VI SA/Wa 322/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. [...]. z siedzibą w R., [...] na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oraz odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi T. z siedzibą w R. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Przewoźnik") jest postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Postanowienie to zapadło w następującym stanie sprawy: W dniu [...] listopada 2021 r. Komendant Główny Straży Granicznej (dalej: "organ", "Komendant Główny") wydał decyzję nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Przewoźnika w wysokości 20 000 złotych, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych osobowych dotyczących przelotu pasażera (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1783). Kara ta została nałożona w związku ze stwierdzeniem niedopełnienia obowiązku dotyczącego lotu nr [...] z portu lotniczego P. do portu lotniczego W., mającego miejsce w dniu [...] września 2018 r. Decyzja oraz postanowienie zostały wysłane na adres T. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 22 listopada 2021 r., a postanowienie o sprostowaniu decyzji – w dniu 2 grudnia 2021 r. W dniu 13 sierpnia 2024 r. do Ośrodka Szkoleń Specjalistycznych Straży Granicznej wpłynęło pismo (nadane w dniu 6 sierpnia 2024 r.) w którym Przewoźnik, reprezentowany przez pełnomocnika, zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. oraz wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. znak [...] Komendant Główny, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. (pkt 1) oraz odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji (pkt 2). W ocenie organu w sprawie należało odmówić wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Korespondencja wystosowana w sprawie [...] informująca o wszczęciu postępowania administracyjnego, postanowienie wskazujące nowy termin załatwienia sprawy i informacja o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania z aktami oraz decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i postanowienie z dnia [...] listopada 2021 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zostały doręczone odpowiednio w dniach: 6 września 2021 r. (zawiadomienie), 25 października 2021 r. (postanowienie i informacja), 12 listopada 2021 r. (decyzja) oraz 2 grudnia 2021 r. (postanowienie prostujące omyłkę). Tym samym, żądanie strony w przedmiocie wznowienia postępowania należało uznać, zdaniem organu, za prawnie niedopuszczalne. Ponadto organ wskazał, że nawet jeśli hipotetycznie przyjąć, iż dokumentacja wysyłana do Przewoźnika, włączając w to decyzję z dnia [...] listopada 2021 r., nie dotarła do Strony, to jak przyznaje sam pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2024 r.: "uzyskał wiedzę o toczącym się postępowaniu w dniu 8 kwietnia 2024 roku na skutek doręczonego mu upomnienia Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 26 marca 2024 roku". Z powyższego wynika zatem, że nie został dochowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dalej organ wskazał, że wznowienie postępowania z uwagi na treść art. 145aa k.p.a. jest prawnie niedopuszczalne nie tylko z uwagi na upływ terminu do wniesienia podania o wznowienie, ale również ze względu na fakt, iż przytoczone przez pełnomocnika orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-817/19, nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika strony o wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 k.p.a., organ wskazał, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. W sprawie taka okoliczność nie zachodzi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Przewoźnik, podnosząc szereg zarzutów. Generalnie Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że uchybiła terminowi do wniesienia podania z uwagi na fakt, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją, bez swojej winy. Wskazała także, że organ winien wstrzymać wykonanie decyzji ponieważ istnieje uzasadnione przypuszczenie, że decyzja organu zostanie uchylona w toku postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r., zaskarżonym w sprawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144, art. 126 i art. 127 § 3 k.p.a., Komendant Główny utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2024r. o odmowie wznowienia postępowania oraz o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania, a następnie wskazał, że korespondencja w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. została Stronie doręczona. Miedzy innymi zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone w dniu 6 września 2021 r., a decyzja – w dniu 22 listopada 2021 r. Również postanowienie o sprostowaniu omyłki w decyzji zostało doręczone w dniu 2 grudnia 2021 r. Daty doręczeń zostały ustalone w oparciu o dokumentację doręczyciela - Poczty Polskiej S.A., nadesłaną w wyniku zgłoszonych reklamacji. Potwierdzenia doręczenia przesyłek Przewoźnikowi pozostające w dyspozycji organu wskazują datę doręczenia, co – zdaniem organu – skutkuje brakiem podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 148 k.p.a. Fakt, że Strona posiada siedzibę za granicą powoduje, że przy doręczeniach organ musi posługiwać się operatorem doręczającym tamże przesyłki. Komendant Główny wskazał także, że Przewoźnik zarzuca, iż osoba nieuprawniona podjęła korespondencję kierowaną do Strony (co domniemuje z nieczytelnego, zdaniem Strony, podpisu), jednakże nie zdołał obalić prawidłowości owego doręczenia. Zdaniem organu, z dokumentów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że przesyłki zostały skutecznie doręczone do siedziby Strony, a ich odbiór został pokwitowany (na dokumentach widnieje adres, data doręczenia i podpis odbiorcy). Należy przyjąć, że osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa podjęła się przyjęcia przesyłek, nie odmawiając ich odbioru. Nie oświadczyła także doręczycielowi, że nie jest osobą uprawnioną do odbioru pisma. Dalej Komendant Główny wskazał, że przyczyną, która zdecydowała o wydaniu postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania było wniesienie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Kierując się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2024 r. III OSK 3791/21 zasadnicze znaczenie dla organu miała data, kiedy Skarżący dowiedział się o decyzji (dotarła do niego wiadomość o wydanej decyzji), gdyż od niej rozpoczął się bieg terminu określony w ww. art. 148 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu niewstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, w sytuacji kiedy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, organ zaznaczył, że stosownie do art. 152 § 1 k.p.a. decyzję można uchylić jedynie w wyniku wznowienia postępowania. Z uwagi na brak prawdopodobieństwa uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, a także brak podstaw do zastosowania przesłanki wznowieniowej, organ postanowił o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w sprawie znak [...] z dnia [...] listopada 2021 r. oraz w tej kwestii podtrzymał swoje stanowisko. Skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego wniósł Przewoźnik, zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 k.p.a. w zw. z art. "11 § 1" k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie w całości przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2021 r. i poprzez stwierdzenie w skarżonym postanowieniu, że Skarżąca miała wiedzę o toczącym się postępowaniu oraz że pisma w postępowaniu zostały skutecznie doręczone Skarżącej do jej siedziby w K., podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów, wbrew twierdzeniom organu, aby jakiekolwiek pisma w sprawie były skutecznie doręczone Skarżącemu oraz, aby Skarżący miał wiedzę przed 2024r. o postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie w całości przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r., a to w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a także w świetle tego, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu bez swojej winy, w związku z czym nie miał faktycznej możliwości składania stanowisk i wniosków dowodowych w sprawie; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r. i tym samym niewstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] listopada 2021 r., pomimo że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że ww. decyzja będzie podlegać uchyleniu w toku postępowania sądowo-administracyjnego, a to z uwagi na fakt, że Komendant Główny nie zapewnił Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, czym odmówił Skarżącemu uprawnienia do obrony swoich praw; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r. odmawiającego Skarżącemu wznowienia postępowania, pomimo że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu i nie był w stanie zaprezentować swojego stanowiska i nie mógł złożyć wniosków dowodowych, a to z kolei prowadzi do wniosku, że Komendant Główny nie miał możliwości zebrać całego, możliwego do zgromadzenia materiału dowodowego; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a to w sytuacji, gdy Komendant Główny wydał decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną w dniu [...] listopada 2021 r., tj. w dniu Święta Niepodległości wolnym ustawowo od pracy, co z kolei prowadzi do wniosku, że ww. decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. mogła zostać wydana de facto w późniejszej dacie, zaś oznaczenie daty na dzień [...] listopada 2021 r. miało na celu uniknięcie przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145aa § 1 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a., poprzez nieuchylenie przez Komendanta Głównego postanowienia z dnia [...] września 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, a to w sytuacji, gdy Komendant Główny, wydając decyzję w dniu [...] listopada 2021 r. naruszył zasadę pierwszeństwa prawa UE nad prawem krajowym, wynikającym choćby z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2022 r. C-817/19; 7) art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, poprzez rozpoznanie zażalenia z dnia 7 października 2024 r. przez Komendanta Głównego, podczas gdy zażalenie winno być rozpatrzone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ nadrzędny w stosunku do Komendanta Głównego; - wskutek czego organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 65 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (dalej: "ustawa PNR"). Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] września 2024 r., jak też uchylenie decyzji Komendanta Głównego z dnia [...] listopada 2021 r. oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 16 listopada 2021 r., z dnia 4 lutego 2022r. oraz z dnia 14 lutego 2022 r., na reklamacje Komendanta Głównego, na okoliczność: treści dokumentów "potwierdzających" doręczenie pism w postępowaniu do Skarżącego; stwierdzenia przez Pocztę Polską, że Poczta Polska nie jest w stanie doręczyć Komendantowi Głównemu zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek przez Stronę; podpisu osoby odbierającej przesyłkę dostarczoną przez Pocztę Polską Komendantowi Głównemu w odpowiedzi z dnia 16 listopada 2021 r. na reklamację złożoną przez Komendanta Głównego. W uzasadnieniu skargi Strona zawarła obszerną argumentację, wskazującą jej zdaniem na zasadność podniesionych zarzutów. W ocenie Strony Komendant Główny nie ma racji, jakoby zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego, decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. oraz postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej w decyzji z dnia [...] listopada 2021 r. były skutecznie doręczone. Trudno bowiem uznać "dowody" załączone przez Pocztę Polską do odpowiedzi operatora pocztowego na reklamacje Komendanta Głównego za dokumenty potwierdzające z całą pewnością, że do doręczenia faktycznie doszło, i to w przypadku każdego z tych pism. Zawiadomienia o wszczęciu postępowań administracyjnych (we wszystkich sprawach z udziałem Skarżącego, sygn. od [...] do [...]) było doręczane za pośrednictwem przesyłki rejestrowanej o numerze [...]. Dalej Strona podniosła, że decyzja w przedmiocie nałożenia na nią administracyjnej kary pieniężnej również nie została doręczona (przesyłka numer [...]). Powyższa uwaga dotyczy wszystkich postępowań z udziałem Przewoźnika sygn. od [...] do [...]. Do odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 4 lutego 2022 r. na reklamację przesyłki, sporządzoną przez Komendanta Głównego, załączono dokument, na którym co prawda widnieje numer przesyłki ([...]) oraz napis w j. angielskim "Shipment delivered on November 22, 8:15" oraz adres Przewoźnika w K., a także znajduje się "podpis", właściwie "zygzak" naniesiony długopisem. Podpis jest niewyraźny, można rzec, że nieczytelny - to jednak nie sposób przyznać ww. dokumentowi przymiotu wiarygodności. Podpis jest nieczytelny, nie sposób więc zidentyfikować imienia i nazwiska osoby składającej podpis. W konsekwencji, trudno wskazać, czy osoba składająca podpis jest pracownikiem Przewoźnika, tj. czy dana osoba w ogóle była uprawniona do odbioru przesyłki pochodzącej od Komendanta Głównego. Co więcej, nie sposób zweryfikować, z jakiego systemu pochodzi wydruk, jaki Poczta Polska załącza do odpowiedzi na reklamację Komendanta Głównego. W zasadzie tożsama argumentacja została przedstawiona do każdego z doręczanych dokumentów. Dalej Strona podniosła, że upomnienie zostało jej doręczone w dniu 26 marca 2024 r. jednakże i doręczenie upomnienia jest wadliwe, w związku z czym Skarżący był uprawniony do odmowy odebrania ww. przesyłki. Upomnienie z dnia 26 marca 2024 r. nie zostało sporządzone w języku ojczystym Skarżącego, co dodatkowo powoduje, że Skarżący nie mógł w ww. dacie wiedzieć, co jest przedmiotem postępowania. Dopiero w dniu 30 lipca 2004 r. Przewoźnik miał realną możliwość zamówienia akt sprawy i dokonania wglądu w te akta i powzięcia wiedzy o przedmiocie postępowania. Na marginesie Strona wskazała, dopiero wówczas de facto ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i dopiero wówczas ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Skarżącego, wyrok TSUE z dnia 21 czerwca 2022 r., wydany w sprawie C-817/19, ma wpływ na interpretację regulacji krajowych, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, od daty wejścia ich w życie. Co do odmowy wstrzymania wykonania decyzji, Strona wskazała, że w sytuacji, gdy nie mogła wziąć czynnego udziału w postępowaniu, wykonanie decyzji naruszać będzie przepisy k.p.a. oraz ustawy PNR. Wobec powyższego, zdaniem Strony, istnieją przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wniósł o odrzucenie skargi wniesionej z przekroczeniem terminu do jej złożenia, ewentualnie - o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Kontroli sądu pod względem zgodności z prawem podlegało w tej sprawie postanowienie Komendanta Głównego z dnia [...] listopada 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2024 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2021 r. oraz o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2021 r. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu organu o konieczności odrzucenia skargi z uwagi na jej wniesienie z przekroczeniem terminu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. "Sąd odrzuca skargę: wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia". Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.". Zaskarżone w tej sprawie postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 4 grudnia 2024 r. (patrz: potwierdzenie odbioru k. 163 akt adm.), a skarga została wniesiona w dniu 2 stycznia 2025 r. (k. 23 akt sądowych), a zatem przed upływem terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji brak było podstaw do odrzucenia skargi. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia, w ocenie Sądu, postanowienie to zasadniczo odpowiada prawu. Sąd nie podzielił przede wszystkim zarzutu naruszenia art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 3 i 4 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 915) powiązanego przez Stronę z rozpatrzeniem wniesionego od postanowienia środka zaskarżenia przez niewłaściwy organ. Z treści art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. wynika, że ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o "ministrach" - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4. Przepis art. 1 pkt 1 i 4 k.p.a. stanowi: "Kodeks postępowania administracyjnego normuje: 1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco; 4) postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń;". Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2025r. poz. 914) Komendant Główny Straży Granicznej jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Kolejno, w myśl art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jedn. Dz.U. z 2024r. poz. 1370) w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienie takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej. W świetle powyższego, Komendant Główny Straży Granicznej jest ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. Organ ten był zatem, zdaniem Sądu, właściwy do rozpoznania wniesionego od postanowienia z dnia [...] września 2024 r. środka zaskarżenia. W sprawie odmowa wznowienia postępowania nastąpiła w związku z ustaleniem przez organ, że podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Z treści przepisów zawartych w Rozdziale 12 Działu II pomieszczonym w Kodeksie postępowania administracyjnego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, m.in. jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przepis art. 145aa § 1 k.p.a. stwarza zaś podstawę do żądania wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. Postępowanie w przedmiocie wznowienia obejmuje dwa etapy - wstępny, zainicjowany wnioskiem o wznowienie oraz etap następujący po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na każdym z tych etapów inny jest przedmiot i zakres rozstrzygania organu. We wstępnym etapie organ bada, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Postanowienie z art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania stanowi bowiem konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego i nie jest poprzedzone merytorycznym badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. Zasadniczo odmowa wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, zaskarżalnego zażaleniem. Podstawy do jego wydania zachodzą wówczas, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147 k.p.a., i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych uruchomienia trybu wznowienia postępowania. W szczególności podstawy te zachodzą w przypadku niezakończenia sprawy decyzją ostateczną bądź złożenia żądania z uchybieniem terminowi (por. wyrok NSA z 12.06.2025 r. III OSK 3294/23). Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. "Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.". Zaś termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2 art. 148 k.p.a.). W sytuacji określonej w § 1 art. 145aa k.p.a. skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (art. 145aa § 2 k.p.a.). Z analizy wniosku Strony wynika, że podstawę żądania wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145aa § 1 k.p.a. Argumentacja Strony koncentruje się bowiem na okoliczności niebrania udziału w postępowaniu w związku z niedoręczeniem pism, w tym zawiadomień i decyzji, wytworzonych przez organ w sprawie oznaczonej znakiem [...]. Zdaniem Strony Komendant Główny nie ma racji, jakoby zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego, decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. oraz postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej we ww. decyzji zostały skutecznie doręczone. W ocenie Strony, trudno bowiem uznać "dowody" załączone przez Pocztę Polską S.A. do odpowiedzi operatora pocztowego na reklamacje Komendanta Głównego za dokumenty potwierdzające z całą pewnością, że do doręczenia faktycznie doszło, i to w przypadku każdego z tych pism. Zdaniem Sądu, akta sprawy potwierdzają stanowisko organu, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k. 2 akt adm.), postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy i pismo wystosowane do Strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. (k. 41, 42 akt adm.), decyzja z dnia [...] listopada 2021 r. (k. 46 akt adm.) oraz postanowienie z dnia [...] listopada 2021 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki (k. 51 akt adm.) zostały Stronie doręczone. W pismach operatora pocztowego – Poczty Polskiej S.A. (k. 5, 45, 50, 53), działającego na podstawie art. 