VI SA/Wa 7755/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: odrzucić skargę. K. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: BFG) w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji Getin Noble Bank S.A. z siedzibą w Warszawie. Zarządzeniem z 11 kwietnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału bądź uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, trzech odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 złotych – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobiście pełnomocnikowi 8 maja 2024 r. (k. 21). Pismem z 15 maja 2024 r. nadanym tego dnia w placówce operatora wyznaczonego [...] pełnomocnik skarżącego oświadczył, że: "Skarżący ostatecznie nie udzielił mi pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie. Wnoszę zatem o wystąpienie przez tut. Sąd bezpośrednio do skarżącego z zobowiązaniem do zajęcia stanowiska czy bezpośrednio podtrzymuje przedmiotową skargę wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 1 p.p.s.a.), a ponadto zawierać pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.).Do skargi należy także dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę. Jednocześnie, zasadą wynikającą wprost z art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. jest, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W myśl § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Pełnomocnik skarżącego - poinformowany o skutkach jego niewykonania – w zakreślonym terminie, który upłynął 15 maja 2024 r., nie uzupełnił wskazanych powyżej braków formalnych skargi. Dodatkowo, z notatki służbowej (k. 24 akt) sporządzonej przez pracownika tutejszego Sądu w dniu 11 czerwca 2024 r., po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynika, że do 4 czerwca 2024 r. wpis również nie został uiszczony. Odnosząc się natomiast do kwestii wezwania skarżącego do zajęcia stanowiska czy podtrzymuje skargę w przypadku nieuzyskania umocowania przez pełnomocnika, to zwrócić należy uwagę, że art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę radcy prawnego (adwokata) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach m.in. z 9 lutego 2018 r. sygn. akt I OZ 103/18, z 18 maja 2018 r. sygn. akt II GZ 175/18 oraz z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 156/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl, a także R. Hauser. M. Wierzbowski (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3. Warszawa 2015 r., str. 362). W dalszej kolejności należy zauważyć, że przypadku nieuzupełnienia braków skargi przez skarżącego - reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika - nie zrodził się prawny obowiązek ponownego wezwania o uzupełnienie braku bezpośrednio przez stronę. Z treści skargi wynika, że na etapie postępowania przed sądem skarżący nie występuje osobiście, lecz w jego imieniu działa pełnomocnik, (który sporządził skargę i przesłał ją do sądu), jednocześnie nie przedstawiając dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie do działania przed sądem (ani z własnej inicjatywy, ani w ramach sądowego wezwania). To rolą pełnomocnika jest uzupełnienie braków w terminie wyznaczonym na dokonanie tej czynności, jako że zakomunikował on sądowi złożoną skargą, iż działa nie w imieniu własnym, lecz w imieniu skarżącego. Ponadto, ewentualne wezwanie osobiście strony do podpisania skargi prowadziłoby do naruszenia art. 32 Konstytucji RP, a więc zasady równości wobec prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów. Przywilejem takim byłoby wezwanie strony do uzupełnienia braków skargi wobec niewykonania wezwania przez jej pełnomocnika (tak NSA w postanowieniu z 9 marca 2022 r. sygn. akt I OZ 71/22). Z powyższych względów zaistniały podstawy do odrzucenia skargi i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz z art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.