VII SA/Wa 149/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. C. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 października 2024 r. znak: OO.224.74.2024.KW w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: "Dyrektor Generalny LP", "organ II instancji"), postanowieniem z dnia 29 października 2024 r., znak: OO.224.74.2024.KW, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130, dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia T. C. (dalej także: "Inwestor" lub "Skarżący") – orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie (dalej: "Dyrektor RDLP" lub "organ I instancji") z 17 maja 2024 r., znak: ZW.224.4.194.2024ZK, w części, tj. w zakresie pkt 2) odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji w części dotyczącej gruntów leśnych dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...]j na terenie dzielnicy [...] w m. st. W. Do wydania decyzji Dyrektora Generalnego LP doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. Wnioskiem z 24 kwietnia 2024 r., znak: UD-ll-WAB.6730.150.2023.WRA, Zarząd Dzielnicy [...] m.st. W. zwrócił się do Dyrektora RDLP o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w m.st. W. Postanowieniem z 17 maja 2024 r., znak: ZW.224.4.194.2024ZK, organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej użytku "B" oraz odmówił uzgodnienia projektu decyzji w części dotyczącej gruntów leśnych z uwagi na fakt, że planowany dojazd do inwestycji przebiega przez grunty leśne, które nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł – z zachowaniem ustawowego terminu – inwestor – T. C. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z 29 października 2024 r., znak: OO.224.74.2024.KW, Dyrektor Generalny LP utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Generalny LP w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, a więc jego treść (wraz z załącznikami), gdyż uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, może jedynie potwierdzić jej zgodność z odpowiednimi przepisami lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby zatem organ uzgadniający mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami. To na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia. Dokonując analizy akt sprawy, organ Il instancji ustalił, że: 1. uzgodnienie obejmuje projekt, którego celem jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu; 2. zgodnie z treścią projektu decyzji, teren inwestycji obejmuje działkę ew. nr [...] o użytkach LsV (0,1926 ha) oraz B (0,0134); 3. obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie po działce ew. nr [...] stanowiącej w całości użytek LsV; 4. na załączniku graficznym granice inwestycji oznaczono ABCDEFA (całość działki ew. [...]), natomiast dostęp do drogi publicznej oznaczono AGHBA (fragment działki ew. nr [...]). W związku z objęciem granicami terenu inwestycji m.in. użytku leśnego, Dyrektor Generalny LP przystąpił do badania spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo teren ten jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Przesłanka ta odwołuje się do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, których wystąpienie obliguje do uzgodnienia decyzji, a ich brak - do odmowy uzgodnienia. Jak wyjaśnił organ II instancji, pierwsza z tych okoliczności zachodzi wtedy, gdy inwestycja nie narusza leśnego charakteru gruntów. Wskazał, że oczywistym jest, iż realizacja dojazdu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu zmieni leśny charakter gruntu. Tym samym, koniecznym jest spełnienie drugiej z okoliczności, wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc). Okoliczność ta zachodzi wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1) wydana została decyzja wyrażająca zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne; 2) wymieniona zgoda na zmianę przeznaczenia została "skonsumowana" przez ustalenia "starego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym); 3) planowana inwestycja mieści się w zakresie celu zmiany przeznaczenia gruntu leśnego, określonego w starym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dyrektor Generalny LP zauważył, że w przekazanym projekcie decyzji nie znalazło się stwierdzenie, że realizacja inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, analizowano natomiast zapisy nieobowiązującego miejscowego planu oraz kwestię braku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, czyli drugą z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zdaniem organu II instancji, skoro opisany przez projektodawcę dojazd do nieruchomości będzie się odbywał po gruncie leśnym i w konsekwencji zmieni sposób użytkowania terenu leśnego, to wymaga spełnienia warunku, jakim jest uzyskanie, na potrzeby nieobowiązującego miejscowego planu, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Na poparcie takiego stanowiska Dyrektor generalny LP przywołał pogląd wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt Il OSK 765/19, w którym stwierdzono, że "(...) Wskazane we wniosku skarżącego urządzenie dojazdu przez grunt leśny do zabudowy mieszkaniowej oznacza przeznaczenie gruntów leśnych, na cele nieleśne - komunikacyjne. Jak słusznie przyjęły to organy oraz Sąd I instancji, ta część działki zapewniająca obsługę komunikacyjną budynku wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Skoro cześć działki nr [...] stanowi grunt leśny, to z uwagi na brak uprzedniej zgody na wyłączenie z produkcji leśnej w starym planie, wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niedopuszczalne". W świetle powyższego organ II instancji uznał za konieczne uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Tymczasem, jak wskazano w treści projektu decyzji, działka nr [...] oraz część działki nr [...] będąca przedmiotem sprawy "nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (inwestycyjne) w Planie zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, zatwierdzonym uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28.09.1992 r." oraz "teren nie był objęty zgodą Wojewody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne (zgodnie z załącznikiem Nr 2) cytowanego powyżej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy do ustalenia ogólnego Nr 34 – zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych wraz z mapami". W ocenie Dyrektora Generalnego LP w przedmiotowym przypadku niewątpliwie nie został spełniony drugi z warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a w konsekwencji organ I instancji nie mógł uzgodnić projektu decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do analizy strony dotyczącej organu właściwego w zakresie wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne na potrzeby uchwalania nieobowiązującego już miejscowego planu zagospodarowania, Dyrektor Generalny LP wskazał, że organ uzgadniający projekt decyzji nie jest organem właściwym do rozstrzygania słuszności tego stanowiska biorąc pod uwagę brzmienie przekazanego mu projektu decyzji, którego treścią jest związany, w tym sensie, że nie może czynić ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego innych niż te z niego wynikające. Organ zaznaczył, że nie może również domniemywać kwestii w projekcie nieuregulowanych. W konsekwencji, przy tak jednoznacznej treści projektu decyzji, zdaniem organu II instancji - Dyrektor RDLP słusznie uznał, że teren nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na potrzeby nieobowiązującego już miejscowego planu. Organ II instancji dodał również, że przejazd przez grunty leśne, zgodnie z przekazanym projektem, będzie odbywał się zarówno przez grunty leśne znajdujące się na działce o nr ewid. [...] jak i [...]