VII SA/Wa 1203/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędziowie: sędzia WSA Łukasz Trochym sędzia WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B.M. O. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 marca 2025 r. znak: KOC/379/Zs/25 w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2025 r. znak: [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W[...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] W[...] z [...] października 2024 r. znak: [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Pismem z 12 lutego 2024 r. C[...] sp. z o. o. z siedzibą w W[...] (obecnie: B[...] sp. z. o. o. z siedzibą w W[...] ; dalej: skarżąca, spółka) zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] W[...] (dalej: Prezydent, organ I instancji) o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci podświetlanej od góry tablicy reklamowej o wymiarach 3,00 m x 6,00 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w żelbetowej stopie fundamentowej ustawionej na powierzchni gruntu, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. A[...] w W[...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla T[...] cz. II przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] W[...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] (dalej: MPZP). 2.2. Postanowieniem z 1 października 2024 r., wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725; dalej: p.b.), Prezydent odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 3 MPZP zakazane jest lokalizowanie reklam wolnostojących na całym obszarze objętym planem. 2.3. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, która zarzuciła organowi I instancji brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zgodnie z art. 10 k.p.a. Zdaniem skarżącej, mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ strona nie mogła zapoznać się z materiałami sprawy i nie mogła zgłosić zastrzeżeń do materiałów sprawy, m.in. co do wykazania, że przedmiotowa tablica reklamowa jest zgodna z miejscowym planem, jako istniejąca zabudowa, bowiem – jej zdaniem – zgodnie z § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z prawem do działań remontowych, nadbudowy, przebudowy, rozbudowy oraz wymiany. Ponadto w ocenie Skarżącej, postanowienie naruszało zasadę wolności budowlanej i nie uwzględniało interesu inwestora. Zwróciła również uwagę na wewnętrzną sprzeczność argumentacji organu oraz niespójność przepisów MPZP. 2.4. Utrzymując w mocy ww. postanowienie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W[...] (dalej: SKO, Kolegium) – w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – przywołało następującą argumentację. 2.4.1. Kolegium przychyliło się do argumentacji organu I instancji w zakresie wyraźnie wyartykułowanego zakazu sytuowania wolnostojących reklam na całym obszarze objętym planem (§ 6 ust. 2 pkt 3 MPZP). W ocenie Kolegium, niezależnie od wskazanych zapisów należy zauważyć, że dla terenów oznaczonych symbolami U oraz dla terenów U/MW dopuszcza się rozmieszczanie reklam typu A i B (o pow. do 8 m2 włącznie), na pozostałej części obszaru objętego planem dopuszcza się sytuowanie jedynie reklam typu A (o pow. do 3 m2 włącznie). SKO nie podzieliło także stanowiska skarżącej co do zgodności spornej tablicy reklamowej z planem zagospodarowania, który w § 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) MPZP dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy. Przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje od 2012 r. i wskazany zapis dotyczy inwestycji, które istniały przed datą wejścia w życie MPZP. 2.4.2. Odnosząc się do niepowiadomieniem strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zarzutów, SKO wskazało, że nie stanowi podstawy do uchylenia postanowienia sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji, uchylenie postanowienia z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie miałoby racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Odnośnie do żądania zawieszenia postępowania, SKO stwierdziło, że brak jest przesłanek do jego uwzględnienia. Co prawda zawieszenie postępowania zostało uznane za leżące w interesie skarżącej, ale w ocenie SKO wyważenie interesu społecznego pozwala na stwierdzenie, że zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy istnieją przepisy określające zasady lokalizowania wolnostojących nośników reklamowych nie znajduje żadnego uzasadnienia. 