VI SA/Wa 821/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący W. F. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych w wysokości 270.000 zł, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że nie dysponuje środkami pieniężnymi w wysokości 180.000 zł, a zatem zmuszony byłby zaciągnąć kredyt na zapłacenie kary lub też poddać się egzekucji ze swojego majątku. Wykonanie powyższej decyzji spowodowałby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci zapłacenia w istocie wyższej kwoty niż wynikająca z decyzji, czy to poprzez sprzedaż egzekucyjną majątku (majątek byłby bezpowrotnie utracony przez skarżącego, a cena wywoławcza na licytacji jest zawsze poniżej wartości majątku), czy poprzez konieczność zaciągnięcia kredytu bankowego (skarżący utraciłby bezpowrotnie odsetki od zaciągniętego kredytu). Ponadto skarżący podniósł, że przedmiotowa kara jest niesłuszna, albowiem została wydana w oparciu o wadliwą interpretację art. 87 ustawy o ofercie i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, a ponadto przedawnieniu uległa karalność zarzucanych uchybień, które miały miejsce do końca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał okoliczności, które spowodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, wskazując jedynie na konieczność zaciągnięcia kredytu ewentualnie sprzedaż egzekucyjną majątku, celem pokrycia zobowiązania wynikającego z nałożonej na niego kary pieniężnej. Nie podał jednakże żadnych danych wskazujących na wysokość dochodów (przykładowo osiąganych z działalności gospodarczej, czy też ewentualnie z tytułu zatrudnienia). Nie przedstawił również żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, jak chociażby wydruk z rachunku bankowego czy rachunku maklerskiego, potwierdzających, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie znając sytuacji materialnej skarżącego (np. stanu jego zasobów pieniężnych, skali ewentualnych oszczędności) nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Mając na uwadze przedmiot zaskarżonej decyzji skarżący winien był wykazać wysokość osiąganych dochodów, jak też wysokość posiadanych środków pieniężnych a także przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające te dane. W niniejszej sprawie skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przymusowa realizacja kary pieniężnej w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama konieczność zaciągnięcia kredytu na zapłatę kary pieniężnej i związany z tym uszczerbek finansowy nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku, jeśli nie towarzyszą temu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2014 r. sygn.. akt II GZ 21/14, LEX nr 1450788). Ponadto, w ocenie Sądu, sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej jednak na tym etapie postępowania – wbrew temu, co podniósł skarżący – nie jest pewne, czy dojdzie do sprzedaży nieruchomości. Sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja z nieruchomości traktowana jest jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero w momencie, gdy zawiodą inne instrumenty prawne wyegzekwowania należności. Jak stanowi art. 110 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. O zagrożeniu skutkami egzekucji z nieruchomości można mówić zatem dopiero z chwilą, gdy zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne. W pierwszej kolejności organ może zatem dochodzić należności z wynagrodzenia skarżącego, ewentualnie ustanowić hipotekę przymusową na nieruchomości będącej jej własnością w celu zabezpieczenia wykonania zobowiązania (por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn.. akt II FZ 2138/14, LEX nr 1628796). Ponadto podnieść należy, że Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.