. W konsekwencji konieczność spełnienia drugiej z przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy gruntów leśnych znajdujących się na obu działkach. Na powyższe nie może mieć wpływu ustanowienie służebności drogi koniecznej na działce sąsiedniej. Według Dyrektora Generalnego LP nie można bowiem przyjąć, że samo ustanowienie służebności niejako zastępowałoby całą procedurę prowadzącą do wyłączenia gruntów leśnych z produkcji ustanowioną w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz u.p.z.p. Czyniłoby to ochronę ustanowioną w tych przepisach jedynie iluzoryczną. Organ II instancji nie podzielił przy tym stanowiska Inwestora, że urządzenie przejazdu na części leśnej działki nie spowoduje wyłączenia gruntu leśnego z produkcji. Część działki zapewniająca obsługę komunikacyjną budynku wymaga uprzedniego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, ponieważ takie zagospodarowanie terenu doprowadzi do użytkowania ich w celu innym niż leśny. Podkreślił, że również z projektu decyzji o warunkach zabudowy nie wynika, by teren przeznaczony pod obsługę komunikacyjną nie wymagał uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia. A jak już wyjaśnił, to właśnie projekt decyzji podlega uzgodnieniu, a nie twierdzenia strony zawarte w zażaleniu. W konsekwencji, jeżeli stanowisko Inwestora jest sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w projekcie, organ uzgadniający nie może zignorować zapisów projektu decyzji. Na marginesie organ Il instancji nadmienił, że podziela stanowisko Dyrektora RDLP o braku zbieżności celu planowanej inwestycji z celem przewidzianym w nieobowiązującym już miejscowym planie, jednakże kwestia ta nie podlegała jego szerszej analizie ze względu na jednoznaczne stwierdzenie zawarte w projekcie decyzji, że teren nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne na potrzeby nieobowiązującego już planu, które determinuje odmowę uzgodnienia przekazanego do projektu decyzji. Poza tym, Dyrektor Generalny LP wskazał na budzący wątpliwości zakres przedmiotu uzgodnienia w kontekście opisu zawartego w treści projektu decyzji i określenia granic inwestycji i dostępu do drogi publicznej na załączniku graficznym. Projektodawca ustalił bowiem warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu "dla inwestycji polegającej na budowie (.. .) na działce ew. nr [...]", zatem wskazuje jednoznacznie, że teren inwestycji obejmuje jedynie działkę ew. nr [...], jednocześnie dalej stwierdza, że "linie rozgraniczające planowanej inwestycji A-B-C-D-E-E dostęp do drogi publicznej wkreślono linią ciągłą i oznaczono literami: A-G-H-B na mapie (...)". Organ II instancji dostrzegł, że na mapie stanowiącej załącznik do projektu decyzji nie odnaleziono terminu "linie rozgraniczające". Tym samym, nie zgodził się z Inwestorem, że nie nastąpiła niespójność załącznika graficznego z treścią projektu decyzji, co jego zdaniem uniemożliwiało uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji zwrócił także uwagę, że projektodawca nie przekazał do uzgodnienia Dyrektorowi RDLP wskazanego w treści projektu decyzji załącznika nr 2 stanowiącego wyniki analizy obszaru, wobec czego uznano, że przesłany projekt decyzji jest niekompletny i już sama ta okoliczność uniemożliwiała uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z przyczyn formalnych. Końcowo Dyrektor Generalny LP zauważył, że projekt decyzji przewiduje budowę budynku mieszkalnego, a nie odbudowę istniejącej wcześniej zabudowy, co budzi wątpliwości odnośnie przekazanych do uzgodnienia dokumentów. Zdaniem organu II instancji, teren leśny objęty granicami inwestycji nie jest chroniony w sposób wystarczający przed możliwością jakiegokolwiek zainwestowania polegającego na zmianie sposobu użytkowania gruntu leśnego. Co prawda w projekcie znalazło się stwierdzenie, że "Obowiązuje zakaz lokalizacji zabudowy, poprowadzenia infrastruktury i utwardzeń na obszarze o klasyfikacji leśnej", ale nie można uznać, że zapis ten chroni grunt leśny przed wyłączeniem z produkcji. Wręcz przeciwnie, z projektu wynika, że przejazd przez grunt leśny będzie odbywał się zarówno przez działkę nr ew. [...], jak i [...]. Na konieczność przejazdu przez część leśną działki nr [...] wskazuje też uregulowanie w projekcie kwestii miejsc parkingowych. Według Dyrektora Generalnego LP oczywistym jest, że nie mogą znajdować się one na części działki stanowiącej grunt leśny, powyższe wynika m.in. z twierdzenia zawartego w projekcie "Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe powinny znajdować się w obrębie lokalizacji i mieć nawierzchnię utwardzoną", a jak już wcześniej zauważył ten organ, grunty leśne - zgodnie z treścią projektu - nie mogą zostać utwardzone. W kontekście usytuowania części budowlanej działki pomiędzy gruntami leśnymi istotna jest również kwestia doprowadzenia infrastruktury do budynku. Co prawda w projekcie wskazano, że obowiązuje zakaz poprowadzenia infrastruktury przez grunty leśne jednak nie określono jak miałaby ona zostać poprowadzona. Inwestor wyraził deklarację, że "urządzenia budowlane dla odbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego będą zrealizowane metodą podziemną (przewiertu)", jednakże twierdzenia w zakresie realizacji jakichkolwiek prac metodą przewiertu sterowanego nie znalazły odzwierciedlenia w treści projektu decyzji. W konsekwencji Dyrektor Generalny LP po raz kolejny podkreślił, że organy właściwe w sprawach ochrony gruntów leśnych opiniują jedynie konkretną treść projektu, natomiast nie mogą odnosić się do tych twierdzeń Inwestora, które są zbyt ogólne i nie pozwalają na analizę, czy realizacja deklarowanych zamierzeń strony nie prowadziłaby do wyłączenia gruntu leśnego z produkcji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie art. 106 § 4 k.p.a., art. 7 i 6 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez