VII SA/Wa 1213/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi I. M. i Z. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie I. wymierza Dyrektorowi Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie solidarnie na rzecz skarżących I. M. i Z.M. sumę pieniężną w kwocie 3 000 zł (słownie: trzy tysiące złotych); IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie solidarnie na rzecz skarżących I. M. i Z. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. M. i Z. M. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ na skutek decyzji Prezesa Wód Polskich nr [...] z [...] czerwca 2019 r.: I. stwierdził, że Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. dopuścił się bezczynności w ponownym rozpoznaniu sprawy; II. stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązał Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. do wydania aktu w tej sprawie w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; IV. zasądził od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. solidarnie na rzecz skarżących I. M. i Z. M. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis tego wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności i aktami administracyjnymi został doręczony organowi w dniu 4 października 2021 r. 2. Pismem z 23 maja 2022 r. I. M. i Z. M. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na niewykonanie przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. ww. wyroku z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21. Skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej kwocie oraz o przyznanie im od organu sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości. 2.1. W uzasadnieniu skargi podano, że termin 30 dni na wydanie aktu w sprawie upłynął 3 listopada 2021 r. W dniu 7 kwietnia 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni otrzymał od skarżących wezwanie do wykonania wyroku. Ponadto wyrokiem z 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2667/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił ich skargę na niewykonanie tego wyroku, zasądzając grzywnę w wysokości 1000 zł i przyznał na rzecz skarżących sumę pieniężną w kwocie 1000 zł. Skarżący podali, że organ wykonał wyrok z 25 lutego 2022 r. lecz do dnia wniesienia skargi z rażącym naruszeniem prawa nie wykonuje wyroku, który z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21. Podnieśli, że organ nie prowadzi żadnych czynności w sprawie, zaniechał wydania aktu kończącego w celu przedłużenia postępowania aby ewentualne przestępstwa uległy przedawnieniu. W ich ocenie, bezczynność w wykonaniu wyroku następuje z rażącym naruszeniem prawa a zwłoka jest celowa by uniknąć rozstrzygnięcia. 2.2. Zdaniem skarżących, grzywna w wysokości 1000 zł i kwota 1000 zł (zasądzone uprzednio przez Sąd) niy miał najmniejszego wpływu na zmuszenie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie administracyjnego dlatego, że jest to bardzo niska kwota a środki wypłacane są budżetu państwa. W związku z tym skarżący wnieśli o zasądzenie maksymalnej grzywny i maksymalnej kwoty na ich rzecz w celu zmuszenia Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. do wykonania wyroku, ponieważ materiał w sprawie gromadzony przez prawie 10 lat pozwala podjąć decyzję rozstrzygającą. Ta sprawa jest prosta tylko celowo jest mataczona i komplikowana by nie wydać rozstrzygnięcia. 3. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. wniósł o jej oddalenie. 3.1. Organ podał, że "w przedmiotowej" prowadzi trzy postępowania: 1) znak: [...] – będące przedmiotem skargi; 2) znak: [...] w związku z decyzją Prezesa Wód Polskich nr [...] z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla W. W. decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. oraz 3) znak: [...] w związku z decyzją nr [...] Prezesa Wód Polskich z [...] września 2019 r., przesłaną do Zarządu Zlewni w Ł. [...] września 2019 r., którą Prezes uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] maja 2017 r. w całości i przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja Starosty [...] została wydana w trybie wznowienia postępowania i odmawiała ona uchylenia decyzji własnej Starosty [...] nr [...] z [...] października 2013 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku opracowania ekspertyzy w zakresie wykonania decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. W ocenie organu, ze względu na stopień skomplikowania przedmiotowego postępowania, celowe jest powiązanie wszystkich trzech postępowań prowadzonych w sprawie budowy stawu na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości B. oraz w sprawie budowy urządzenia piętrzącego, wykonania mnichów: wlotowego i wylotowego, poboru wód do napełniania stawu, zrzutu wody oraz pozwolenia na zmianę konstrukcji urządzenia piętrzącego t.j. postępowań prowadzonych przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł.: [...]