VI SA/Wa 459/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2011 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. C. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] września 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynął wniosek B. C. (skarżący) o przeprowadzenie legalizacji ponownej [...] sztuk taksometrów wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), na podstawie którego została obliczona stawka opłaty, za legalizację przyrządów pomiarowych. Wnioskodawca zobowiązany był do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku tj. od dnia [...] września 2010 r. W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona w terminie, w dniu [...] listopada 2010 r. Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...], działając na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.) wydał decyzje nr [...], w której określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 złotych. W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną. Legalizacja bowiem, stosownie do art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach, oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Zdaniem skarżącego zmiana układu taryf nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, w związku z tym legalizacja nie jest konieczna. Jest to jedynie czynność techniczna, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji. Skarżący podkreślił również, iż ustawa - Prawo o miarach nie zawiera przepisu, który ustanawiałby obowiązek uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. Mając na względzie okoliczność, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, zdaniem skarżącego, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności. Skarżący zaznaczył, iż nieuiszczenie przedmiotowej opłaty związane jest z rozstrzygnięciem, które zapadło w analogicznej sprawach rozpatrzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zakończonych wyrokami z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08 oraz z dnia 20 sierpnia 2009 r. VI SA/Wa 1109/09, w którymi to wyroku Sąd uchylił zaskarżone decyzje w całości. Skarżący zaznaczył, iż tachoster [...] umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń nakładanych po legalizacji. W związku z tym skarżący na podstawie art. 78 i 79 kpa wniósł o dopuszczenie dowodu na ww. okoliczność. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2010 r. Prezes GUM utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zmiana układu taryf na nowy jest czynnością legalizacyjną, z którą wiąże się wydanie ważnego świadectwa legalizacji ponownej. W świetle powyższego przewidziana w pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów opłata w wysokości 20,00 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach, a tym samym nie narusza art. 217 Konstytucji RP. W ocenie organu, nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ponieważ w rozpatrywanej sytuacji mieliśmy do czynienia z legalizacją ponowną obejmującą sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe i wydanie dowodu potwierdzającego jej wykonanie. W ocenie organu, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Wskazując na treść załącznika nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), organ podkreślił, iż potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania nie są taksometry elektroniczne wprowadzone do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - taksometry, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). W świetle powyższego taksometry elektroniczne, objęte zatwierdzeniem typu, podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach. Organ nie podzielił również poglądu strony, iż sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji miar, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją. Przywołując art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, organ nadmienił, iż podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Wspomniane czynności występują również przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy, organ podkreślił, iż nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą one ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Organ nadmienił również, iż w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. Następnie pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Aby można było posługiwać się taksometrem po dokonaniu sprawdzeń w zakresie zmiany układu taryf na nowe, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. Zdaniem organu, zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Na poparcie powyższego organ przywołał również treść art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. W celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej z taksometrów elektronicznych i dokonano stosownych sprawdzeń. Powyższe poświadczono dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej [...] taksometrów elektronicznych. Fakt ten został potwierdzony w [...] dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika strony. Nawiązując do treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08 (LEX nr 570310), w którym stwierdzono, iż istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie, organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należało, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako dokonanie nowej legalizacji. Ustosunkowując się do zarzutu niekonstytucyjności organ zaznaczył, iż sprawy związane z obowiązkiem ponoszenia przez stronę opłat w związku z wydawaniem decyzji przez