uchylenie się od wyjaśnienia okoliczności istotnej w przedmiocie rozstrzygnięcia w postępowaniu uzgodnieniowym, tj. czy miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, zatwierdzony przez Radę m.st. Warszawy w dniu 28 września 1992 r. uchwałą nr XXXV/199/92 (dalej: "Plan miejscowy ogólny z 1992 r."), objęty był zgodą, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.; 2. niezastosowanie przepisów art. 7 ust. 2 pkt 3, art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 123 ust. 2 w zw. z art. 123 ust. 1 pkt 2 i art. 123 ust. 1 pkt 4, art. 126 ust. 1 ustawy o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego z dnia 20 lipca 1983 r. jak również art. 12 ust. 2, art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, z których to przepisów wynika, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, objęta Planem miejscowym ogólnym z 1992 r. nie wymagała zgody wojewody, wymagała zgody prezydenta miasta stołecznego warszawskiego, która została wyrażona, i w konsekwencji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. na skutek jego niewłaściwego zastosowania albowiem teren inwestycji, objęty był zgodą, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; 3. błędną wykładnię postanowień Planu miejscowego ogólnego z 1992 r., w części dotyczącej "Ustalania dla obszaru 0-50" przez przyjęcie, że zamierzona przez stronę inwestycja nie jest zgodna z przeczeniem terenu określonym w tym Planie, gdy prawidłowa wykładnia tej części Planu miejscowego prowadzi do wniosków odmiennych; 4. naruszenie art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: "k.p.c.") przez zignorowanie mocy wiążącej postanowienia z dnia 28 września 2021 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie I Wydział Cywilny (sygn. akt: I NS 447/19) o ustanowieniu służebności drogi koniecznej na nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ew. [...]; 5. naruszenie art. 106 § 4 k.p.a., art. 7 i 6 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez uczynienie przedmiotem postępowania uzgodnieniowego badania przesłanki, czy teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdy ten aspekt nie mógł być jego przedmiotem; 6. naruszenie art. 106 § 4 k.p.a., art. 7 i 7b k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia z Zarządem Dzielnicy [...] m.st. W. wyrażonych w zaskarżonym postanowieniu wątpliwości i braków, zawartych w przedłożonym organom ochrony lasów projekcie decyzji o warunkach zabudowy, tj. dotyczących "linii rozgraniczających", braku załącznika nr 2, wewnętrznej sprzeczności treści projektu decyzji (w zakresie miejsc postojowych i placu manewrowego), i w konsekwencji wydanie na tej podstawie postanowienia odmawiającego uzgodnienia, gdy te wątpliwości i braki nie powinny stanowić przesłanek odmowy uzgodnienia, a winny uruchomić zastosowanie przez organ przepisu art. 106 § 4 w zw. z art. 7 i 7b k.p.a. celem ich wyjaśnienia i uzupełnienia, we współdziałaniu z organem, który opracował projekt decyzji; 7. naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, że miejsca postojowe mają być zlokalizowane w części leśnej użytku na działce nr ew. [...], gdy we wniosku o wydanie warunków zabudowy Inwestor wyraźnie wskazał, że będą one zlokalizowane na tej działce w obrębie użytku "B" ("tereny mieszkaniowe"); 8. naruszenie art. 212 § 1 w zw. z art. 145 § 1-3 w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej: "k.c.") w zw. z art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 6 ust. 1a w zw. z art. 39a ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. Nr 101, poz. 444) w zw. z art. 5, 20, 21, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, i w konsekwencji błędną wykładnię art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, polegającą na przyjęciu, że ustanowiona ma gruncie leśnym służebność drogi koniecznej nie może służyć obsłudze komunikacyjnej nieruchomości władnącej o innym niż rolny lub leśny użytku, w tym obsłudze inwestycji mieszkaniowej, gdyż stanowi to o przeznaczeniu gruntu leśnego na cele inne niż leśne oraz o jego wyłączeniu z produkcji leśnej, gdy właściwa jest wykładnia przeciwna; 9. naruszenie art. 145 § 1-3 w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 6 ust. 1a w zw. z art. 39a ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy o lasach w zw. z art. 5, 20, 21, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, i w konsekwencji nie wywiedzenie, że z prawem własności do gruntu leśnego wiąże się prawo jego obciążenia służebnością drogi koniecznej o treści służącej obsłudze komunikacyjnej nieruchomości władnącej o innym niż rolny lub leśny użytku, w tym obsłudze inwestycji mieszkaniowej, co oznacza również, że sam właściciel gruntu leśnego może z niego czynić użytek, polegający na jego wykorzystaniu do tego typu obsługi komunikacyjnej, jeżeli nie ma możliwości zapewnienia tej obsługi przez grunty inne niż rolne lub leśne, a zatem, gdy jest to konieczne, i w konsekwencji nie wywiedzenie, że wówczas tego typu używanie własności gruntu leśnego nie stanowi o jego przeznaczeniu na cele inne niż leśne oraz o jego wyłączeniu z produkcji leśnej, w rozumieniu odpowiednio przyjętym w art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 10. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do oceny, czy Inwestor może realizować obsługę komunikacyjną inwestycji w ramach służebności drogi koniecznej na gruncie leśnym, stanowiącym działkę nr ew. [...] oraz w niezbędnej części na części gruntu leśnego, stanowiącego działkę nr ew. [...] i własność Inwestora, gdy z prawidłowego zastosowania przepisów, o których mowa w punktach 8 i 9 wskazanych wcześniej zarzutów wynika, iż taki użytek Inwestor może czynić i nie świadczy on o przeznaczeniu ww. gruntów leśnych na cele inne niż leśne oraz o ich wyłączeniu z produkcji leśnej, w rozumieniu odpowiednio przyjętym w art. 4 pkt 6 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 11. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdy w sprawie teren inwestycji nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ze wskazaniem organowi terminu 1 miesiąca, w którym powinien wydać postanowienie oraz sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. W skardze wniesiono również m.in. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kwoty 3117 zł tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kwoty 3000 zł jako uiszczonego wynagrodzenia radcy prawnego. W szerokim uzasadnieniu skargi jej autor podniósł m.in., że zawarte w zaskarżonym postanowieniu twierdzenie organu, że związany jest treścią poddanego mu pod uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie w jakim treść ta wyznacza okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uzgodnieniowej pozostaje w sprzeczności z treścią art. 106 § 4 k.p.a. oraz wymogami wynikającymi z norm art. 6 i 7 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, zastrzeżenia budzi także konstatacja zawarta w zaskarżonym postanowieniu, że organ nie jest władny w postępowaniu uzgodnieniowym wypowiadać się w kwestii, czy Plan miejscowy ogólny z 1992 r. objęty był zgodą, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Skarżący uważa, że w stanie prawnym obowiązującym w czasie sporządzania i uchwalania Planu miejscowego ogólnego z 1992 r. zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wymagana dla lasów prywatnych nie wymagała zgody wojewody, lecz organem właściwym rzeczowo dla jej udzielenia był prezydent miasta stołecznego warszawskiego. Zgoda ta nie przybierała również formy postanowienia ani decyzji tego prezydenta. Uchwalenie Planu miejscowego ogólnego z 1992 r. świadczy o jej wyrażeniu. Plan ten dopuszczał natomiast w ramach terenu inwestycji utrzymanie funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżący wskazuje, że planowana przez niego funkcja mieszkaniowa jednorodzinna ogranicza się do użytku "B" ("tereny mieszkaniowe") na działce nr ew. [...], w której to części strona zamierza budować budynek mieszkalny jednorodzinny. Budowa przez Skarżącego innych obiektów budowlanych nie jest przewidziana w innych częściach terenu inwestycji (działki nr ew. [...]). W szczególności, wskazane przez stronę nieutwardzone dojazd i dojście do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w przebiegu przez grunty leśne na działce nr ew. [...] i [...] nie będą stanowić obiektu budowlanego, w tym kubaturowego. Według Skarżącego, ww. dojście i dojazd przez grunty leśne (na dz. nr ew. [...] i [...]) kwalifikuje się do funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, którą dopuszcza Plan miejscowy ogólny z 1992 r. (o związku funkcjonalnym między budynkiem mieszkalnym a dojazdem). Pas służebności drogi koniecznej na działce nr ew. [...] aż do drogi publicznej – ul. [...], ustanowiony postanowieniem z dnia 28 września 2021 r. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie I Wydział Cywilny (sygn. akt: I NS 447/19) nie wyłącza gruntów leśnych z produkcji leśnej, ani nie dokonuje zmiany ich przeznaczenia na cele inne niż leśne. Tym samym, nie wymaga on zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Skarżący podkreśla, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wyraźnie wskazano, że miejsca postojowe będą zlokalizowane w budynku, w części użytku "B" nieruchomości. Zatem, argumentacja organu II instancji odnosząca się do tego aspektu sprawy również jest chybiona. W przedmiocie placów manewrowych, także one nie są przewidziane w części leśnej gruntów. Wjazd i wyjazd z garaży w części użytku "B" nie będzie ich wymagać. W ocenie Skarżącego, organ uzgadniający dostrzegając braki i sprzeczności pomiędzy częścią tekstową i graficzną projektu decyzji o warunkach zabudowy, powinien był tę kwestię wyjaśnić z organem prowadzącym postępowanie główne i współdziałać z tym organem w celu wyjaśnienia wątpliwości i wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości występujących w projekcie decyzji, a nie odmawiać jego pozytywnego uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny LP wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie tego wniosku ponownie podkreślił, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy opiniuje treść konkretnego projektu. W projekcie przedłożonym do uzgodnienia wyraźnie wskazano natomiast, że "działka nr [...] oraz część dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o klasyfikacji Ls, objęta niniejszym wnioskiem nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (inwestycyjne)" w Planie miejscowym ogólnym z 1992 r. Dokonywane uzgodnienie dotyczy też wyłącznie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a nie tego co było objęte wnioskiem Inwestora. W kwestii takich elementów jak linie rozgraniczające, miejsca postojowe czy plac manewrowy organ II instancji zauważył, że przedłożony projekt decyzji nie zabezpiecza gruntów leśnych przed wyłączeniem z produkcji leśnej. Część leśna działki nie została wyłączona z jakiejkolwiek ingerencji przed zagospodarowaniem. Wprost przeciwnie, zarówno z samego projektu, jak i załącznika graficznego wynika, że takie zagospodarowanie będzie miało miejsce. Dodatkowo świadczy o tym analizowanie kwestii zgody na zmianę przeznaczenia, której uzyskanie było niezbędne przy uchwalaniu starych miejscowych planów. Już uprzednio wspomniano, że w sytuacji, w której celem nie byłoby wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nie doszłoby do analizy drugiej z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Dyrektor Generalny LP podkreślił, że sam tylko zapis w części tekstowej projektu decyzji o zakazie lokalizacji zabudowy, poprowadzenia infrastruktury i utwardzeń na obszarze o klasyfikacji leśnej, nie zapewnia, że grunt nie zostanie wyłączony z produkcji. W projektach decyzji, w których grunty leśne mają pozostawać w dotychczasowym leśnym użytkowaniu albo rezygnuje się z objęcia ich liniami rozgraniczającymi inwestycję, albo wyodrębnia na załącznikach graficznych z jednoznacznym stwierdzeniem w projekcie decyzji, że grunt leśny nie będzie podlegał wyłączeniu. Oczywiście takie twierdzenie musi pozostawać w spójności z pozostałą częścią projektu. Co więcej, wskazany w projekcie decyzji zapis nie wyklucza również zagospodarowania terenu leśnego jako np. zieleni urządzonej, co także spowoduje wyłączenie gruntu leśnego z produkcji. Ewentualne zapewnienia Skarżącego, że nie zamierza zagospodarowywać tej części działki nie mogą być gwarancją braku wyłączenia gruntu z produkcji leśnej w przyszłości, bowiem przygotowany projekt decyzji o warunkach zabudowy w istocie rzeczy pozwala na jego zainwestowanie, skoro liniami rozgraniczającymi objęto całą leśną część działki nr ew. [...], a nie np. jedynie jej niewielki fragment, który miałby służyć jako dojazd. Odnosząc się do kwestii zakazu poprowadzenia infrastruktury na obszarze o klasyfikacji leśnej, organ II instancji zauważył, że twierdzenia Skarżącego o poprowadzeniu infrastruktury przewiertem sterowanym nie znalazły odzwierciedlenia w projekcie, zatem nie mogły być wzięte pod uwagę przez organ uzgadniający przy wydaniu rozstrzygnięcia. W ocenie organu trudno zarazem uznać, że przeprowadzenie przez teren leśny infrastruktury przewiertem sterowanym mieści się w zapisie projektu: "Obowiązuje zakaz (...) poprowadzenia infrastruktury (...) na obszarze o klasyfikacji leśnej". Organ II instancji uznał, że wbrew projektowi decyzji, wydaje się, iż Skarżący ma zamiar poprowadzić infrastrukturę na obszarze o klasyfikacji leśnej, jednakże z wykorzystaniem