VI SAB/Wa 25/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania identyfikatora kierowcy 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r. o wydanie identyfikatora kierowcy w terminie 30 (trzydziestu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2024 r. o wydanie identyfikatora kierowcy, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz strony skarżącej C. Sp. z o.o. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 30 stycznia 2025 r. [...]z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] (dalej: "organ", "Prezydent") w przedmiocie wydania identyfikatora kierowcy taxi na wniosek Strony z 12 sierpnia 2024 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, § 2, § 3, § 3a, art. 36 § 1, § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "K.p.a.:), poprzez naruszenia tych przepisów, zaniechanie zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej i rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Prezydenta do wydania identyfikatora kierowcy taxi na skutek wniosku Strony w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, 2) orzeczenie czy bezczynność w prowadzeniu postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej kwocie, 4) przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 złotych za każdy miesiąc bezczynności tytułem zwrotu poniesionych strat za samochód, którym kierowca nie może świadczyć usług przewozu osób jako taxi, ponieważ Prezydent nie wydał identyfikatora kierowcy taxi w ustawowym terminie, 5) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że 12 sierpnia 2024 r. do Prezydenta wpłynął kompletny wniosek o wydanie identyfikatora kierowcy TAXI dla Strony. 13 sierpnia 2024 r. Prezydent wezwał Stronę w ciągu 7 dni (wezwanie otrzymane 21 sierpnia 2024 r.) do skorygowania dokumentów potwierdzających przeprowadzenie badań stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych na stanowisku kierowcy (orzeczenie lekarskie kierowcy) poprzez wpisanie przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu datę wydania tego orzeczenia. 26 sierpnia 2024 r. (tj. w terminie określonym przez organ) Strona uzupełniała akta sprawy o wymagany dokument przesyłając na skrytkę ePUAP urzędu [...]elektroniczny odpis notarialny poprawionego orzeczenia. 30 stycznia 2025 r. Strona skontaktowała się z urzędem pod numerem telefonu wskazanym w wezwaniu z 13 sierpnia 2024 r. jako numer do osoby prowadzącej sprawę. Osoba, który odebrała telefon poinformowała Stronę, że na dzień 30 stycznia 2025 r. wniosek Strony nie został rozpatrzony, ponieważ obecnie są rozpatrywane wnioski, które zostały złożone na początki lipca 2024 r. i w związku z tym należy czekać. 30 stycznia 2025 r. Strona złożyła ponaglenie na Prezydenta. Skarżący podniósł następnie, że termin na załatwienie sprawy minął 25 września 2024 r. Do 30 stycznia 2025 r. Strona nie otrzymała odpowiedzi na wniosek złożony 12 sierpnia 2024 r. (prawie 6 miesięcy temu) w postaci wydania identyfikatora kierowcy taxi. Strona również nie została poinformowana o terminie wydania identyfikatora kierowcy taxi czy też przyczynach z których wniosek nie może zostać rozpatrzony w ustawowym terminie. Skarżący zwrócił szczególną uwagę, że Prezydent do 30 stycznia 2025 r. nie podjął żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy poprzez wydanie identyfikatora kierowcy taxi, zatem należy stwierdzić, że Prezydent dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania w sprawie wszczętej na skutek wniosku Strony. W odpowiedzi na skargę z 13 lutego 2025 r., Prezydent wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że 12 sierpnia 2024 r. w siedzibie Biura Administracji i Spraw Obywatelskich wpłynął wniosek przedsiębiorcy - Spółki o wydanie identyfikatora dla U. Z.(dalej: "Kierowca") do taksówki o nr bocznym [...] sierpnia 2024 r. organ licencyjny wezwał Spółkę do przedłożenia, wymaganych do wydania identyfikatora, skorygowanych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie badań stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych na stanowisku kierowcy. 14 sierpnia 2024 r. oraz 26 sierpnia 2024 r. przedstawiciel Spółki przedłożył do organu licencyjnego skorygowane orzeczenie lekarskie kierowcy. Organ wyjaśnił następnie, że uzupełnienie wniosku zostało dołączone do wniosku o wydanie identyfikatora Kierowcy a wniosek zostanie rozpatrzony wedle kolejności ustalonej w oparciu o datę wpływu wniosku do Urzędu [...]. Organ wskazał dalej, że 30 stycznia 2025 r. drogą elektroniczną (e-Doręczenia) wpłynęło do Urzędu [...]ponaglenie Strony na bezczynność Prezydenta [...]w załatwieniu sprawy administracyjnej w sprawie o wydanie identyfikatora dla Kierowcy taxi przez Prezydenta [...]. Również 30 stycznia 2025 r. Strona złożyła skargę na bezczynność Prezydenta [...]w sprawie wydania w/w identyfikatora Kierowcy taxi na wniosek podmiotu Spółki z 12 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ wyjaśnił, że wskazane ponaglenie zostało przekazane 4 lutego 2025 r., za pośrednictwem Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...], do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. 