VI SA/Wa 434/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA z [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA z [...] października 2014 r. nr [...]. Skarżąca – A. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej, ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Pismem z 24 czerwca 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonalności decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej z powodu toczącego się postępowania o sygn. akt VISA/Wa 434/15, a dotyczącego decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem wniosku o wstrzymanie skarżąca uczyniła decyzję organu I instancji, tj. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej, która została następnie utrzymana w mocy przez decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji, która jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jednocześnie warto zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę, ponieważ - jak to już wskazano powyżej, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Reasumując rozpoznając ww. wniosek Sąd obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą ustalono opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – należność pieniężna. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na uiszczeniu kwoty opłaty. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca oprócz zgłoszenia go nie uzasadniłal w żaden sposób konieczności zastosowania w tej sprawie instytucji wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Z pewnością przesłanką taką nie jest toczące się postępowanie sądowe o sygn. akt VISA/Wa 434/15, ponieważ postępowanie to obejmuje swym zakresem ową decyzję, jako że jest ona utrzymana w mocy skarżoną decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji. Warto podnieść, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zdaniem Sądu - co do zasady, wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, spowoduje konieczność zwrotu należności (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10). W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.