metody przewiertu sterowanego. Dyrektor Generalny LP zauważył ponadto, że w skardze posłużono się określeniem "leśnych dróg gruntowych", przez które miałaby odbywać się komunikacja po gruntach leśnych, co ma wiązać się z brakiem utwardzeń na gruncie leśnym. Jednocześnie dostrzegł, że ani z projektu decyzji, ani nawet z twierdzeń Skarżącego nie wynika, by na gruncie leśnym znajdowała się droga leśna. Nie została ona w żaden sposób oznaczona w części graficznej projektu decyzji. Zdaniem organu II instancji oczywistym jest, że faktyczne wykorzystywanie danego fragmentu gruntu leśnego jako przejazdu nie świadczy o tym, że mamy do czynienia z drogą leśną. W piśmie procesowym z 15 maja 2025 r. (wpływ do tut. Sądu - 21 maja 2025 r.) pełnomocnik Skarżącego zawarł polemikę z twierdzeniami organu II instancji zaprezentowanymi w odpowiedzi na skargę oraz przedstawił dodatkową argumentację, przemawiającą w jego ocenie za zasadnością skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 29 października 2024 r., znak: OO.224.74.2024.KW, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z 17 maja 2024 r., znak: ZW.224.4.194.2024ZK, w części, tj. w zakresie pkt 2), w którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji w części dotyczącej gruntów leśnych dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w m.st. W. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ww. ustawy. Stosownie do treść art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., jednym z takich organów jest ten właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Takim właściwym organem ochrony w sprawach gruntów leśnych jest natomiast dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, co jednoznacznie wynika z dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 82). Przechodząc do merytorycznej oceny zagadnień jakie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie, tutejszy Sądu zobowiązany jest w pierwszej kolejności podkreślić, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania tych ustaleń organów, z których wynika, że teren inwestycji, dla której nastąpić ma ustalenie warunków zabudowy, tj. działka nr ew. [...] z obrębu [...] w Warszawie obejmuje zarówno użytki stanowiące teren mieszkaniowy oznaczony symbolem "B", o powierzchni wynoszącej 0,0134 ha, jak i w przeważającej części grunty leśne oznaczone symbolem "LsV" (las) o powierzchni 0,1926 ha. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktualnych zapisach ewidencji gruntów i budynków oraz została wprost wskazana w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Całkowicie pozbawione racji są tu więc jakiekolwiek dywagacje i rozważania czynione w skardze, a dotyczące tego, jaki organ był właściwy do udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych w ramach uchwalenia Planu miejscowego ogólnego z 1992 r. Z postanowień przywołanego Planu, jak i ze wspomnianej już ewidencji gruntów i budynków nie wynika bowiem, ażeby ta akurat część działki nr ew. [...] oznaczona symbolem LsV utraciła swoje leśne przeznaczenie. Należy w tym miejscu podkreślić, że utrwalone jest już w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym, zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na inne cele musi zostać wyraźnie "skonsumowana" w miejscowym planie zagospodarowania, który utracił moc w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). W uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 listopada 2010 r., sygn. akt II OPS 1/10 wyrażony został pogląd, iż warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 1 tej ostatniej ustawy, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2 art. 7, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 7 ust. 1 cyt. ustawy stanowi wobec tego odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w planie sporządzonym w określonym trybie. NSA w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 r. (sygn. akt II OSK 2045/10, CBOSA) stwierdził, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jednoznacznie dookreśla, że zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na inne cele może być dokonana wyłącznie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a li tylko warunkiem przeznaczenia określonych gruntów leśnych na cele nieleśne jest uprzednie wyrażenie zgody przez właściwe organy na taką zmianę. Przyjęcie stanowiska, że sama tylko decyzja o "odlesieniu gruntów leśnych" pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i uprawnia do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy powodowałoby niedopuszczalne ograniczenie kompetencji gminy w zakresie przysługującego jej władztwa planistycznego. Tymczasem, ze wskazywanego przez Skarżącego Planu miejscowego ogólnego z 1992 r. nie wynika, ażeby względem gruntów objętych wnioskiem inwestora (tj. terenu całej działki nr ew. [...] z obrębu [...]) dokonano skutecznej zmiany ich przeznaczenia na nieleśne. Zgodzić się natomiast trzeba ze Skarżącym, że powołany Plan miejscowy ogólny z 1992 r. wyraźnie przewidywał zachowanie w ramach terenu inwestycji funkcji mieszkaniowej, co dotyczy jednak wyłącznie tej części działki nr ew. [...], która w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest obecnie symbolem "B" - tereny mieszkaniowe. Należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 20 ust. 3a ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. To te przepisy wyznaczają wzajemne relacje jakie zachodzą pomiędzy pojęciem lasu w ewidencji gruntów i budynków a lasem w ustawie o lasach (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 28/21, LEX/el. 3349204). W kontrolowanej sprawie nie jest sporne, że teren oznaczony symbolem LsV występujący na działce Inwestora nr ew. [...] niewątpliwie stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach. Jest tak już choćby dlatego, że jak wskazano w art. 3 pkt 1 wspomnianej ustawy, za las uznaje się m.in. grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nawet przejściowo jej pozbawiony, a przeznaczony np. do produkcji leśnej. Powierzchnia działki nr ew. [...] o leśnym przeznaczeniu zdecydowanie przekracza 0,10 ha, gdyż wynosi ponad 0,19 ha, przy czym jak już wyjaśniono, według informacji zawartej w dokumencie urzędowym, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, tę właśnie jej powierzchnię zajmują grunty leśne. Ponadto Sądowi niejako z urzędu wiadomym jest (z innych spraw będących przedmiotem rozpoznania), że tereny leśne znajdujące się na przedmiotowym obszarze nadal mają status lasów ochronnych dla m.st. Warszawy zgodnie z ustawą o lasach. Jednocześnie z powszechnie dostępnych informacji (zob. np. dane zawarte w urzędowym Banku Danych o Lasach - opubl. na: www.bdl.lasy.gov.pl) wynika, że wskazany teren w dalszym ciągu przeznaczony jest