3. Pismem z 24 kwietnia 2025 r. spółka skierowała wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie SKO, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, a ponadto o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego aktu z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 7, 8, 11, 124, 217 i 218 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności, w szczególności błędne i bezpodstawne ustalenie, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP pomimo, że przedmiotowa tablica reklamowa istniała przed datą wejścia w życie MPZP – wskazała, że organy nie dokonały ustaleń dotyczących daty zainstalowania przedmiotowej tablicy reklamowej oraz zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, m.in. w celu ustalenia, czy sporna tablica reklamowa istniała przed datą wejścia w życie MPZP oraz czy ma zastosowanie § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP; 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego, to jest brak "wskazania dowodów, na których się oparł się organ, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej", w szczególności brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie zaskarżone postanowienie stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP; 3) art. 10 § 1 k.p.a., art. 79a k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. i art. 218 k.p.a. oraz art, 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP, ponieważ orzekające organy nie poinformowały skarżącej, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia "o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" oraz nie wskazał "przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione wykazane". Wskazała, że nie mogła zapoznać się, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, z materiałami sprawy, które zostały powołane w postanowieniu organu I instancji i w zaskarżonym postanowieniu, jako podstawa stwierdzenia niezgodności przedmiotowej tablicy reklamowej z MPZP. Skarżąca nie mogła zgłosić, ani przed wydaniem postanowienia Organu I instancji ani przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, zastrzeżeń do materiałów sprawy, co pozbawiło Skarżącą uprawnienia do "wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań" oraz pozbawiło Skarżącą uprawnienia do "przedłożenia dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek", o których mowa w art. 79a k.p.a. W tym kontekście podniesiono również zarzut naruszenia prawa skarżącej do dwuinstancyjnego postępowania, zagwarantowane w art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP; 4) art. 98 § 1 k.p.a. przez odmowę w zaskarżonym postanowieniu uwzględnienia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie; 5) art. 101, 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w związku z uchwałą nr [...] Rady [...] W[...] z dnia 17 września 2015 r. w sprawie przygotowania projektu uchwały o zasadach i warunkach sytuowania małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej: "Uchwała reklamowa"), oraz w związku z obwieszczeniem z dnia 10 lutego 2023 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu Uchwały reklamowej w terminie od 24 lutego 2023 r. do 17 marca 2023 r., które wykazuje, że na ostatnim etapie jest procedura, w wyniku której utraci moc MPZP powołany w zaskarżonym postanowieniu; 6) art. 98, 101 § 1 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia, w formie postanowienia, wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.; 7) MPZP przez błędną wykładnię niespójnych, niezrozumiałych postanowień MPZP dotyczących reklam wolnostojących, pominięcie zasad wykładni określonych w orzecznictwie, przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP oraz przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej; 8) art. 4 p.b. przez naruszenie zasady wolności budowlanej w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480) – przez odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej. Strona skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, tj. zdjęcia z akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] . W[...] – znak sprawy: PINB. [...] [...] (protokół i umowa najmu terenu z 2003 r.) w sprawie spornej tablicy reklamowej, w celu: wykazania, że sporna tablica reklamowa istniała przed datą wejścia w życie MPZP, jak również, że zastosowanie w niniejszej sprawie ma § 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) MPZP, a ponadto w celu wykazania zasadności zarzutów skargi i zgodności spornej tablicy reklamowej z MPZP. 4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienia wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania Sąd przyjął stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie podania strony skarżącej o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 6.1. Należy wyjaśnić zatem na wstępie, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postepowanie to stanowi rodzaj szczególnego, bo uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Przepisy te znajdują zastosowanie we wszystkich przypadkach, gdy do organu wpłynie wniosek o urzędowe potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego, przy czym potwierdzenie to jest wymagane przepisem prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub żądanie jest uzasadnione interesem prawnym wnioskodawcy (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Jest to bowiem postępowanie o bardzo szerokim zakresie podmiotowym. Obowiązuje ono wszystkie organy administracji publicznej i dostępne jest dla wszystkich osób, które muszą uzyskać urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub prawa (B. A. , J. B. i "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C. H. Beck Warszawa 2006, s. 815). 