Prezesa Głównego Urzędu Miar były już przedmiotem orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniach do wyroków z dnia 3 listopada 2006 r. sygn. III SA/Wa 2239/06, z dnia 8 stycznia 2007 r. sygn. III SA/Wa 2231/06, z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. III SA/WA 2216/06, LEX nr 265471, z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. III SA/Wa 2562/06, z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. III SA/Wa 2240/06, z dnia 30 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 3603/06 i z dnia 30 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 3603/06 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. II GSK 876/08, Sąd uznał, iż wobec obowiązywania przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w dacie wydania dla Strony decyzji określających stosowne opłaty, organ nie mógł odpowiednich przepisów nie zastosować. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Podtrzymując wcześniej wyrażone przekonanie, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną, skarżący nie podzielił również stanowiska organu, że przy sprawdzaniu w zakresie zmiany układu taryf na nowe wykonywane są wszystkie czynności, jakie towarzyszą legalizacji. Dokonując analizy zapisu art. 8 m ust. 4 ustawy Prawo o miarach, strona podniosła, że zmiana układu opłat nie jest czynnością metrologiczną o czym świadczy jednoznacznie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U Nr 4, poz. 24). Wskazując na treść rozdziału 3 niniejszego rozporządzenia podkreśliła, iż określa on szczegółowy zakres sprawdzeń wykonanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu, a więc takich, jakie były przedmiotem zgłoszenia. W rozporządzeniu tym wyróżniono jedynie trzy rodzaje legalizacji. Nie uwzględniono natomiast zmiany układu taryf, jako kolejnego rodzaju legalizacji ponownej, (co za tym idzie nie określono szczegółowego zakresu sprawdzeń taksometru w takim przypadku), bo wykonywane czynności przez uprawnionych pracowników organów miar nie są legalizacją. Odnosząc się do treści § 15 wspomnianego wyżej rozporządzenia, skarżący podkreślił, iż nie można uznać, że czynność legalizacji ponownej może być zrealizowana jedynie poprzez wykonanie czynności § 15 pkt 1, tj. oględzin zewnętrznych, pomijając wykonanie pozostałych czynności określonych w § 15 pkt 2 i 3 i odwrotnie, albo też w innych zestawieniach, konfiguracjach. O tym, że czynności przewzorcowania układu taryf, nie obejmują pełnego zakresu czynności, które są konieczne do wykonania podczas legalizacji ponownej świadczy również liczba możliwych ich wykonań. W ocenie skarżącego, powołanie się na zapis art. 8n ust 4 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej, wydaje się chybione z uwagi na to, że zniszczenie cechy legalizacyjnej, na co wprost wskazuje przywołany zapis dotyczy takiego uszkodzenia cechy, która skutkuje utratą jej ważności i tak jak to wywiedziono wcześniej ważność legalizacji powinna zostać przedłużona o kolejne 25 miesięcy, po uprzednio wykonanych sprawdzeniach z zakresu określonego w rozporządzeniu. Tymczasem w przedmiotowych sprawach dotyczących zmiany układu opłat, co sam przyznaje organ, świadectwo legalizacji nie traci swojej ważności. Zatem jeśli nawet cechy zabezpieczające są wyjmowane przez uprawnione osoby, to czynność wymiany cechy zabezpieczającej pod nadzorem urzędnika, nie może być utożsamiana z jej zniszczeniem poprzez interwencję zewnętrzną, tj. poprzez osobę do tego nieuprawnioną. Skarżący podniósł ponadto, iż każdy dopuszczony na rynek taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy, co podlega sprawdzeniu podczas badań zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego. Taksometr [...], otrzymał zatwierdzenie typu wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar i może być produkowany do 2016 roku. W taksometrach [...] produkowanych w firmie skarżącego układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. W taksometrach [...], zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie Tachotester [...] do rejestrów pamięci taksometru. Tachotester [...] umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. Tachotestera [...] używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Skarżący podkreślił ponadto, brak istnienia obowiązku wpisywania danych dotyczących zmiany tabeli opłat do świadectwa legalizacji dla taksometrów, które podlegają ocenie zgodności a nie zatwierdzeniu typu, jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Jak również podtrzymał stanowisko o braku podstaw prawnych do pobierania opłat za zmianę układu taryf. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W ocenie organu administracyjnego przedstawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ nadmienił, że w rozpatrywanej sytuacji wykonane czynności nie mogły być potraktowane inaczej niż dokonanie legalizacji ponownej obejmującej sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego jej dokonanie. Organ podkreślił, iż wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29). W Obwodowym Urzędzie Miar w [...] potwierdzono przyjęcie ww. wniosku jako wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Ponadto, skarżący składając ww. wniosek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, ustalił wysokość należnej opłaty za żądaną czynność urzędową o przeprowadzenie legalizacji w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych. W związku z usunięciem cechy zabezpieczającej w myśl