VII SA/Wa 1293/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.) Sędziowie: WSA Monika Kramek WSA Grzegorz Rudnicki Protokolant starszy referent Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi H K na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z ... marca 2019 r. znak: ... Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., orzekł o umorzeniu wszczętego na wniosek H. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]kwietnia 2017 r. nr [...]utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z [...]lutego 2017 r. nr [...]wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w P., gm. O.. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych [...]sierpnia 2016 r. ustalił, że na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...]w P. (w jej tylnej części) są prowadzone od 2009 r. roboty budowlane związane z budową obiektu o nieokreślonej funkcji. Do chwili kontroli wykonano przegrody (ściany) - bez fundamentów i izolacji - bezpośrednio na podłożu gruntowym. W murze w całym obiekcie zastosowano materiały konstrukcyjne o różnych właściwościach i wymiarach. Postanowieniem z [...]kwietnia 2017 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) w wyniku rozpatrzenia zażalenia H. K. utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] lutego 2017 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budowie ww. obiektu budowlanego, realizowanych przez H. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ przyjął, że ze względu na rażąco złe wykonanie robót budowlanych konstrukcja obiektu nie spełnia warunku nieprzekroczenia granicznych nośności i użytkowania w każdym z jego elementów i w całej konstrukcji, powodując zagrożenie bezpieczeństwa obiektu i jego użytkowników oraz osób postronnych. Pismem z [...]grudnia 2017 r. H. K. wystąpił do GINB o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia [...]WINB. Pismem z [...] lutego 2018 r. GINB zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z [...] kwietnia 2017 r., a następnie postanowieniem z tego samego dnia, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z urzędu zawiesił je z uwagi na ustalenie, że na postanowienie [...]WINB została wniesiona przez H. K. skarga z 24 maja 2017 r. Wobec stwierdzenia, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1467/17 oddalający skargę H. K. na postanowienie [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. stał się prawomocny od dnia [...]sierpnia 2018 r. GINB postanowieniem z [...]marca 2019 r. podjął z urzędu zawieszone uprzednio postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. i decyzją z tego samego dnia orzekł o jego umorzeniu. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ nadzoru wyjaśnił, że po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną niedopuszczalne jest prowadzenie przez organ administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże decyzji i podważanie ustaleń dokonanych przez sąd. Jeżeli przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W takim przypadku należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, natomiast wszczęte postępowanie należy umorzyć. Do postanowień powyższą zasadę stosuje się odpowiednio na podstawie art. 126 k.p.a. GINB zauważył, że stosownie do treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji (postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. GINB przytoczył zamieszczoną w uchwale ocenę, zgodnie z którą w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją (postanowieniem) o odmowie wszczęcia postępowania, wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). Analizując w tym kontekście zarzuty wnioskodawcy dotyczące postanowienia [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. oraz rozważania WSA w Warszawie zawarte w uzasadnieniu wyroku z 19 marca 2018 r. sygn. VII SA/Wa 1467/17, GINB stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które pozostawałyby poza kontrolą Sądu. Z tego względu należało umorzyć wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności objętego wnioskiem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ze względu na jego bezprzedmiotowość. H. K. pouczony o prawie do zwrócenia się do GINB z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargi pismem z 16 maja 2019 r. wniósł na decyzję GINB z 29 marca 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że jest ona sprzeczna z prawem. Zauważył, że decyzja [...]WINB z [...]sierpnia 2017 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję PINB z [...] kwietnia 2017 r. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego realizowanego na działce nr ew. [...]została uchylona przez WSA w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 2420/17. Wobec tego, że ww. decyzja rozbiórkowa została przez Sąd uznana za sprzeczną z materiałem dowodowym zebranym przez organy nadzoru budowlanego, a także z uwagi na to, że postanowienie wstrzymujące roboty budowlane jest ważne tylko dwa miesiące, a skutki prawne "przejmuje" decyzja, która została uchylona, zdaniem skarżącego, kwestionowane postanowienie należy uznać za nieważne z mocy prawa. W obszernych komentarzach obejmujących dotychczas wydane w sprawie rozstrzygnięcia oraz zawiadomienia i inne pisma skarżący wyraził swoją ogólną krytykę względem działania Sądu i innych organów państwowych. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zamieszczone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...]marca 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. W pierwszym rzędzie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany zwrócić uwagę na to, że zaskarżonemu aktowi GINB nadał formę decyzji administracyjnej, pomimo że prawidłowo akt ten powinien przybrać formę postanowienia, o którym mowa w art. 123 § 1 i 2 k.p.a. Należy przypomnieć, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena wadliwości kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obciążającej postanowienie [...]WINB wydane na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowienie to jest wydawane przez organ nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego wszczętego w stosunku do prowadzonych przez inwestora robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na stwierdzenie jednej z przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego. W myśl art. 123 § 1 k.p.a., postanowienie dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania i w sytuacji, gdy podlega kontroli instancyjnej wskutek złożenia na nie zażalenia lub nadzwyczajnego środka zaskarżenia dochodzi do zainicjowania postępowania incydentalnego (wpadkowego), w którym jest badana jego zgodność z prawem w oparciu o kryteria wyznaczone przez dany środek prawny. Sąd zauważa, że w tego rodzaju postępowaniu incydentalnym obowiązuje wymóg załatwienia kwestii procesowej w sposób merytoryczny, niemniej obowiązek ten w określonych przypadkach może nie zostać spełniony. W piśmiennictwie w tym kontekście zasadnie wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania wynika z zaistnienia w nim tego rodzaju zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie przez niego celu, dla którego zostało ono wszczęte, przy czym podstawę obligatoryjnego umorzenia postępowania powinno się odnosić również do postępowań incydentalnych, a nie tylko do postępowania głównego z uwagi na naturę zdarzeń, które także w nim mogą zaistnieć, skutkując powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody (por. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 325-331). Stosownie do art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Odpowiednie stosowanie do postanowienia przepisu art. 105 k.p.a. oznacza, że umorzenie postępowania incydentalnego, w którym organ zobowiązany był wydać akt w formie postanowienia, również powinno przybrać formę postanowienia. Jeżeli organ stwierdza zaistnienie bezprzedmiotowości postępowania incydentalnego, nie jest uprawniony do posłużenia się formą rozstrzygnięcia przewidzianą dla umorzenia postępowania głównego (art. 105 § 1 k.p.a.), przy czym cechę incydentalności wyznacza w sprawie rodzaj wydawanego aktu a nie tryb, w którym jest on weryfikowany. W kontrolowanej sprawie z tego względu bez znaczenia dla formy rozstrzygnięcia sprawy miało to, że GINB prowadził postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, jeżeli nie budziło wątpliwości to, że przyczyny nieważności odnosiły się do postanowienia wydanego w toku postępowania naprawczego, który to akt nie załatwiał sprawy co do istoty. Powyższa wadliwość nie prowadzi jednakże do uchylenia zaskarżonej decyzji GINB, albowiem nie ma ona wpływu na wynik sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela ugruntowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, zgodnie z którym wydanie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie w niewłaściwej formie, nie ma wpływu na jego legalność, jeśli spełnia on inne wymagania przewidziane prawem (por. wyrok NSA z 30 listopada 2001 r. sygn. IV SA 2201/99). Akt błędnie określony przez GINB jako decyzja a nie postanowienie spełnia ten warunek, ponieważ jest zgodny z treścią