11 lutego 2025 r. wpłynęło do organu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 lutego 2024 KOC/518/25 uznające wniesione ponaglenie za nieuzasadnione. Organ ponadto wyjaśnił, że wszystkie wnioski rozpatrywane są wedle kolejności ustalonej w oparciu o datę wpływu wniosku do Urzędu [...]. Zgodnie z praktyką znaną przedsiębiorcom, w tym Stronie, po zrealizowaniu wniosku, pracownik Urzędu [...]kontaktuje się z wnioskodawcą w celu ustalenia terminu odbioru dokumentów. Z uwagi na to, że w obowiązującym stanie prawnym te same pojazdy i kierowcy mogą być zgłaszani - bez żadnych ograniczeń, przez wiele podmiotów posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, od 2023 r. obserwuje się lawinowy wzrost liczby wniosków składanych w organie licencyjnym w zakresie spraw dotyczących przewozu osób taksówką, to zaś wprost przekłada się na ich termin obsługi. Jednocześnie na ilość spraw będących w organie licencyjnym wpływa sytuacja, gdy jeden zarząd spółki (osoby wchodzące w skład organu spółki) posiada kilka odrębnych spółek (przedsiębiorstw) i dla każdej z nich składa do organu licencyjnego wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, zgłaszając te same pojazdy oraz tych samych kierowców. Organ dodał, że bezspornym pozostaje fakt dłuższego terminu załatwienia sprawy niż przewidziany w art. 35 K.p.a. Nie wynikało to jednak z opieszałości organu czy bezczynności lecz było wynikiem ogromnej liczby wniosków do rozpatrzenia. Zdaniem organu, Strona miał wiedzę, iż termin, o którym mowa w art. 35 K.p.a. nie zostanie dochowany i nie wynikało to z braku woli załatwienia sprawy lecz jedynie z braku obiektywnych możliwości bezzwłocznego rozpatrzenia wniosku. Organ stwierdził, że mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy a nadto fakt niezawinionego uchybienia w zakresie zasady efektywnego i terminowego działania organu wniosek o wymierzenia organowi grzywny należy uznać za niezasadny. Brak jest również podstawy prawnej, zdaniem organu, do rozstrzygania przez sąd administracyjny kwestii dotyczącej zasądzenia na rzecz Strony sumy pieniężnej tytułem zwrotu poniesionych przez Stronę strat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga Skarżącego na bezczynność Prezydenta w przedmiocie wydania identyfikatora kierowcy taxi na wniosek Strony z 12 sierpnia 2024 r., jest zasadna. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie również w sprawach skarg na akty i czynności, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w wydaniu identyfikatora kierowcy taxi na wniosek Strony. Obowiązek wydaniu identyfikatora kierowcy taxi na wniosek strony mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4) P.p.s.a. Ratio legis bowiem uregulowania prawnego z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, jest związane z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz z potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.). Wydanie 5. Warszawa 2012, s. 69 – 70). Tym samym mają oni zapewnioną ochronę na drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność ma cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Mogą bowiem zaskarżyć do sądu administracyjnego takie akty i czynności organu administracji publicznej, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 146 P.p.s.a.). Działania administracji, do których odnosi się omawiany przepis zostały scharakteryzowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014/1/2), co pozwala przyjąć, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 lutego 2008 r. I OPS 3/07, z 3 września 2013 r. I OPS 2/13). Sąd stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy, zachodzą wszystkie przesłanki pozwalające zakwalifikować czynność wydaniu identyfikatora kierowcy taxi na wniosek strony jako czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4) P.p.s.a. Obowiązek wydaniu identyfikatora kierowcy taxi na wniosek strony ma wprost źródło w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, tj. w § 6 ust. 5 załącznika do uchwały Nr [...]Rady Miasta [...]z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2014 r. poz. 6872 z późn. zm.). Oczywistym jest tym samym, że czynność wydania identyfikatora kierowcy taxi na wniosek strony jest opartą na przepisie prawa miejscowego czynnością, której realizacja przez Prezydenta mieści się w sferze publicznoprawnej, a samo działanie Prezydenta (lub zaniechanie działania) cechuje władczość wobec konkretnego podmiotu. A zatem, skoro na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania między innymi w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to tym samym Strona uprawniona była do wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta w wydaniu identyfikatora kierowcy taxi na wniosek Strony. Strona wniosła również 30 stycznia 2025 r. ponaglenie do organu. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2010, s. 70). Dlatego przedmiotem sądowej kontroli w sprawie ze skargi na bezczynność nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (por. wyrok NSA z 11 października 2018 r. I OSK 1120/18). Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. m.in. wyrok NSA z 7 marca 2019 r. I OSK 891/18). Z tego względu brak czynności organu, tj. Prezydenta w niniejszej sprawie mieści się również w pojęciu bezczynności. W niniejszej sprawie Skarżący 12 sierpnia 2024 r. złożył wniosek do organu o wydanie identyfikatora dla Kierowcy taksówki. Organ 13 sierpnia 2024 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia, wymaganych do wydania identyfikatora, skorygowanych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie badań stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych na stanowisku kierowcy. Skarżący 14 sierpnia 2024 r. oraz 26 sierpnia 2024 r. przedłożył do organu skorygowane orzeczenie lekarskie kierowcy. Z odpowiedzi Prezydenta na skargę z 13 lutego 2025 r. wynika, że organ od momentu skorygowania przez Stronę orzeczenia lekarskiego, nie podejmował żadnej czynności i na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wydał wnioskowanego przez Skarżącego identyfikatora kierowcy taxi. Nie podlega zatem dyskusji, że Prezydent od 26 sierpnia 2024 r. do dnia wniesienia przez Skarżącego skargi na bezczynność Prezydenta 30 stycznia 2025 r., pozostawał w bezczynności w realizacji wniosku Skarżącego z 12 sierpnia 2024 r. nie dochowując terminów załatwienia sprawy wynikających z art. 35 K.p.a. Należy podkreślić, że w odpowiedzi na skargę organ sam wskazuje, że bezspornym pozostaje fakt dłuższego terminu załatwienia sprawy niż przewidziany w art. 35 K.p.a. W świetle powyższego Sąd stwierdziwszy bezczynność organu w niniejszej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Ponieważ na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę organ nie wydał wnioskowanego przez Skarżącego identyfikatora kierowcy taxi i do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie Sąd nie uzyskał informacji o wydaniu Skarżącemu przez organ identyfikatora kierowcy taxi, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z 12 sierpnia 2024 r. o wydanie identyfikatora kierowcy w terminie 30 (trzydziestu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami, w pkt 1 sentencji wyroku. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny, rozpoznając skargę na bezczynność organu, w przypadku jej stwierdzenia, zobligowany jest między innymi do oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w myśl art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. Rozważając, czy bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; publ. CBOSA). Uwzględniając okoliczności powołane przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę, wyjaśniające przyczyny braku wydania w ustawowym terminie wnioskowanego przez Skarżącego identyfikatora kierowcy taxi, Sąd uznał, że bezczynność Rady nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że ogromna liczba wniosków do rozpatrzenia skutkowała brakiem obiektywnych możliwości bezzwłocznego rozpatrzenia wniosku, brak więc rozpatrzenia wniosku w terminie, o którym mowa w art. 35 K.p.a. nie wynikał z braku woli załatwienia sprawy. Z wyjaśnień tych wynika zatem, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie nie wynikało z celowego działania organu, jawnego braku woli załatwienia sprawy i lekceważenia przepisów prawa. Dlatego Sąd w pkt 2 sentencji wyroku uznał również, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że w sprawie nie ma podstaw do wymierzenia Skarżącemu grzywny, jak również przyznania od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę w pkt 3 sentencji wyroku. Jak przewiduje art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco – represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji (bądź czynności) w sprawie, przy czym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować swoich prawnych obowiązków (wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Wa 258/16). Sytuacja taka w ocenie Sądu nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu okoliczności sprawy wskazujące na to, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie nie wynikało z celowego działania organu, lecz z nadmiernej liczby wniosków do rozpatrzenia, świadczą o tym, że w sprawie nie istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować swoich prawnych obowiązków. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. W postanowieniu z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 705/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., stanowi "szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności organu". W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym Skarżący powinien nawiązać do określonego uszczerbku (o charakterze majątkowym lub niemajątkowym) wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana, w istotnej mierze, wskazaną argumentacją (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1313/16; z 16 maja 2017 r., I OSK 2934/16; z 7 września 2017 r., I OSK 798/17; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17). W świetle okoliczności sprawy, Skarżący jednak nie wykazał żadnych konkretnych i wymiernych szkód oraz krzywd, które spowodowała stwierdzona bezczynność organu w załatwieniu sprawy Skarżącego, ograniczając się w tym zakresie do ogólnych sformułowań. Z tego względu Sąd nie przyznał od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł (punkt 4 sentencji wyroku) na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.