pod gospodarkę leśną. Z ogólnie dostępnych i aktualnych ortofotomap terenu wynika poza tym, że teren działki nr ewid. [...] jest praktycznie w całości zadrzewiony, podobnie jak obszar nieruchomości sąsiednich, np. działki nr ewid. [...], przez którą odbywać się ma skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, tj. ul. [...] (zob. https://mapy.geoportal.gov.pl). Skarżący w żaden sposób nie zakwestionował takiego stanu rzeczy. W ocenie Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że tylko niewielka cześć terenu objętego wnioskiem Skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, tj. fragment działki nr ew. [...] o powierzchni 134 m2 to tereny mogące być obecnie przeznaczone pod funkcję inną niż leśna, tj. np. pod funkcję mieszkaniową. Wbrew zarzutom skargi, nie sposób zarzucić organom uzgadniającym, że nie poczyniły w tym zakresie własnych ustaleń. Wyżej przedstawione fakty jednoznacznie przesądzają o aktualnym charakterze i leśnym przeznaczeniu przeważającej części terenu inwestycji. Poza tym, nie sposób zarzucić organom uzgadniającym, że nie uwzględniły w tym względzie wątpliwości sygnalizowanych przez Skarżącego, skoro przedmiotowa okoliczność została wyraźnie wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, i co potwierdza także treść załącznika graficznego nr 1 do rzeczonego projektu (wykonanego na kopii mapy zasadniczej terenu - k. 16 akt administracyjnych), w którym określono zakres występowania gruntów leśnych (LsV) i terenów mieszkaniowych (B). W tym stanie rzeczy nie sposób wymagać od organów uzgadniających by kwestionowały zapisy projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdy brak jest okoliczności faktycznych i prawnych podważających tego rodzaju wnioski. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedłożony do uzgodnienia w niniejszej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy, Sąd doszedł do przekonania, że rację ma Dyrektor Generalny LP stwierdzając, iż w takim kształcie nie mógł on uzyskać akceptacji organów właściwych w sprawie ochrony gruntów leśnych. Przede wszystkim wymaga przypomnienia, że jak wynika z art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy ewidencyjnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, linie rozgraniczające teren inwestycji określane są bowiem w decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy powinien być zatem dostosowany do granic tych terenów, które nie wymagają zmiany przeznaczenia gruntów rolnych bądź leśnych, jeśli brak jest możliwości dokonania takiej zmiany. Ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, a w szczególności który prowadzić może do odmiennego wykorzystania gruntów niż odpowiadające ich przeznaczeniu. Z kolei, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy dla całej działki, wymogiem koniecznym jest, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.o.p.z.p., ażeby teren całej tej nieruchomości inwestycyjnej nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. poz. 139 ze zm.), tj. 1 stycznia 1995 r. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała nie tylko art. 61 ust. 1 pkt 4, ale również pkt 5 u.p.z.p., gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Równocześnie wymaga zaznaczenia, że to wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyznacza przedmiotowe ramy postępowania w sprawie tej decyzji. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku, a jeżeli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (art. 43 u.p.z.p.). To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 696/16; z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 951/16, CBOSA). O ile jednak przyjmuje się, że organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy może wskazać wnioskodawcy na konieczność dokonania pewnych zmian we wniosku, tak aby możliwe stało się wydanie decyzji pozytywnej dla strony, to już taką swobodą – wbrew twierdzeniom skargi – nie dysponuje organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w jego ostatecznym kształcie, czyli w takim, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie (zob. H. Izdebski (red.), I. Zachariasz (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Opublikowano: WKP 2023). Stąd należy przyjąć, że organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 31 października 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1225/08, LEX nr 528337), w którym wskazano, że skoro uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający, to jeżeli projekt decyzji zawiera wszystkie elementy, jakich wymaga art. 54 u.p.z.p., i zostaje przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz z odpowiednimi załącznikami, obowiązkiem organu uzgadniającego jest zajęcie stanowiska na podstawie przedstawianego do uzgodnienia projektu decyzji. Organ ten nie jest upoważniony do żądania zmiany, poprawienia lub uzupełnienia przedłożonego mu do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Mając to na uwadze nie można podzielić argumentów Skarżącego, że skoro organy uzgadniające uznały, iż projekt decyzji nie jest kompletny, a przy tym jest niespójny i wadliwy, to powinny były zwrócić się do Zarządu Dzielnicy [...] m.st. W. o jego uzupełnienie i poprawienie. Uzgodnienie aktu polega bowiem na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia, organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia samego wniosku inwestora (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 947/08, LEX nr 563568). W konsekwencji, organ uzgadniający nie może domagać się naniesienia zmian lub uzupełnienia projektu decyzji o konkretne zapisy. Przepisy art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. stanowią, że określone w nich decyzje wydaje się "po uzgodnieniu". Zatem już z treści tych przepisów wynika, że uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Na etapie wystąpienia o uzgodnienie nie jest jeszcze przesądzone, jakie rozstrzygnięcie będzie ostatecznie zawarte w decyzji, jednakże organ prowadzący postępowanie główne musi przygotować projekt rozstrzygnięcia, podjęcie którego musi uzgodnić z organem współdziałającym. Projekt decyzji stanowi wstępną ocenę organu prowadzącego postępowanie główne, która może ulec zmianie w procesie uzgadniania z właściwym organem (temu służy procedura uzgadniania). Wobec tego uzgodnienie musi odbywać się w oparciu o projekt rozstrzygnięcia (zob. A. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2021). Organ uzgadniający nie ocenia także sposobu prowadzenia postępowania głównego, odnosi się tylko do projektu decyzji w kontekście, czy jest on sprzeczny z przepisami prawa (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1804/09, LEX nr 746804). Jednocześnie trzeba mieć na względzie, że organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt (tak NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1278/09, LEX nr 746441). Podsumowując, zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Nie ma on natomiast żadnej możliwości do ewentualnej modyfikacji zapisów przedstawionego do uzgodnienia jej projektu. Organ ocenia bowiem jedynie projekt decyzji stąd też rozstrzygnięcie w przedmiocie ww. uzgodnienia winno być bezwarunkowe. Przedstawione propozycje rozwiązań zawartych w projekcie decyzji należy zatem albo uzgodnić albo odmówić ich uzgodnienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jak trafnie dostrzegły organy uzgadniające Lasów Państwowych, z przedłożonego przez organ główny projektu decyzji wprost wynika, że tereny leśne na działce inwestycyjnej oznaczone symbolem LsV, zajmujące większość jej powierzchni, nie zostały objęte zgodą na zmianę ich przeznaczenia w Planie miejscowym z 1992 r. Po wtóre, i co jak się zdaje najistotniejsze, z załącznika graficznego nr 1 do przedłożonego celem uzgodnienia projektu decyzji wynika, że żądaniem Inwestora, a tym samym i ustaleniem warunków zabudowy objęty został teren całej działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] w W. Na rysunku tym za pomocą lini ciągłych i liter A-B-C-D-E-F wskazano bowiem przebieg granic inwestycji, które obejmują obszar całej działki nr [...]. Także w treści projektu decyzji wyraźnie wskazano, że projektodawca "ustala warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu "dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] (...)". Dalej wskazano również, że "linie rozgraniczające planowanej inwestycji A-B-C-D-E-F (...) wykreślono linią ciągłą (...) na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 (...). Następnie stwierdzono, że "teren inwestycji obejmuje działkę ew. nr [...] z obrębu [...]o powierzchni ok. 0,2060 ha. Wszystkie wyżej przedstawione zapisy projektu decyzji świadczą niezbicie, że teren inwestycji, a tym samym i obszar, na którym możliwe będzie realizowanie spornego zamierzenia, obejmuje całą działkę nr ew. [...], a więc także tę jej część, na której znajdują się grunty leśne oznaczone symbolem LsV. Powyższe czyni pełni uzasadnionymi obawy organów uzgadniających, że w świetle takiego kształtu projektowanej decyzji, Inwestor będzie mógł podjąć działania zmierzające do zagospodarowania także tej części ww. nieruchomości, na której niedopuszczalna jest zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Już zatem z tego tylko powodu, organy prawidłowo odmówiły uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponownie wypada w tym miejscu podkreślić, że za prawidłowe opracowanie projektu takiej decyzji odpowiedzialny jest organ prowadzący postępowanie główne, który działa w tym zakresie na konkretny wniosek przyszłego inwestora. W sytuacji, gdy niedopuszczalne jest planowanie jakiegokolwiek zamierzenia inwestycyjnego mogącego prowadzić do niedozwolonej zmiany przeznaczenia gruntów na danym terenie, to projekt decyzji o warunkach zabudowy, tak w części tekstowej, jak i graficznej powinien wyraźnie określać (m.in. za pomocą linii rozgraniczających) ten jej zasięg i obszar planowany do zagospodarowania, w tym zabudowy, który wykluczy możliwość przekształcenia terenów objętych ochroną. Wymogu tego z całą pewnością nie spełnia przedmiotowy projekt poddany uzgodnieniu organom właściwym w zakresie ochrony gruntów leśnych. Zdaniem Sądu, oceny tej nie zmienia zamieszczenie w części tekstowej projektu decyzji (pkt 1.1) samego tylko ostrzeżenia, że: "Obowiązuje zakaz lokalizacji zabudowy, poprowadzenia infrastruktury i utwardzeń na obszarze o klasyfikacji leśnej". W tym względzie należy również zgodzić się z organami uzgadniającymi, że realizacja spornej inwestycji może wymagać przekształcenia także tej (przeważającej) części gruntów na działce nr ew. [...], na której znajdują się grunty leśne – LsV, a wskazany wyżej zapis nie jest wystarczający by temu zapobiec. Z projektu decyzji nie wynika bowiem chociażby to, gdzie Inwestor planuje realizację przewidzianych przecież w tej decyzji stanowisk postojowych i dojazdów manewrowych, które powinny mieć nawierzchnię utwardzoną (zob. pkt 1.3 projektu). Nie sposób zarazem zgodzić się ze Skarżącym, że planowane zamierzenie nie będzie wymagało tego rodzaju infrastruktury, a z projektu nie wynika, że ww. stanowiska postojowe i drogi manewrowe znajdą się wyłącznie na tej części działki, która oznaczona została symbolem "B" - tereny mieszkaniowe. Przede wszystkim zaś, biorąc pod uwagę powierzchnię tego fragmentu działki nr [...], wynoszącą jedynie 134 m2, trudno wyobrazić sobie, że wyłącznie na tej części nieruchomości umiejscowiona zostanie niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji i przewidziana w projekcie decyzji infrastruktura techniczna w postaci np. szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, instalacje: wodociągowa czy energetyczna. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, z projektu decyzji nie wynika także, by doprowadzenie do planowanej zabudowy mediów (w tym sieci wodociągowej, kanalizacyjnej czy energetycznej) miało odbywać się bez ingerencji w grunty leśne okalające w istocie rzeczy tę część działki, która przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową. Brak jest również gwarancji w projekcie decyzji, że nie dojdzie do przekształcenia terenów leśnych np. pod zieleń urządzoną, dojścia, tarasy, itp., co niewątpliwie także prowadziłoby do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. W konsekwencji, słusznie uznały organy, że zakres zamierzenia inwestycyjnego w świetle przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, niezgodnie z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o lasach, nie został ograniczony wyłącznie do tej części działki nr ew. [...], na której dopuszczalna jest realizacja przedmiotowej inwestycji. Z projektu decyzji wynika wręcz, że cała powierzchnia tej działki, a nie tylko jej "wyodrębniona "część", jak chciałby tego Inwestor, została uznana za "teren" objęty ustaleniem warunków zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Rację mają zaś organy wskazując, że w przypadku gdy grunty leśne mają pozostawać w dotychczasowym leśnym użytkowaniu, w projektach decyzji o warunkach zabudowy bądź to rezygnuje się z objęcia ich liniami rozgraniczającymi inwestycję, bądź też wyraźnie wyodrębnia się je na załącznikach graficznych z jednoznacznym stwierdzeniem w projekcie decyzji, że grunt leśny nie będzie podlegał przekształceniu i wyłączeniu z takiej właśnie produkcji leśnej. Niezależnie od powyższego Sąd nie podzielił także tej argumentacji Skarżącego, który nie zgadza się z oceną organów, że obsługa komunikacyjna wskutek ustanowienia służebności drogi koniecznej na terenie objętym inwestycją, realizowana przez grunty leśne, prowadzić będzie do zmiany ich przeznaczenia. Nie bez racji wskazuje w tej kwestii Skarżący, że według zgodnych poglądów prezentowanych w literaturze i orzecznictwie, ustanowienie służebności na gruncie leśnym nie jest wykluczone z tego powodu, że służyć będzie ona komunikacji na rzecz nieruchomości władnącej o innym niż leśne przeznaczeniu. Taka też sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie, gdzie nie jest kwestionowane, że postanowieniem z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt: I NS 447/19, Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie I Wydział Cywilny orzekł o ustanowieniu służebności drogi koniecznej na nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ew. [...]. Jest to wynikiem przyjęcia, że niejako poza zainteresowaniem sądów powszechnych pozostaje kwestia, czy wskutek ustanowienia takiej służebności oraz faktycznego wytyczenia drogi nastąpi (lub nie) wyłączenie konkretnych gruntów leśnych z produkcji. Niemniej jednak, w ocenie tutejszego Sądu, wyżej powołana okoliczność nie zmienia dwóch zasadniczych problemów mających kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze, jak trafnie dostrzegł Dyrektor Generalny LP, w judykaturze wyrażany jest pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, że urządzenie dojazdu przez grunt leśny do zabudowy mieszkaniowej oznacza mimo wszystko przeznaczenie gruntów leśnych, na cele nieleśne – komunikacyjne. Oznacza to, że ta część działki zapewniająca obsługę komunikacyjną budynku wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (zob. przywołany przez organ II instancji wyrok NSA z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt Il OSK 765/19). Powyższe stanowisko zdaje się znajdować swoje oparcie w jasnym brzmieniu art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który to przepis za grunty leśne pozwala uznać grunty pod drogami dojazdowymi, ale do gruntów leśnych. W świetle przywołanej definicji, nie każdy grunt pod drogą może być więc uznany za leśny, lecz tylko taki, który znajduje się pod drogą prowadzącą do gruntów leśnych. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że samo ustanowienie służebności przechodu i przejazdu na gruntach leśnych, choć w pełni dopuszczalne w prawie cywilnym i pozwalające na stwierdzenie, że wskutek jego określenia dla działki sąsiedniej, położonej przy drodze publicznej, zapewnia wymagany w procedurze administracyjnej ustalenia warunków zabudowy, dostęp do takiej drogi publicznej, o tyle nie oznacza jeszcze, że w odniesieniu do terenu inwestycji, na którym takie skomunikowanie zaplanowano, nie wymaga ono uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez "przeznaczanie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne" należy rozumieć "ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych". Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2264/14, dokonał wykładni ww. definicji wskazując, należy zastanowić się przede wszystkim, co oznacza ustalenie "innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych". Zaznaczył, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach przez gospodarkę leśną należy rozumieć "działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu". NSA dostrzegł, że samym podjęciem "użytkowania" lasu ustawodawca posługuje się rzadziej i raczej na potrzeby poszczególnych regulacji - na przykład na właścicieli lasów nakłada się obowiązek "trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania" utożsamiając użytkowanie lasów z eksploatacją ich zasobów (art. 13 ust. 1 pkt 5 ustawy o lasach). Sąd Naczelny przyjął zatem, że przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, to takie przeznaczenie, które wyklucza "leśny sposób użytkowania" tych gruntów. Wykluczenie takie nastąpi, gdy na określonym terenie wyłączona albo chociażby ograniczona zostanie możliwość utrzymywania na nim roślinności leśnej, względnie - w przypadku gruntów związanych z gospodarką leśną - gdy dany teren nie będzie mógł być wykorzystywany na potrzeby tej gospodarki albo możliwość takiego wykorzystania będzie ograniczona. Biorąc to pod uwagę, Sąd po wtóre zauważa, że przywoływane na poparcie stanowiska Skarżącego poglądy sądów administracyjnych dotyczące sytuacji wydzielenia drogi leśnej, jako zapewniającej dostęp do drogi publicznej terenom budowlanym, a przez to dopuszczalności ruchu na takiej drodze leśnej (zob. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. I OSK 359/15), dotyczyły sytuacji, gdy taka droga leśna faktycznie istniała i jej wykorzystanie zapewniające dostęp dla terenów mieszkaniowych nie powodował ingerencji w prowadzoną gospodarkę leśną. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie organy uzgadniające wyjaśniły, że na terenie inwestycji faktycznie nie istnieje tego rodzaju droga leśna a wytyczenie i realizacja drogi przez teren działki nr ew. [...] oznaczony symbolem LsV, prowadzącej wyłącznie do terenów mieszkaniowych B, podważy jego dotychczasowy leśny sposób zagospodarowania i stanowi działanie prowadzące do zmiany przeznaczenia terenu leśnego na cele nieleśne. Brak zgody organów Lasów Państwowych na pozytywne dla strony rozstrzygnięcie sprawy w kształcie wynikającym z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy musiało zatem oznaczać konieczność wydania rozstrzygnięcia negatywnego. Jak już bowiem wyjaśniono, przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź o warunkach zabudowy, w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Jednakże oczywistym jest, że żaden przepis prawa nie ogranicza możliwości wielokrotnego występowania o uzgodnienie projektu decyzji. Procedura uzgadniania służy wypracowaniu rozwiązania, które zapewni zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2252/13, LEX nr 1676196). Jeżeli jednak nowy projekt decyzji, sporządzony w ponownie prowadzonym postępowaniu, zawiera istotne zmiany w stosunku do poprzedniego poddanego procedurze uzgodnieniowej, to powtórzenie tej procedury jest niezbędne (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 878/11, LEX nr 1252223). Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że inwestycja w kształcie objętym przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy w istocie rzeczy wymaga uprzedniego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, a takiej zgody nie wydano. To oznacza, że w sprawie nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a organy prawidłowo wydały postanowienia odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zarzuty podniesione w skardze do tutejszego Sądu nie mogły odnieść zamierzonego przez Skarżącego skutku procesowego, tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.