. 3.2. Organ przedstawił przebieg postępowań administracyjnych w sprawach prowadzonych pod ww. symbolami. Organ podał, że 15 listopada 2021 r. skarżący złożyli wniosek o przeprowadzenie kontroli na terenie budowli piętrzącej wodę w zakresie zgodności urządzeń wodnych z obowiązującymi pozwoleniami wodnoprawnymi i obowiązującymi pozwoleniami na budowę tych urządzeń wodnych. Wniosek ten przesłano do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., celem przeprowadzenia kontroli gospodarowania wodami. Następnie skarżący złożyli skargę na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie (sygn. akt VII SAB/Wa 41/21), którą ten Sąd rozpoznał wyrokiem z 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2667/21. Następnie 17 kwietnia 2022 r. skarżący wezwali organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21. Jednocześnie wnieśli o dołączenie do materiału dowodowego kserokopii pisma Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. z 1 kwietnia 2009 r. dotyczącego cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego: decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. Skarżący wskazali, że wyrok z 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2667/21 został doręczony organami wraz z aktami administracyjnymi 12 maja 2022 r. i został wykonany w całości. 3.3. Organ wyjaśnił, że celem dokonania rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawy wystąpił w dniu 9 czerwca 2022 r. do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. o udzielenie informacji, czy podmiot kontrolowany powiadomił pisemnie Dyrektora RZGW w W. o stanie wykonania obowiązku wynikającego z treści zarządzenia pokontrolnego nr [...] o którym mowa powyżej. Dyrektor RGZW w W. pismem z 15 czerwca 2022 r. poinformował o braku takiej informacji od podmiotu kontrolowanego i wyznaczeniu podmiotowi kontrolowanemu terminu na przekazanie informacji o stanie wykonania obowiązku wynikającego z treści zarządzenia pokontrolnego nr [...] o którym mowa powyżej. Następnie organ wyjaśnił, że postępowanie prowadzone pod znakiem [...], zmierza do zgromadzenia materiału dowodowego, który zdaniem Prezesa Wód Polskich, organ I instancji winien zbadać pod kątem przesłanek, które zgodnie z treścią art. 136 ustawy – Prawo wodne, pozwolą stwierdzić, czy wydane przez Starostę [...] pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania. Ponadto organ wyjaśnił, że powiadomił pisemnie strony postępowania o niezałatwieniu przedmiotowej sprawy w terminie stosownie do art. 16 k.p.a. z podaniem przyczyn i wyznaczeniem terminu rozpatrzenia sprawy do 29 lipca 2022 r. 3.4. W piśmie z 28 lipca 2022 r. organ poinformował Sąd, że wywiązał się ze zobowiązania nałożonego wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 przez wydanie decyzji z [...] lipca 2022 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. 4.1. W świetle art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że w tym przypadku, Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo, uwzględniając taką skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 154 § 7 p.p.s.a.). 4.2. Ze skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika, że skarżący spełnili formalny warunek dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego, albowiem pismem z 4 kwietnia 2022 r, które wpłynęło do organu 7 kwietnia 2022 r. wezwali organ do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21. 4.3. Ponadto nie stoi na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu skargi z 23 maja 2022 r. na niewykonanie ww. wyroku to, że skarżący wnieśli uprzednio skargę na niewykonanie tego samego wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21, która została uwzględniona prawomocnym wyrokiem WSA z 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2667/21. Na mocy tego wyroku z 25 lutego 2022 r. wymierzono organowi grzywnę w wysokości 1000 zł, stwierdzono, że jego bezczynność w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, jak również przyznano od organu na rzecz skarżących solidarnie sumę pieniężną w kwocie 1000 zł. Sąd wyjaśnia, że wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 154 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinujący organ. W przypadku zatem uporczywego niewykonywania wyroku sądu, pomimo nałożenia grzywny, możliwe jest ponowne zastosowanie środków dyscyplinujących, a zatem ponowne wniesienie skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 13 lutego 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 647/13, LEX nr 1578952). Innymi słowy, strona może wielokrotnie – dopóki wyrok nie zostanie wykonany – domagać się wymierzenia organowi grzywny za jego niewykonanie i fakt wymierzenia tej grzywny wcześniej nie stanowi negatywnej przesłanki w złożeniu skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 893/20, LEX nr 3150504). 5. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy z ww. skargi, Sąd miał na uwadze, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy (Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX/el. 2021). 5.1. Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W rozpoznawanej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 został doręczony organowi wraz z aktami sprawy 4 października 2021 r. Zatem termin 30 dni na wydanie aktu w tej sprawie upływał w dniu 3 listopada 2021 r. 5.2. W ocenie Sądu, zasadnie podnoszą skarżący, że organ do dnia wniesienia skargi nie wydał decyzji lub postanowienia w tej sprawie. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem sprawy zakończonej wyrokiem z 14 lipca 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 była bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. w ponownym rozpoznaniu sprawy, po wydaniu decyzji Prezesa Wód Polskich nr [...] z [...] czerwca 2019 r., którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji nr [...] z [...] maja 2017 r. (znak: [...]) umarzającą postępowanie w przedmiocie cofnięcia W. W. pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (sprawa znak [...]). Przedmiotem tej sprawy było więc cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, a podstawą materialnoprawną decyzji był art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.). Z treści uzasadnienia wyroku z 14 lipca 2021 r. oraz odpowiedzi na skargę wynika, że oprócz sprawy (znak [...]) organ prowadzi jeszcze dwa inne postępowania (znak [...] oraz [...]), które również dotyczą budowy stawu na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości B. oraz na budowę urządzenia piętrzącego, wykonanie mnichów: wlotowego i wylotowego, pobór wód do napełniania stawu, zrzuty wody oraz pozwolenia na zmianę konstrukcji urządzenia piętrzącego. Okoliczność tę potwierdził organ w odpowiedzi na skargę. 5.3. W ocenie Sądu, rację mają skarżący twierdząc, że organ nie wykonał wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 w terminie wynikającym z art. 286 § 2 p.p.s.a. – co potwierdza pracowmocny wyrok WSA w Warszawie z 25 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2667/21, którym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest związany (art. 170 p.p.s.a.). Wyrok z 25 lutego 2022 r. z uzasadnieniem został doręczony organowi 21 marca 2022 r. i organ – w dalszym ciągu, pomimo wymierzenia mu przez Sąd grzywny i niepodważenia tego wyroku skargą kasacyjną, nie wykonywał wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 do dnia wniesienia rozpatrywanej skargi, tj. do 23 maja 2022 r. Z uwagi na prawomocne rozpoznanie sprawy niewykonania ww. orzeczenia z 14 lipca 2021 r. przez Sąd wyrokiem z 25 lutego 2022 r. w realiach kontrolowanje sprawy, ocenie co do wykonania wyroku z 14 lipca 2021 r. podlegał okres tzw. "dalszej bezczynności", tj. od dnia doręczenia organowi nieprawomocnego wyroku z uzasadnieniem, czyli od 21 marca 2022 r. Organ z tą datą mógł zapoznać się z wszystkimi przyczynami uwzględnienia poprzedniej skargi, co ma istotne znaczenie dla podjęcia przez ten organ działań realizujących oceny prawne i wskazania sformułowane przez sąd (zob. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1511/17, LEX nr 2945799; por. np. P. Daniel, A. Skomra, Zakres sądowej kontroli w sprawie w sprawach ze skarg o wymierzenie organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku sądu administracyjnego, ZNSA 2014, nr 6, s. 68-70). Jak wynika z zestawienia ww. dat, ponowna (rozpatrywana) skarga na niewykonanie wyroku z 14 lipca 2022 r. została wniesiona ponad 2 miesiące po doręczeniu organowi odpisu wyroku z 25 lutego 2022 r. z uzasadnieniem i ponad miesiąc po upływie terminu na zaskarżenie tego wyroku. Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości co do zasadności uwzględnienia rozpatrywanej obecnie, ponownej skargi na niewykonanie wyroku z 14 lipca 2022 r., tym bardziej, że "pierwotnie", organ powinien był go wykonać przez wydanie rozstrzygnięcia do 3 listopada 2021 r. 5.4. Odnosząc się do argumentacji organu, dotyczącej uzasadnionego łącznego rozpoznania trzech spraw (w tym tej, której dotyczy rozpatrywana skarga), o których była mowa w odpowiedzi na skargę, Sąd podkreśla, że są to odrębne sprawy i każda z nich powinna być załatwiona odrębną decyzją (postanowieniem). Skoro w wyroku z 14 lipca 2021 r., Sąd wyznaczył termin 30 dni na wydanie decyzji w sprawie [...], to rzeczą organu było albo zaskarżenie ww. wyroku skargą kasacyjną albo jego wykonanie w terminie do 3 listopada 2021 r. (a zatem również nie później niż od 21 marca 2022 r. do dnia wniesienia rozpatrywanej skargi). Skoro organ nie zaskarżył wspomnianego wyroku z 14 lipca 2022 r., to uznał możliwość wykonania zobowiązania do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych. Wyobrażalna byłaby bowiem sytuacja procesowa, w której organ zaskarżyłby ww. wyrok z 14 lipca 2021 r. skargą kasacyjną w zakresie terminu, w którym został zobowiązany do wydania aktu. Należy z całą mocą podkreślić, że to wydając tamten wyrok ze skargi na bezczynność Sąd oceniał, w jakim terminie należy wydać rozstrzygnięcie. Nie jest zatem możliwe, aby na etapie rozpatrywania skargi na niewykonanie tego wyroku przez organ, Sąd mógł modyfikować lub ignorować rozstrzygnięcie zawarte w wyroku, którego wykonanie ocenia. 5.5. W związku z wydaniem przez organ decyzji z [...] lipca 2022 r. znak: [...], należy podnieść, że zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Okoliczność załatwienia sprawy po wniesieniu skargi Sąd potraktował jako wpływającą na wysokość orzeczonej grzywny i przyznanej sumy pieniężnej (zob. wyrok NSA z 13 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 743/19, LEX nr 3022441). 5.6. W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił ponowną skargę na niewykonanie przez organ wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/21 i na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2022 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 5662,53 zł. W związku z tym, wysokość wymierzonej grzywny mieści się w limicie określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd nie zdecydował o wymierzeniu organowi wyższej kwoty grzywny, biorąc pod uwagę, że choć organ niewątpliwie pozostawał w stanie niewykonania wyroku od 3 listopada 2021 r., to jednak niniejszym wyrokiem Sąd – z przyczyn omówionych wyżej – objął okres od 21 marca 2022 r. do 25 maja 2022 r. i następnie do 28 lipca 2022 r., kiedy to wydano decyzję, o której była mowa w wyroku z 14 lipca 2022 r. Ponadto strona, która jest niewątpliwie pokrzywdzona niewykonaniem wyroku przez organ, nie ponosi z tytułu wymierzanej organowi grzywny żadnych realnych korzyści, co stanowiło dodatkowy argument na rzecz ustalenia tej kwoty na 1000 zł. 5.7. Sąd zdecydował jednak o przyznaniu skarżącym od organu sumy pieniężnej w kwocie 3000 zł, zgodnie z 154 § 7 p.p.s.a. Jest to kwota trzykrotnie przewyższająca tę przyznaną skarżącym wyrokiem z 25 lutego 2022 r., jednak jest zdecydowanie usprawiedliwiona, skoro organ nie wykonywał wyroku z 14 lipca 2021 r. aż do 28 lipca 2022 r. i to nawet pomimo uwzględnienia pierwszej skargi na niewykonanie ww. wyroku. Kwota ta stanowi swego rodzaju zadośćuczynienie za zaniechanie organu w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, jak również za brak optymalnej mobilizacji w wyniku uwzględnienia pierwotnej skargi na niewykonanie wyroku. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione zawarte w skardze żądanie ustalenia maksymalnej sumy przewidzianej w art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. dla skarżących. W ocenie Sądu, takie żądanie jako nadmierne nie znajduje usprawiedliwienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. 5.8. Ponadto Sąd uznał, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie nie można zarzucić organowi, że celowo unikał wydania rozstrzygnięcia, opieszałość organu wynika ze stopnia skomplikowania tych trzech łączących się ze sobą spraw i braku rozróżnienia ich przedmiotów. 5.9. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na recz skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł, stanowiącej równowartość wpisu od skargi. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji.