VI SA/Wa 3590/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Komisji Nadzoru Audytowego z [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zakończenia postępowania postanawia odrzucić skargę D, P. (dalej też jako Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Nadzoru Audytowego z [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakończenia postępowania w kwestii rozpoznania odwołania biegłego rewidenta D. P. od uchwały nr [...] Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z [...] października 2010 r., w sprawie skreślenia biegłego rewidenta z rejestru. Organ kolegialny, jakim jest Komisja Nadzoru Audytowego postanowiła o zakończeniu postępowania, jednocześnie informując w uchwale o wydaniu decyzji na podstawie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270. - dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. W pierwszej kolejności należało dokonać analizy charakteru prawnego uchwały Komisji Nadzoru Audytowego z [...] maja 2011 r., nr [...], czy stanowi ona akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, który dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy przy tym zwrócić uwagę, że sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu, określonymi w przepisach prawnych (por. T. Woś, [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 65). Przez akty lub czynności, o których mowa w analizowanym przepisie, należy bowiem rozumieć działania materialno-techniczne podjęte przez organy administracji publicznej w sprawach o charakterze publicznoprawnym, w stosunku do indywidualnie oznaczonych podmiotów, dotyczące stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, dla załatwienia których nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia (zob. też J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 32 i nast.). W tym świetle podkreślenia wymaga, iż zaskarżona uchwała w żaden sposób nie kreuje po stronie skarżącego żadnych uprawnień, jak też nie nakłada na niego żadnych obowiązków. W istocie stanowi ona jedynie akt informacyjny, wydany zgodnie z zasadą informowania, wynikającej z przepisów k.p.a. Nie spełnia zatem żadnej z wymienionych powyżej przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie jej do kategorii aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie, podkreślenia wymaga fakt, iż zaskarżona uchwała jest w istocie czynnością materialno-techniczną podejmowaną jedynie w drodze uchwały przez organ kolegialny jakim jest Komisja Nadzoru Audytowego. Przepisy k.p.a. regulują bowiem kwestię prawidłowego przebiegu postępowania, w tym kwestię obowiązku udzielania informacji i zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, toteż informowanie strony o zakończeniu postępowania, stanowi jego kolejny etap. Dokonanie czynności technicznej, jaką jest w tym przypadku wydanie postanowienia informującego stronę o zakończeniu postępowania, nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia, gdyż nie stanowi żadnego aktu wymienionego w treści art. 3 § 2 pkt 1–8 p.p.s.a. Nadto, aby akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4, podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1501/12, postanowienia NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to taka, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Występuje ona poza tokiem sformalizowanego postępowania administracyjnego, gdyż podejmowana jest na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 756/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie, albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.