6.2. Sąd wskazuje, że w trybie wydawania zaświadczeń nie jest dopuszczalne dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych posiadanych danych (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego nie jest możliwe tworzenie, czy kompletowanie na użytek jedynie tego postępowania innego materiału dowodowego w celu wydania zaświadczenia określonej treści. Wskazana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprowadza się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z pozostających w zasobach organu ewidencji, rejestrów i innych danych (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. I OSK 3227/14, LEX nr 2100700; wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2820/14, LEX nr 2142377). Ze względu na szczególny charakter zaświadczenia w orzecznictwie zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być oczywiste, wynikające jednoznacznie z dokumentów (zob. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06). Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 6.3. Zaakcentować także trzeba, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Zaświadczeniem są natomiast te akty, które potwierdzają istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym, a także oparte tylko na akcie generalnym, ale wówczas, gdy sytuacja jest jasna i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym, aktem woli (por. Z.R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia, str. 60-61). Podobnie w doktrynie podkreśla się, że różnica między decyzją deklaratoryjną a zaświadczeniem polega na tym, iż w przypadku decyzji takie wiążące ustalenie czy podciągnięcie stanu faktycznego pod normy prawne ma miejsce, gdy wymaga tego konkretny przepis prawa. Na ogół zachodzi to wówczas, gdy okoliczności związane z powstaniem skutków prawnych są niejasne, ich istnienie może budzić wątpliwości lub wokół ich powstania istnieje spór. Zaświadczenie wydaje się natomiast, gdy fakt powstania takich skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie, 2011, s. 261, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, LEX nr 1083548). 7. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo odmówiły skarżącej spółce wydania zaświadczenia o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami MPZP. 7.1. Przede wszystkim prawidłowo ustalono, że sporna inwestycja jest zlokalizowana na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla T[...] cz. II, przyjętego uchwałą Rady [...] W[...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 6820). Z rysunku planu wynika, że działka ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. A[...] znajduje się w oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] . Warunki zagospodarowania tego terenu określa § 85 MPZP i jak wynika z § 85 ust. 1 MPZP, przeznaczenie podstawowe tego terenu to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, a jako przeznaczenie uzupełniające ustalono usługi podstawowe w parterach budynków o funkcji mieszkaniowej oraz usługi podstawowe realizowane w formie kiosków. Odnośnie do zasad realizacji reklam, § 85 ust. 2 lit. "n" MPZP odsyła do § 6 ust. 2 MPZP. Ten zaś przepis przewiduje (w § 6 ust. 2 pkt 3 MPZP) zakaz lokalizowania reklam wolnostojących na całym obszarze objętym planem. Nie ma przy tym wątpliwości, że sporna inwestycja jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym, toteż należy do niej stosować wprost zakaz z § 6 ust. 2 pkt 3 MPZP. Takie stanowisko orzekających w sprawie organów było w pełni prawidłowe i uzasadniało odmowę wydania zaświadczenia o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami MPZP. 7.2. Skarżąca spółka podnosiła, że zgodność spornej inwestycji z ustaleniami MPZP wynikać ma z § 85 ust. 2 pkt 1 lit. "a" MPZP, w którym prawodawca miejscowy dla terenu [...] dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy z prawem do działań remontowych, nadbudowy, przebudowy, rozbudowy oraz wymiany. Skarżąca wskazała, że organy nie ustaliły prawidłowo daty powstania spornego nośnika reklamowego, a stwierdziwszy, że został on wybudowany przed wejściem w życie MPZP, to ww. przepis dopuszcza możliwość dalszego funkcjonowania spornego nośnika. Sąd nie mógł podzielić tych twierdzeń strony skarżącej. Z akt sprawy niezbicie wynika, że sporny nośnik nie powstał w ramach zgodnego z prawem działania inwestora, lecz w warunkach samowoli budowlanej. Wskazuje na to jednoznacznie przedstawione w toku kontrolowanego postępowania postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2024 r. nr [...] . Wspomniany § 85 ust. 2 pkt 1 lit. "a" MPZP przewiduje natomiast rozwiązanie odnoszące się do praw słusznie nabytych przez inwestorów/właścicieli zabudowy – w domyśle, zabudowy legalnej. Innymi słowy, przepisu tego nie sposób stosować do zabudowy, która powstała przed wejściem w życie MPZP, lecz w sposób nielegalny. Wynika to z powszechnie przyjętej w demokratycznych porządkach prawnych zasady prawa ex iniuria ius non oritur, polegającej na założeniu, że strona nie może czerpać korzyści z własnego bezprawia (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1580/20 oraz z 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1167/20). Ustalenia organu odwoławczego dotyczącego daty powstania spornej inwestycji były zatem zbędne, skoro nośnik ten powstał w warunkach samowoli budowlanej, a § 85 ust. 2 pkt 1 lit. "a" MPZP nie chroni takich inwestycji. Z uwagi na powyższe bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy był wniosek dowodowy strony skarżącej, który z tego względu nie zasługiwał na uwzględnienie w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. 7.3. W ocenie Sądu, w sprawie nie występowała również sygnalizowana przez skarżącą niejasność i niespójność przepisów MPZP dotyczących reklam. Przeciwnie, wskazane przez skarżącą § 6 ust. 2 pkt 7 i 8 MPZP wprost odnoszą się do reklam wolnostojących lokalizowanych w pasach drogowych ulic, a zatem przepisy te zawierają rozwiązania szczególne odnoszące się do konkretnych lokalizacji. Kontrolowane postępowanie nie służyło natomiast prowadzeniu abstrakcyjnych rozważań o możliwości lokalizowania reklam na terenie obowiązywania MPZP, lecz ocenie, czy nośnik reklamowy o takich parametrach jak sporny w niniejszej sprawie pozostaje zgodny z MPZP. Jak trafnie wskazało Kolegium w motywach zaskarżonego aktu, sporny nośnik znajduje się na terenie działki, która nie jest zlokalizowana w pasie drogowym. Nie ma zatem żadnych podstaw do tego, aby przy ocenie zgodności spornej inwestycji z MPZP brać pod uwagę brzmienie § 6 ust. 2 pkt 7 i 8 MPZP. 7.4. Skarżąca trafnie zauważyła, że nie została zawiadomiona o zgromadzeniu materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonego aktu (i postanowienia organu I instancji), jak również przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Należało zatem zauważyć, że kontrolowane postępowanie nie było administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym, lecz procedurą uproszczoną, której charakter został omówiony we wcześniejszych rozważaniach Sądu. W tej procedurze nie gromadzi się materiału dowodowego, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym, toteż należące do tego postępowania zasady z art. 10 i art. 79a k.p.a. nie znajdują wprost zastosowania w procedurze wydawania zaświadczeń. Wskazuje na to również art. 217 § 3 k.p.a., który dla wydawania zaświadczeń przewiduje znacznie krótszy termin niż dla wydania decyzji administracyjnej. Nawet gdyby ww. przepisy podlegały stosowaniu w procedurze wydawania zaświadczenia, to i tak ich naruszenie przez organy nie miałoby najmniejszego wpływu na wynik sprawy. Z akt postępowania nie wynika bowiem, aby w toku procedury zgromadzono jakiekolwiek dokumenty, których zawartości lub istnienia skarżąca nie byłaby świadoma. Istotna dla sprawy była bowiem treść aktu normatywnego opublikowanego w dzienniku urzędowym oraz lokalizacja i parametry spornej inwestycji, a zatem informacje, którymi skarżąca dysponowała. Skarżąca nie została również pozbawiona prawa do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym – wniosła zażalenie, które skutkowało rozpoznaniem sprawy przez SKO, a w uzasadnieniu zaskarżonego aktu organ ten odniósł się szeroko do argumentacji zażalenia. 7.5. Za uwzględnieniem skargi nie mogło również przemawiać nierozpoznanie przez organ – w odrębnym postanowieniu – wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania. Skarżąca oparła ten wniosek o publicznie dostępną wiedzę nt. prac legislacyjnych nad tzw. uchwałą reklamową. Należy zatem wyjaśnić, że procedura administracyjna nie przewiduje obligatoryjnego ani fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego w przypadku prowadzenia prac nad zmianą treści normy prawnej podlegającej interpretacji lub konkretyzacji w toku postępowania administracyjnego. Oczekiwanie na "nowe prawo" nie jest przesłanką zawieszenia postępowania administracyjnego, a zmiana prawa nie stanowi również zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca może zawsze złożyć kolejny wniosek o wydanie zaświadczenia, kiedy wspomniane "nowe prawo" nabierze mocy obowiązującej. Poza tym, rozpatrywanie takiego wniosku w ramach procedury dot. wydania zaświadczenia nie służyłoby realizacji zasady niezwłocznego rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 3 k.p.a.). 7.6. Wbrew twierdzeniom autora skargi, zaskarżone postanowienie nie narusza również art. 4 p.b. w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480). Wspomniane przepisy i normy z nich wynikające nie gwarantują żadnemu podmiotowi pozytywnego załatwienia jego sprawy przez organy administracji publicznej, które byłoby uzasadnione faktem prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę. Rzeczą organów w kontrolowanej procedurze było rozpoznanie wniosku o wydanie zaświadczenia w zgodzie z przepisami k.p.a. i w oparciu o przepisy obowiązującego MPZP. Z zadania tego organy wywiązały się należycie. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do jakichkolwiek innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności. Dlatego też Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.