art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo o miarach nie posiadał dowodu legalizacji, w tym przypadku legalizacji ponownej. Odnosząc się do kwestii opłaty, której dotyczy rozpoznawana sprawa, organ nadmienił, iż jest to opłata, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt ustawy Prawo o miarach. Z treści przepisu art. 24a ust. 2 ww. ustawy wynika, iż zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. W ocenie organu z treści przytoczonych przepisów wynika, że opłata za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy są należnościami publicznoprawnymi i zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złożenia wniosku o legalizację. Opłaty te objęte są obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację. Co do wniosku o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykonania zmiany układu taryf lub opłaty w taksometrze [...] organ ponownie stwierdził, iż istotą sprawy była ocena charakteru czynności polegających na zmianie układu taryf, nie zaś kwestia dokonania takiej zmiany bez naruszenia cech zabezpieczających. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia Ministra Finansów organ podkreślił, iż zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania ich konstytucyjności, jak też ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane. W piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący podtrzymał i powtórzył swoją argumentację faktyczną i prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., określająca wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 złotych. Powyższe decyzji zapadły na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej. Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wnioski, które złożył do organu administracji miar skarżący B. C. dotyczyły przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajdują się wnioski skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty. Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, to poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Organ stwierdził, że sprawdzenie taksometru co do zmiany taryf nie wymaga wydawania odrębnego świadectwa legalizacji ponownej, lecz dokumentowane jest wyłącznie potwierdzeniem w wydanym już świadectwie legalizacji. Zasadniczy wpływ w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz.U.03.108.1014), mających zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu, zgodnie z którym zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. Ujawnienie, o którym mowa w § 11 cyt. rozporządzenia może być wyłącznie wpisem w ważnym cały czas świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo. W akt administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po dokonanej zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Stanowią one materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata. Z obowiązujących przepisów wynika, że czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczącą się, zdaniem Sądu, wśród czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za które pobierane są opłaty. Zarzuty skarżącego podniesione w skardze sprowadzają się do naruszenia przez organ prawa materialnego polegające na błędnym przyjęciu, że czynność zmiany taryf jest wyłącznie czynnością techniczną, co powoduje, iż nie mieści się ona w wśród wyszczególnionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach czynności, a zatem nie dotyczy jej delegacja z art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, co oznacza, że opłata za te czynności nie znajduje podstawy prawnej w ustawie. Gdyby była w przypadku zmiany układu taryf dokonana rzeczywiście legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna polegająca na zmianie układu taryf, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa GUM, że wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej. Skarżący wywodzi, że w taksometrach [...] produkowanych w jego firmie układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. W taksometrach [...], zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie Tachotester [...] do rejestrów pamięci taksometru. Tachotester [...] umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. Tachotestera [...] używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej. Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar, a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie (wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r. II GSK 886/08). Co w przedmiotowej sprawie jest istotne i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku, na podstawie załączonych do akt sądowych akt sprawy - ocena okoliczności - czy poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, taksometry wymagały dla dokonanej zmiany zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej. Taksometry skarżącego zostały w celu wprowadzeniu nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej , co wynika z dokonanych zapisków ( protokołu), to przyjąć należało, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mógł być potraktowany inaczej jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa. Z tych przyczyn wniosek dowodowy skarżącego o dokonanie zmiany układu taryf bez usuwania cech zabezpieczających zakładanych podczas legalizacji również nie był zasadny bowiem istotą sprawy była ocena prawna czynności legalizacyjnych dokonywanych przez organ w toku rozpoznania wniosku. Mając powyższe na uwadze brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie. Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.