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1041), przepisów dotyczących zagranicznego obrotu pocztowego – art. 19 Światowej Konwencji Pocztowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1522), stanowiących odpowiedzi na reklamacje przesyłek rejestrowanych, stwierdzono, że reklamacje nie są zasadne, gdyż przesyłki zostały doręczone odpowiednio w dniach: 6 września 2021 r., 3 listopada 2021 r., 22 listopada 2021 r. oraz 2 grudnia 2021 r., zgodnie z zasadami określonymi w wewnętrznych przepisach operatora pocztowego danego kraju - art. 24 Światowej Konwencji Pocztowej. W treści tych pism operator pocztowy wyjaśnił, że z uwagi na podjęte działania przez zagranicznego operatora pocztowego, związane z opracowaniem i doręczeniem przesyłek pocztowych, mające na celu ograniczenie ryzyka rozprzestrzeniania się epidemii COVID-19, nie ma możliwości nadesłania potwierdzenia odbioru przesyłki. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym zarówno pismo Poczty Polskiej S.A. w postępowaniu reklamacyjnym, jak i duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru mają charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowią wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który wyjaśnień udzielił, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. W związku z tym dokumenty te stanowią dowody stwierdzające w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu (art. 76 § 1 k.p.a.) (por. wyroki NSA: z 21.03.2018 r. I OSK 1099/16; z 14.04.2021 r. III OSK 280/21). Jak trafnie objaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Treść dokumentu urzędowego podlega ocenie organu. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9.01.2025 r. I SA/Sz 711/24). W sprawie Strona kwestionuje fakt doręczenia zawiadomień, pism i decyzji do niej kierowanych w sprawie [...], jednakże na tę okoliczność nie przedstawia żadnych dowodów. Zaś twierdzenia Strony wskazujące, że nie odebrała kierowanej do niej korespondencji oraz wskazania, że z uwagi na nieczytelne podpisy nie sposób zweryfikować kto odebrał przesyłki kierowane do Strony, nie podważają okoliczności wynikających z omówionych wyżej dokumentów urzędowych. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie występują dowody wskazujące na skuteczność doręczenia Stronie korespondencji w sprawie [...]. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny". Takimi dowodami są także wskazywane już wyżej pisma operatora pocztowego. Stosownie do art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W orzecznictwie wskazuje się, że sposób zorganizowania odbioru przesyłek adresowanych do jednostek organizacyjnych leży po stronie tych jednostek i mają one obowiązek zapewnić należyte przyjmowanie przesyłek, w sposób zapewniający możliwość zapoznania się z nimi przez osoby uprawnione do reprezentacji danej jednostki. Przy czym art. 45 k.p.a. nie definiuje kogo należy uznać za osobę uprawnioną do odbioru korespondencji. W świetle tego przepisu za osobę uprawnioną może być zatem uznana każda osoba, przebywająca w lokalu danego podmiotu, która została regulaminowo lub w sposób dorozumiany upoważniona do odbioru korespondencji. W sprawie nie ma sporu, że pisma w sprawie [...]. kierowane były na prawidłowy adres. Zostały one także odebrane. Jeżeli dana osoba przebywa w miejscu wskazanym jako siedziba podmiotu i nie oświadcza doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to w ocenie Sądu nie można twierdzić, że doręczyciel doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w siedzibie spółki, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Organ oceniający skuteczność doręczenia pisma może oprzeć się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do skarżącej spółki jest uprawniona do wykonania tej czynności, a nieuwzględnienie takiego domniemania pozostawałoby w sprzeczności z uwarunkowaniami obrotu gospodarczego i funkcjonowania jednostek organizacyjnych. Nie można zasadnie oczekiwać od organu, żeby prowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoba odbierająca pismo jest do tego uprawniona (por. wyrok NSA z 28.11.2023 r. III OSK 3239/21; wyrok NSA z 24.08.2023 r. I GSK 1817/19). Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi nakierowanych na podważenie okoliczności doręczenia pism w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., w tym decyzji. Odnosząc się do drugiej podnoszonej przez Stronę podstawy wznowienia, a to wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2022 r. wydanego w sprawie C-817/19 wskazać należy, że nie dotyczy on lotów niestanowiących lotów wewnątrzunijnych, a z takim lotem mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Przedmiotowy lot realizowany był na trasie P. – W. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko organu, że wznowienie postępowania z uwagi na treść art. 145aa k.p.a. nie jest dopuszczalne nie tylko z uwagi na upływ terminu do wniesienia podania o wznowienie, ale również ze względu na fakt, że ww. orzeczenie nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przeszkody co do brania udziału w postępowaniu bez swojej winy Strona upatruje także w okoliczności redagowania pism przez organ, w tym decyzji, w języku polskim, mimo że Strona nie zna tego języka. W ocenie Sądu organ trafnie wskazał, że brak jest podstaw do tłumaczenia pism kierowanych do podmiotów zagranicznych na ich język ojczysty. W Polsce językiem urzędowym jest język polski. Jest to język którym posługują się organy państwowe. Powyższe wynika z treści art. 4 oraz art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1556). W ocenie Sądu, Strona dowodząc niebrania udziału w postępowaniu bez własnej winy, nie może skutecznie zasłaniać się nieznajomością języka polskiego. Obowiązkiem Strony było zapewnienie sobie pomocy tłumacza bądź innej osoby znającej język polski, w tym pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut sformułowany w pkt 6 petitum skargi. W ocenie Sądu, ustalenia faktyczne poczynione przez organ nie naruszają art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 8 i art. 9 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 4.01.2022 r. I OSK 27/21)). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r. V KK 13/13; wyrok SA w K. z [...].06.2013 r. [...]). Natomiast ustanowiona w Kodeksie postępowania administracyjnego zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze (tak: wyrok WSA w Warszawie z 1.02.2024 r. VI SA/Wa 5024/23). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Natomiast z treści art. 9 k.p.a. wynika obowiązek informacyjny, w ramach którego organ obowiązany jest do należytego i wyczerpującego wskazania stronie okoliczności faktycznych i prawnych, które mają lub mogą mieć znaczenie dla ustalenia jej praw lub obowiązków. Strona miała także zapewniony udział w postępowaniu, z czego skorzystała. Nie doszło zatem do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W sprawie nie została także naruszona zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.). Podstawowym celem tej zasady jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Przy czym jedną z podstawowych form realizacji zasady przekonywania jest uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie narusza prawa. W treści postanowienia organ zawarł zarówno uzasadnienie faktyczne – wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których argumentom Strony odmówił wiarygodności, jak i prawne. Komendant Główny wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia przytaczając przepisy prawa. Odniósł się także do zarzutów Strony zawartych we wniesionym środku zaskarżenia. Brak było także podstaw do wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o art. 152 k.p.a. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, bowiem korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (zob. wyrok NSA: z 28.04.2025 r. II OSK 706/24; z 24.01.2023 r. I GSK 588/22). Tym samym zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługiwały na uwzględnienie. Również i zarzuty mające na celu podważenie legalności decyzji ostatecznej nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi, a to z tej przyczyny, że na tym etapie postępowania merytoryczne badanie przyczyn wznowienia nie jest dopuszczalne. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek Strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, albowiem dokumenty te stanowią materiał dowodowy sprawy, pomieszczony w zbiorze stanowiącym akta administracyjne sprawy, i jako takie podlegały ocenie. Stosownie do art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2.". Oznacza to, że podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Sąd nie uwzględnił wniosku Strony o przeprowadzenie rozprawy. Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym we wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. okolicznościach nie jest uzależnione od woli skarżącego. Nawet więc złożenie przez skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. wyrok NSA z 15.02.2023 r. III FSK 2403/21). W sprawie Sąd uznał, że zastosowanie w sprawie trybu uproszczonego gwarantuje pełne rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej i nie narusza praw strony skarżącej (por. wyrok NSA z 14.11.2019 r. I GSK 1490/18). ). W ocenie Sądu, sprawa niniejsza nie była na tyle skomplikowana i wielowątkowa, by wymagała przeprowadzenia rozprawy. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego czy postępowania, w sposób mogący skutkować uwzględnieniem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.), w tym przepisów zarzuconych przez Stronę. Dlatego w oparciu o art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi.