VI SA/Wa 2885/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz K. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "K. Sp z o.o. z siedzibą w Z. (dalej nazywana również jako "skarżąca") wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2011 r. znak: [...]. stwierdzającą utratę z dniem [...] lutego 2011 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę prowadzącego K. Sp z o.o ul. P. [...],[...] Z. przyznanego decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] maja 2005 r. zmienioną decyzją Nr [...] z [...] października 2006 r. oraz Nr [...] z [...] lutego 2010 r. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: w dniu [...] lutego 2011 r. działając na podstawie art. 30 ust. 3 pkt 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...) (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.) przeprowadzono u skarżącej kontrolę, której celem było m.in. sprawdzenie prawidłowości realizacji zadań i obowiązków wnikających z art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy. W toku postępowania kontrolnego ustalono, iż pracodawca prowadzi działalność gospodarczą w Z. przy ul. S. [...] gdzie były zatrudnione 23 osoby w tym 22 niepełnosprawne. Spośród zatrudnionych pracowników 16 osób świadczyło pracę na podstawie umów zawartych z firmą P. sp. z.o.o. o świadczenie usług. Natomiast 7 - osób pracownicy administracyjni byli zatrudnieni i wykonywali pracę na rzecz skarżącej spółki. Ponadto ustalono, że skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą przy ul. P. [...] w Z., gdzie użytkuje pomieszczenia biurowe w których nie są zatrudnione osoby niepełnosprawne, a także wynajmuje część budynku przy ul. P. [...] od firmy A. Sp z o.o. o pow. 300 m2 w której zatrudnionych było 20 osób (w tym 17 niepełnosprawnych). Skarżąca przedłożyła kontrolującemu organowi w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzję Państwowej Inspekcji Pracy wydaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji po rozpoznaniu wniosku spółki z dnia [...] czerwca 2011 r.(wpływ do organu [...] lipca 2011 r.) stwierdzającą, że obiekty i pomieszczenia użytkowane pod adresem Z. ul. P. [...] oraz Z. ul. S. [...] spełniają wymogi określone w art. 28 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji. W uzasadnieniu tejże decyzji stwierdzono, że organ przeprowadził kontrolę w ww. obiektach w dniach [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdził utratę z dniem 1 lutego 2011 r. statusu zakładu pracy chronionej przez pracodawcę (skarżącą spółkę). Zdaniem organu, od dnia 1 lutego 2011 r. pracodawca nie spełniał warunku przystosowania użytkowanych pomieszczeń przy ul. S. [...] oraz przy ul. P. [...] w Z. do przepisów i zasad bezpieczeństwa wynikających z przepisów ustawy o rehabilitacji, gdyż nie przedłożył dokumentów potwierdzających dostarczenie użytkowanych obiektów i pomieszczeń do warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła, że nie można stosować automatyzmu przeprowadzając ocenę stwierdzonych naruszeń przepisów ustawy o rehabilitacji. Skarżąca powołała się m.in. na protokoły kontroli przeprowadzonej w firmie P. (k.205) a także zarzuciła, organowi pominięcie oświadczeń przedstawicieli spółek P. i A. w przedmiocie spełniania wymogów niezbędnych dla potrzeb osób niepełnosprawnych przez pomieszczenie zlokalizowane przy ul. P. [...] oraz S. [...], przed wydaniem przez PIP decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu ww. odwołania nie znajdując podstaw do uwzględniania zarzutów w nim podniesionych opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.), utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżąca ponowiła zarzuty postawione w toku postępowania administracyjnego. Powtórnie zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności czy obiekty pomieszczenia zlokalizowane w Z. przy ul. P. [...] oraz przy ul. S. [...] w okresie przed dniem wydania decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, tj. przed dniem 3 sierpnia 2011 r. spełniały warunki bezpieczeństwa i higieny pracy uwzględniające potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz dostępności do nich. - art. 77, art. 78 w związku z art. 10 k.p.a., a także z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 28 w tym ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o rehabilitacji. W uzasadnieniu skargi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji rozwinęła argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę spółki wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. stwierdził, że stosownie do treści art. 30 ust. 3 ustawy Wojewoda - w przypadku niespełnienia warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2 lub art. 28 ust. 1 pkt 1- 3, art. 29 lub 30 ust. 2b ustawy o rehabilitacji - podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Decyzja Wojewody w tym przedmiocie jest obligatoryjna. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, z przepisów art. 28 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o rehabilitacji wynika, że o tym czy pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy odpowiadają warunkom w nich określonym, decyduje PIP, a jedynym dowodem na tę okoliczność jest wydana przez ten organ decyzja. Nadto prowadzący zakład pracy chronionej, chcąc uruchomić kolejny zakład pracy, musi uzyskać pozytywną opinię PIP, co do spełniania warunków bhp oraz dotyczących stanowisk pracy i ciągów komunikacyjnych najpóźniej na dzień rozpoczęcia użytkowania nowych pomieszczeń. Odnosząc się do argumentu spółki, że przepisy ustawy o rehabilitacji nie przewidują obowiązku uzyskania stosownej decyzji PIP, np. o miejscach pracy osób niepełnosprawnych delegowanych do innych zakładów, Sąd I instancji podkreślił, że miejsc świadczenia usług w pomieszczeniach i obiektach nie będących pomieszczeniami i obiektami zakładu (np. pomieszczenia innych firm, do których zostali oddelegowani pracownicy zakładu pracy chronionej), o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie dotyczą warunki, o których mowa w tym przepisie. W rozpatrywanej sprawie ustalono inny stan faktyczny. Mianowicie w obiektach przy ul. S. [...] i P. [...] w Z. skarżąca użytkuje wynajęte pomieszczenia na potrzeby prowadzonej w nich własnej działalności gospodarczej, zatrudniając przy jej wykonywaniu osoby niepełnosprawne. W wyjaśnieniach skarżącej z dnia 3 listopada 2011 r. strona wskazuje, że w okresie od 1 lutego 2011 r. do 21 marca 2011 r. pracownicy zatrudnieni w siedzibie firmy zostali tymczasowo przeniesieni do obiektów przy ul. S. [...]i P. [...]. Powyższe z uwagi na panującą surową zimę zaś pomieszczenia nie były ogrzane ze względu na bardzo wysokie koszty ogrzewania (k. 180 akt adm.). Z kolei z umowy najmu zawartej w dniu 25 maja 2009 r. z firmą A. wynika, że skarżąca wynajęła część budynku przy ul. P. [...] za zapłatą stosownego czynszu (k. 45 akt adm.). Umowa z tą firmą datowana na 3 września 2009 r. nie zmienia faktu, że skarżąca wykonywała w wynajętych pomieszczeniach własną działalność gospodarczą, tj. świadczenie usług na rzecz A., co wynika z treści tej umowy (k. 11-13 akt sądowych, k. 191 akt adm.). Słusznie więc organ ustalił, że skarżąca użytkowała obiekt i pomieszczenia przy ul. P. [...] dla prowadzenia własnej działalności gospodarczej przez co pomieszczenia te winny posiadać stosowne decyzje PIP. Z kolei umowa zawarta przez skarżącą ze spółką P. (dotyczy nieruchomości przy ul. S. [...]) również dotyczy wynajęcia skarżącej pomieszczeń (biurowych i socjalnych) za umówionym w tej umowie czynszem. Sąd I instancji podniósł, że organ ma rację odmawiając waloru dowodowego ewentualnym zeznaniom świadków wskazywanych przez skarżącą, którzy mieliby potwierdzić, że jeszcze przed kontrolą PIP, tj. przed lipcem 2011 r., przedmiotowe obiekty spełniały wymagania wynikające z ustawy o rehabilitacji. W sprawie oceny przystosowania obiektu i pomieszczeń pracy pod kątem spełnienia wymagań zawartych w przepisach i zasadach bezpieczeństwa i higieny pracy nie ma miejsca na uznanie administracyjne albowiem przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy mają charakter przepisów związanych. Ustalenie przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Pracy, czy dany obiekt spełnia czy też nie spełnia stosowne wymagania polega na porównaniu zastanego (przez kontrolujących pracowników inspekcji pracy) stanu faktycznego z odpowiednimi regulacjami prawnymi. Innymi słowy w decyzji tej organ kontroli stwierdza stan faktyczny ujawniony na dzień przeprowadzonej kontroli obiektów i pomieszczeń, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniach [...] lipca 2011 r. Zdaniem Sądu I instancji ani wojewoda ani organ II instancji nie są właściwi do potwierdzenia okoliczności wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy, które to okoliczności może ustalić jedynie Państwowa Inspekcja Pracy. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji PIP z dnia [...] sierpnia 2011 r. potwierdzało, że obiekty przy ul. S. [...] i P. [...] spełniają warunki określone w ustawie o rehabilitacji. Przy czym w uzasadnieniu tejże decyzji wskazano jedynie, iż powyższe wykazano na podstawie ustaleń z kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lipca 2011 r. Nie ma w decyzji PIP mowy o tym, że ww. obiekty spełniają stosowne warunki od dnia 1 lutego 2011r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzje Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014r. sygn. akt II GSK 603/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2003/12, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd, któremu sprawa została przekazana w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. A zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić ocenę prawną zawartą w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 603/13. W pierwszej kolejności NSA podkreślił, że utrata statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej pociąga za sobą między innymi konsekwencje finansowe dla strony, polegające na obowiązku zwrotu pobranej pomocy publicznej otrzymanej w związku z legitymowaniem się statusem zakładu pracy chronionej. Takie uregulowanie nakłada na organy administracji obowiązek szczególnie wnikliwego zbadania sprawy, a zebranie materiału dowodowego winno się odbywać ściśle według procedury przewidzianej dla tego rodzaju spraw. Zdaniem NSA ustalenia organów w zakresie stanu faktycznego sprawy i jego ocena dokonana przez organy są niewystarczające, a w konsekwencji uniemożliwiają dokonanie pełnej i jednoznacznej oceny zgodności zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym. Sąd wskazał, że zebranie materiału dowodowego w zgodzie z przepisami procedury przewidzianej dla tego rodzaju spraw jest kwestią najistotniejszą z uwagi na konsekwencje decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Nie ulega wątpliwości, że z treści decyzji Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie można wyprowadzić wniosku, iż skontrolowany obiekt nie spełniał na dzień 1 lutego 2011 r. warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z decyzji tej wynika jedynie, że przedmiotowe pomieszczenia odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Organ zatem nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy obiekt faktycznie spełniał, czy nie na dzień 1 lutego 2011 r. warunki określone w ustawie, pomimo przedstawienia przez stronę w postępowaniu administracyjnym stosownych dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w pełni stanowisko skarżącej kasacyjnie, że uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, jakich dopuściły się organy obu instancji, miały istotny wpływ na wynik sprawy . Zdaniem NSA Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 30 ust. 3 w zw. z 28 ust. 2 oraz art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji stanowi, że wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu pracy chronionej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt 1 i 2, lub odpowiednio art. 28 ust. 1 pkt 1-3, art. 29 lub 30 ust. 2b, z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z tych warunków lub obowiązków. Natomiast - stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji - okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy. W konsekwencji, jedynie stwierdzenie niespełnienia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, przez Państwową Inspekcję Pracy w drodze decyzji, skutkuje wydaniem przez organ decyzji w trybie art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Z treści bowiem art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji wynika wprost, że niespełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy obliguje wojewodę do podjęcia decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej (por. wyrok NSA z 23 lutego 2010 r., II GSK 389/09). NSA stwierdził, iż w dacie kontroli, tj. w dniu [...] lutego 2011 r. skarżąca spółka nie posiadała stosownej decyzji PIP o spełnieniu warunków z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Nie została również wydana negatywna decyzja przez PIP stwierdzająca niespełnienie tych warunków. Zaś decyzja PIP z dnia [...] sierpnia 2011 r. o spełnieniu tych warunków została przedłożona przez skarżącą organowi I instancji w dniu [...] sierpnia 2011 r., tj. przed podjęciem przez ten organ decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że jedynie legitymowanie się decyzją Państwowej Inspekcji Pracy jest warunkiem, od którego spełnienia zależy zachowanie przez pracodawcę statusu zakładu pracy chronionej. Zdaniem NSA w sytuacji jednak, gdy status taki został już nadany, a pomimo braku decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, wszystkie określone w powołanym przepisie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji są spełnione, to stwierdzenie utraty statusu pracy chronionej tylko z uwagi na brak takiej decyzji obejmującej cały okres działalności, byłoby nieproporcjonalne do wagi stwierdzonego braku formalnego. Celem omawianego przepisu jest niewątpliwie zapewnienie niepełnosprawnym pracownikom godziwych i bezpiecznych warunków pracy. Zatem osiągniecie przez pracodawcę tego celu może być stwierdzone nie tylko poprzez uzyskanie stosownej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podzielił w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w doktrynie, jak i w orzecznictwie tego Sądu (por. K. Bereda- Łabędź, L. Klimkiewicz, A. Pałecka, Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Komentarz. Akty wykonawcze, Warszawa 2002; wyroki NSA: z 30 września 2010 r., II GSK 825/09; z 12 października 2006 r., II GSK 164/06; z 2 marca 2006 r., II GSK 270/05). NSA podkreślił, że organ administracji - przed wydaniem decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej w trybie art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji - nie może poprzestać jedynie na stwierdzeniu braku w dacie kontroli stosownej decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, o której mowa w art. 28 ust. 2 cyt. ustawy, tym bardziej, że decyzja stwierdzająca spełnienie warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, została wydana na wniosek pracodawcy po zakończeniu kontroli, a przed podjęciem decyzji przez organ I instancji. Przesłanką podjęcia decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej w trybie art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji jest niespełnienie m. in. warunków, o których stanowi art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, przy czym spełnienie lub niespełnienie tych warunków stwierdza – stosownie do art. 28 ust. 2 cyt. ustawy – wyłącznie Państwowa Inspekcja Pracy w drodze decyzji administracyjnej. Zatem konieczną przesłanką podjęcia przez organ decyzji w trybie art. 30 ust. 3 ustawy o rehabilitacji jest niespełnienie przez pracodawcę warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, które zostało potwierdzone negatywną decyzją PIP. Mając na uwadze powyższą wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz fakt, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny zebranie materiału dowodowego w zgodzie z przepisami procedury przewidzianej dla tego rodzaju spraw jest kwestią najistotniejszą z uwagi na konsekwencje decyzji stwierdzającej utratę statusu zakładu pracy chronionej. Nie ulega wątpliwości, że z treści decyzji Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie można wyprowadzić wniosku, iż skontrolowany obiekt nie spełniał na dzień 1 lutego 2011 r. warunków określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z decyzji tej wynika jedynie, że przedmiotowe pomieszczenia odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Organ nie przeprowadził jednak żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy obiekt faktycznie spełniał, czy nie na dzień 1 lutego 2011 r. warunki określone w ustawie, pomimo przedstawienia przez stronę w postępowaniu administracyjnym stosownych dokumentów. Uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, jakich dopuściły się organy obu instancji, miały istotny wpływ na wynik sprawy . Organ powinien mieć na uwadze, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. organy te zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł o niewykonywaniu chylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego, a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez racę prawnego z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz.490).