VII SA/Wa 1005/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie działania organu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] marca 2021 r. skarżący J.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...]w przedmiocie działania organu. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie zażalenia skarżącego na postanowienie [...] WINB z dnia [...] września 2020 r. znak:[...], zawieszające postępowanie w sprawie odwołania od decyzji PINB w B. z dnia [...] marca 2019 r., znak: PINB.[...], umarzającej postępowanie w sprawie legalności zrealizowanych robót budowlanych związanych z budynkiem gospodarczym na dz. nr [...] w P. przy ul.[...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r., stanowiącym kilka różnych środków zaskarżenia i zawierającym szereg żądań i zarzutów skarżący zakwestionował m.in. postanowienie GINB z dnia [...] listopada 2020 r. W związku z powyższym pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] grudnia 2020 r, poprzez jednoznaczne określenie jego charakteru. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący odpowiedział na wezwanie w sposób nie pozwalający na ustalenie treści żądania, w związku z czym pismem z dnia [...] lutego 2021 r., poinformowano skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego pisma z dnia [...] grudnia 2020 r. Zarządzeniem z [...] lipca 2021 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego wskazania, czy skarga z dnia [...] marca 2021 r. stanowi skargę na pismo GINB z dnia [...] lutego 2021 r. znak[...], czy skargę na bezczynność GINB w przedmiocie rozpatrzenia pisma z dnia [...] grudnia 2020 r. - w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że jest to skarga na pismo z dnia [...] lutego 2021 r. Odpowiadając na powyższe zarządzenie w piśmie z [...] sierpnia 2021 r. skarżący nie wskazał jednoznacznie, co jest przedmiotem skargi. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga została wniesiona na pismo z dnia [...] lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem przez sąd dopuszczalności jej wniesienia, w tym oceną, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z akt sprawy wynika, że organ administracji publicznej nie wydał w odniesieniu do skarżącego aktu, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej ani też nie prowadził postępowania w tym przedmiocie, które podlega kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji wskazane przez skarżącego pismo z dnia 23 lutego 2021 r. jest pismem informującym o pozostawieniu bez rozpoznania pisma skarżącego z dnia 11 grudnia 2020 r. i stanowić może jedynie skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. Zaś ze wskazanego powyżej wyliczenia wynika, że kognicji sądu administracyjnego nie podlegają sprawy ze skarg wnoszonych w trybie przepisów działu VIII k.p.a., w tym na podstawie art. 227 k.p.a., według którego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Powyższy pogląd jest również utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2490/17; z 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09, z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że skargi wnoszone w trybie art. 227 i następnych k.p.a. są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast skargi, o których mowa w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli przede wszystkim decyzji administracyjnych z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Sąd nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest pismo z [...] lutego 2021 r. stanowiące zawiadomienie o pozostawieniu pisma skarżącego z dnia [...] grudnia 2020 r. bez rozpoznania i stanowi w istocie skargę w trybie art. 227 k.p.a., zatem uznać należy, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.