art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., gdyż zasadnie doprowadził do umorzenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. z uwagi na przeszkodę przedmiotową uniemożliwiającą jego zakończenie w sposób merytoryczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko sformułowane w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 6/09, ONSAiWSA 2010/2/18, zgodnie z którym fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej z przyczyny stanowiącej wadliwość, która była objęta zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Należy w tym kontekście zauważyć, że stanowiące przedmiot prowadzonego przez GINB postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienie [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. zostało poddane kontroli legalności przez WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 19 marca 2018 r. oddalił skargę H. K. jako skarżącego. W świetle uzasadnienia wyroku, z którego wynika, że WSA w Warszawie poddał merytorycznemu badaniu procesową i materialnoprawną prawidłowość postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...], Sąd w niniejszym postępowaniu stwierdza, że brak jest podstaw, by wykluczyć, iż kontrola ta nie uwzględniała treści art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. wyroku taki wniosek nie może zostać wyprowadzony, co każe uznać, że WSA w Warszawie z urzędu rozważył, czy zaskarżone postanowienie [...]WINB jest obarczone jedną z wadliwości kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a forma nadana wyrokowi (oddalenie skargi) nie pozwalała GINB w kontrolowanej sprawie z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. oprzeć się w tym zakresie na stanowisku odmiennym od zaprezentowanego przez WSA w Warszawie. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, zakres stwierdzanej przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji lub postanowienia nie jest kształtowany przedmiotem rozważań, które sąd zamieszcza w uzasadnieniu wyroku, wypowiadając się odnośnie do poszczególnych kwestii prawnych z uwagi na dostrzeganie ich ważności lub sporności, ile kształtują go kryteria, w oparciu o które sąd ocenia legalność zaskarżonego działania organu administracji. Za w pełni trafny stąd należy uznać pogląd M. K, zgodnie z którym prawomocne oddalenie skargi, będące wyrazem merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość późniejszego stwierdzenia nieważności tego aktu z uwagi na wady nieważności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, które mogły zostać ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wśród wad nieważności cechę tę spełniają wady, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1–2, 4–7 k.p.a., a jedynie wada nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na swoją postać może w postępowaniu zaistnieć, mimo kontroli aktu wydanego w tym postępowaniu i oddalenia na niego skargi (por. M. Kamiński, Związanie oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tle dopuszczalności weryfikacji prawomocnej decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego. Część I, ZNSA 2019, nr 3, s. 17-19). Na tle dotychczasowego orzecznictwa Sąd dostrzega, że sądy administracyjne, kierując się oceną prawną wynikającą z przywołanej uchwały z 7 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 6/09, posługują się zróżnicowanym sposobem wyznaczania materii, która została "objęta zakresem rozpoznania", wobec czego dopuszczają również weryfikację w postępowaniu nieważnościowym tych zagadnień prawnych, odnośnie do których sąd, oddalając skargę, nie wypowiedział się w sposób wyraźny w uzasadnieniu orzeczenia. Tego kierunku wykładni Sąd jednakże w niniejszej sprawie nie podziela, przyjmując za trafne stanowisko, zgodnie z którym dopuszczalność prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prawomocnej uzależniona jest od wykazania we wniosku tych przyczyn nieważności, które obiektywnie nie mogły być znane sądowi i nie były przedmiotem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej (por. wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. II OSK 2537/17; wyrok NSA z 29 maja 2019 r. sygn. II OSK 1772/17; wyrok NSA z 9 października 2018 r. sygn. II OSK 2448/16). Zauważyć w tym kontekście należy, że w swoim orzeczeniu z 19 marca 2018 r. WSA w Warszawie wskazał przyczyny, z powodu których uznał za zasadne stanowisko [...]WINB odnośnie do konieczności wstrzymania robót budowlanych wykonywanych na działce nr ew. [...]. Zdaniem WSA w Warszawie, postanowienie to znajdowało swoją prawidłową podstawę w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo Budowlane. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego został wyczerpująco omówiony przez organ nadzoru budowlanego i w ocenie WSA w Warszawie potwierdzał, że skarżący prowadzi roboty budowlane w sposób mogący spowodować zagrożenie życia i zdrowia osób znajdujących się w ich bezpośrednim otoczeniu. Sąd ma świadomość, że wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. skarżący złożył zanim ocenę prawną potwierdzającą jego legalność sformułował WSA w wydanym przez siebie orzeczeniu. Nie oznacza to jednak, że w toku postępowania nieważnościowego mającego miejsce po podjęciu zawieszonego postępowania nadzwyczajnego i po uprawomocnieniu się wyroku skarżący może w warunkach związania treścią orzeczenia na mocy art. 170 p.p.s.a. kontestować stanowisko Sądu, z którego wynika, że badane postanowienie nie obarczają nie tylko wady skutkujące jego uchyleniem, ale też żadna z wad prowadząca do stwierdzenia jego nieważności. Sytuacja taka uniemożliwiała GINB prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB, co zasadnie prowadziło do orzeczenia o jego umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. Odmiennej oceny nie uzasadnia fakt uchylenia decyzji [...]WINB z [...]sierpnia 2017 r. nakazującej rozbiórkę obiektu realizowanego na działce nr ew. [...] przez WSA w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 2420/17, albowiem przyczyny, które doprowadziły do uchylenia tego aktu kończącego postępowanie naprawcze skarżący mylnie postrzega jako podważające legalność kwestionowanego postanowienia nr [...]. W ww. wyroku Sąd przesądził nie tyle, że roboty budowlane prowadzone przez skarżącego pozostają legalne zarówno w aspekcie wykonywania ich na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jak i w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia, ile uznał, że w sprawie organy nie poczyniły wyczerpujących ustaleń, które odpowiadając art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., pozwalałyby wydać decyzję kończącą postępowanie, o której mowa w art. 51 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Istotne znaczenie WSA w Warszawie przypisał protokołowi oględzin, którego stwierdzone braki nie mogły zostać zastąpione w sprawie dokumentacją fotograficzną. Wniosek ten WSA w Warszawie zamknął niemniej jednak jednoznaczną konkluzją, że "faktem" w sprawie pozostaje, iż "[...] zgromadzona w aktach dokumentacja fotograficzna obrazuje, iż roboty budowalne (prowadzone od dekady) wykonane są co najmniej niestarannie, a sam obiekt ma wygląd budzący daleko idące zastrzeżenia co do jakości". W postępowaniu nieważnościowym o konieczności wyeliminowania postanowienia (decyzji) z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (z mocą wsteczną) przesądzają wyłącznie te wady postanowienia, które mają charakter kardynalny, oczywisty i tkwią w nim od momentu jego podjęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany w tym miejscu podkreślić, że możliwość uruchomienia postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postanowienia lub decyzji poddanych uprzednio kontroli sądu administracyjnego ma w założeniu służyć doprowadzeniu do ewentualnej korekty wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na okoliczności o charakterze faktycznym lub prawnym, które z uwagi na swoją naturę i aksjologię porządku prawnego powinny zostać uwzględnione, wymuszając zmianę wydanego aktu. Możliwość ta nie może natomiast stanowić instrumentu, który służy zainicjowaniu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego nakierowanego wyłącznie na podjęcie polemiki ze stanowiskiem sądu z uwagi na niepodzielenie oceny prawnej zamieszczonej w wyroku oddalającym skargę lub uznawanie jej za niepełną, ani tym bardziej nie może prowadzić do dezawuowania prawomocnego orzeczenia, a tak odbiera Sąd rodzaj uwag formułowanych przez skarżącego w skardze odnośnie do prawomocnego wyroku z 19 marca 2018 r. W tych warunkach, Sąd stwierdza, że GINB prawidłowo wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia kontroli dopuszczalności dalszego prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...]WINB z [...]kwietnia 2017 r. wskutek uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę na tenże akt. Organ nadzoru właściwie również uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a.), ujawniając skarżącemu w dostateczny sposób przyczyny, z powodu których jego wniosek z [...]grudnia 2017 r. nie mógł podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.