VI SA/Wa 3988/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. J. o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 804/10 dotyczącej odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego UZADNIENIENIE W piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. J. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") wniosła o przywrócenie terminu na wznowienie postępowania sądowego m.in. w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10, oddalającym skargę J.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] , na mocy której organ ten odmówił stronie skarżącej uchylenia decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. W treści wskazanego powyżej pisma procesowego z dnia 20 listopada 2014 r. skarżąca wniosła jednocześnie o wznowienie ww. postępowania sądowego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 804/10. Do wskazanego powyżej pisma z dnia 20 listopada 2014 r. strona skarżąca załączyła "Wniosek-Prośbę" z dnia 15 listopada 2014 r., z którego wynika, że strona kwestionuje stanowisko Krajowej Rady Biegłych Rewidentów o wykreśleniu jej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. W piśmie tym skarżąca wskazała na nieprawidłowości w przeprowadzeniu kontroli jej działalności w latach 2006-2007, m.in. poprzez niesporządzenie przez Krajową Komisję Nadzoru protokołu z tej czynności, o którym to protokole mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 ze zm.). Ponadto, w treści pisma skarżąca zarzuciła, że wyrok Krajowego Sądu Dyscyplinarnego został sfałszowany. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 24 marca 2015 r. skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosła o wznowienie spornego postepowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10. Obecny na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o odrzucenie skargi o wznowienie z uwagi na niewskazanie przez stronę skarżącą ustawowej podstawy wznowieniowej, ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), dopuszcza możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. Przy czym o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że nadzwyczajny charakter środka prawnego, jakim jest skarga o wznowienie postępowania sądowego - sprawia, że wznowienie wspomnianego postępowania, mogące prowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu, może nastąpić wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowego jest oparcie jej na ustawowej przesłance wznowienia wymienionej w art. 271 - 273 p.p.s.a. oraz zachowanie terminu do jej wniesienia (vide: art. 280 § 1 p.p.s.a.). Niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność rozpoznania skargi, co w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Wskazać należy ponadto, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej postawa wznowienia została sformułowana w sposób niedający się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę, ale także wówczas, gdy w rzeczywistości podstawa taka nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CSK 56/07; podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06, Lex nr 401621, czy też postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04, Lex 15896, z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, Lex nr 341337, z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11, Lex nr 1071226; z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1051/09). W związku z powyższym, należy uznać, że uzasadnienie podstaw wznowienia postępowania sądowego powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. W badanej sprawie przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wniesionej przez J.J. jest postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10, oddalającym skargę J.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] , na mocy której organ ten odmówił stronie skarżącej uchylenia decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Powyższe orzeczenie WSA w Warszawie uzyskało walor prawomocności w dniu 2 listopada 2010 r. (por. postanowienie o stwierdzeniu prawomocności z dnia 18 listopada 2010 r. - Tom I akt sądowych sprawy VI SA/Wa 804/10 - k. 210verte). Z akt sprawy wynika, że wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Minister Finansów odmówił stronie skarżącej uchylenia decyzji Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Materialnoprawną podstawę wspomnianej decyzji Krajowej Rady Biegłych Rewidentów stanowił przepis art. 14a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 ze zm.). Stosownie do jego treści, skreślenie biegłego rewidenta z listy następuje w przypadku prawomocnego orzeczenia Krajowego Sądu Dyscyplinarnego o zawieszeniu w czynnościach zawodowych. W ocenie Sądu, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skoro w stosunku do skarżącej zapadł w dniu 23 października 2007 r. prawomocny wyrok sądu dyscyplinarnego o zawieszeniu w czynnościach zawodowych na okres jednego roku, to zachodziła podstawa do skreślenia strony skarżącej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. W uzasadnieniu wniesionej w niniejszej sprawie skargi o wznowienie postepowania sądowego zakończonego wymienionym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10, strona skarżąca nie powołała expressis verbis jakiejkolwiek konkretnej podstawy prawnej żądania wznowienia owego postępowania. W tej sytuacji, konieczna stała się ocena Sądu, czy mimo braku wskazania konkretnej podstawy wznowienia, można z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia. W konsekwencji, należy zauważyć, że skarżąca w piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2014 r., załączonym do skargi o wznowienie postępowania sądowego, powołała się na okoliczność nieprawidłowości w przeprowadzeniu kontroli jej działalności w latach 2006-2007, która polegać miała m.in. na niesporządzeniu przez Krajową Komisję Nadzoru protokołu z kontroli, o którym mowa w przepisie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie. Ponadto, skarżąca wskazała w treści pisma, że w jej ocenie wyrok Krajowego Sądu Dyscyplinarnego został sfałszowany. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że żadna z podniesionych przez stronę skarżącą okoliczności nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postepowania sądowego, o których mowa w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Podkreślić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem kontroli orzeczeń sądowych w tym sensie, że służy weryfikacji takich wadliwych orzeczeń, które z uwagi na przymiot prawomocności nie mogą być zaskarżone, czy też wzruszone środkami prawnymi przysługującymi w zwykłym trybie. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (vide: wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt II GSK 690/13, LEX nr 1519183, czy też wyrok NSA z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 743/05, Legalis). Należy wyraźnie wskazać, że postępowanie sądowe zainicjowane skargą o wznowienie postępowania sądowego nie jest drogą prawną do sanowania uchybień, braków postępowania administracyjnego, czy też zaniechań odwołania, skargi, bądź skargi kasacyjnej. Nie ulega również wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania nie służy w żadnym razie korygowaniu błędów popełnionych przez stronę skarżącą przy prowadzeniu sprawy we wcześniejszym postępowaniu sądowym, czy też jeszcze wcześniej - administracyjnym. Mając na względzie powyższe rozważania, stwierdzić należy, zdaniem Sądu, że wniesiona w dniu 20 listopada 2014 r. skarga o wznowienie postepowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Jeżeli z samej treści skargi o wznowieniu postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (tak m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06, Legalis). W literaturze przyjmuje się jednocześnie, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 i powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych). Analogiczny wniosek można wysnuć z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r. (sygn. akt I OSK 44/10, Legalis), w którym Sąd uznał, że brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a., ale również, gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, lecz już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia. W takim stanie rzeczy, Sąd odstąpił od rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1214/14, skoro złożona skarga dotknięta jest brakami niepozwalającymi na jej merytoryczne rozpoznanie, bezzasadnym i bezprzedmiotowym będzie rozstrzyganie przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 281 p.p.s.a. - odrzucił skargę.