 950 złotych. Na wydruku dziennym nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniach [...] września 2013 r. w okresie od godziny 10:36 do godziny 22:14 dnia [...] września 2013 r kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 26 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny i 56 minut. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1550 złotych. Na wydruku dziennym nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Analiza danych z karty kierowcy wykazała, że w dniach [...] września 2013 r. w okresie od godziny 18:17 dnia [...] września 2013 r. do godziny 13:41 dnia [...] września 2013 r. kierowca prowadził pojazd przez 13 godzin nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Kierowca po każdym 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu powinien odebrać 45 minut nieprzerwanej przerwy, lub dwie przerwy skrócone po 15 minut i 30 minut odebrane w ten sposób, aby zachować 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, iż kierowca przekroczył 4,5 godzinny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 godzin i 30 minut. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3350 złotych. Na wydruku dziennym nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. art. 77 § 1, art. 80, art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., wskazać należy, iż nie uszło uwadze Sądu, że na stronie 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji błędnie wskazano L. W. jako kierowcę wykonującego przejazd. Błędne są także zapisy na stronie 8 uzasadnienia decyzji: błędna data kontroli – [...] września 2013 r. zamiast [...] września 2013 r., błędne wskazanie jako kierowcy K. W. Jednakże podnieść należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Istotnym jest wskazanie, iż użyty przez ustawodawcę w 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie sądu konieczność ustalenia, czy w konkretnej sprawie stwierdzone uchybienie mogło spowodować wydanie orzeczenia o innej treści niż to, które rzeczywiście zostało wydane. Chodzi tu zatem o uprawdopodobnienie potencjalnej możliwości odmiennego wyniku sprawy, a zatem sytuacji, w której gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por: wyroki NSA z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 1224/13 oraz z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 160/13 – dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona zasad postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Błędne wskazanie w zaskarżonej decyzji kierowcy kontrolowanego pojazdu oraz daty kontroli, w świetle bezspornych zapisów protokołu kontroli, nie mogło spowodować wydania orzeczenia o innej treści niż to, które zostało wydane. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż wykonywane przez niego przewozy są wyłączone spod przepisów Rozporządzenia WE 561/2006 w związku z art. 3 lit. h ww. rozporządzenia, albowiem był zgodnie z definicją określoną w art. 4 ust. 4 u.t.d. był to niezarobkowy przewóz drogowy, wskazać należy, iż bezsporne jest, że kierowca wykonując przedmiotowy przejazd jechał po "zwroty" artykułów ze sklepów, które dostarczyło przedsiębiorstwo skarżącego, zajmujące się hurtową sprzedażą owoców i warzyw. W myśl art. 3 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych (...) - przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Należy zgodzić się z organem, że warunkiem wyłączenia od stosowania przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest "niehandlowy" charakter przewozu rzeczy. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż przywołany przepis prawa w obecnej postaci obowiązuje od 2008 r. Wcześniej przesłanką uzasadniająca wyłączenie od obowiązków przewidzianych w ww. Rozporządzeniu było wykonywanie "niezarobkowego", a nie "niehandlowego" przewozu rzeczy. Według aktualnego stanu prawnego niehandlowy przewóz w żaden sposób nie jest związany, nawet ubocznie, z prowadzeniem działalności gospodarczej, która to działalność jest immanentną cechą przewozu niezarobkowego tj. przewozu na potrzeby własne. Podkreślić należy, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż "niehandlowy przewóz rzeczy" o którym mowa art. 3 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a "niezarobkowy przewóz drogowy" o którym mowa w art. w art. 4 pkt 4 u.t.d., są pojęciami w pełni rozłącznymi i wzajemnie się wykluczającymi. Niehandlowy przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 3 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 to przewóz rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony niepozostający w związku z prowadzoną przez przewoźnika działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową, w szczególności zaś – niewykonywany w ramach działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej (vide: wyrok NSA z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 516/12). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżący wykonywał zadanie przewozowe związane (pomocniczo) z działalnością gospodarczą. W konsekwencji przepisy Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 mają w przedmiotowej sprawie zastosowanie, a strona zobowiązana zatem jest do zachowania wszelkich obowiązków nałożonych na przewoźników przedmiotowym rozporządzeniem. W ocenie Sądu poczynione przez organ II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie dokonał ponownej analizy materiału dowodowego i sanował uchybienia organu I instancji, co jednak nie spowodowało modyfikacji treści rozstrzygnięcia w zakresie wysokości nałożonej kary. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Zaskarżone decyzje - wbrew zarzutom skarżącego - nie noszą cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.